سپید و سیاه
سپید و سیاه، نشریه هفتگی سیاسی و اجتماعی که در 18 مرداد 1332، تأسیس و نخستین شماره آن همین روز انتشار یافت. مدیر مجله دکتر علی بهزادی از روزنامهنویسان حرفهای معاصر بود. او در 1304ش متولد شد و در رشته حقوق سیاسی از دانشگاه پاریس درجه دکتری گرفت. او خدمت مطبوعاتی خود را با انتشار هفتهنامه سپید و سیاه آغاز کرد[۱]. سپید و سیاه مدت 25 سال انتشار یافت اما در این مدت چند بار توقیف و تعطیل شد.
آخرین شماره سپید و سیاه در جمعه 2 شهریور 1358 منتشر گردید. در مدت انتشار جمعاً 1119 شماره از این نشریه به چاپ رسیده است. مجله سپید و سیاه، گرایش سیاسی ملایم و معتدلی داشت و در اوائل انتشار از دکتر مصدق حمایت میکرد و در اوقاتی که محاکمه مصدق جریان داشت تصاویر او را در پشت جلد میگذاشت. گاه تصویر کسانی چون سیدجمالالدین اسدآبادی، ملک الشعرای بهار و ابوالحسن صبا هم روی جلد گذاشته میشد.
در هر شماره مجله مباحثی چون اخبار سیاسی خارجی و داخلی، تفاسیر سیاسی و انتقادی، صفحات شعر و گزارش صفحات مسابقات، نامههای وارده و داستان و امثال آن درج میگردید. سپید و سیاه همراه 63 روزنامه و نشریه دیگر در مرداد 1353 به دستور هویدا نخستوزیر وقت به طور یکجا تعطیل شدند[۲]. اما در جریان انقلاب مجدداً انتشار خود را آغاز کرد. سپید و سیاه در طول دوران انتشار چند سردبیر از جمله: اکبر معاونی، حسین مهری و حسین الهامی داشت[۳].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
علاء الدین آل داود