نمایش مبدأ برای مسیحی، دین

'''مسیحی، دین'''، منسوب به حضرت [[عیسی (ع)|عیسی]] که خود را مسیح و منجی موعود خواند و پیروانش آن را پذیرفتند، و در تحولات بعدی، از مجموعه اعتقادی ایشان دینی جدید پدید آمد. وی که در سال 30 م در میان [[یهودیان]] فلسطین ظهور کرد، نگرشی تازه نسبت به احکام و [[دین یهودی|شریعت یهود]] اتخاذ کرد، بدون آنکه با اصلِ این احکام و اعتقادات، مخالفتی داشته باشد<ref>'''''كتاب مقدس، انجیل متی'''''. 5/18. </ref>. از جمله این که ضمن پذیرش ''کتاب مقدس'' [[دین یهودی|یهود]]، هر گونه قربانی و آدابِ مذهبی را مطرود دانست<ref>'''''مبانی مسیحیت'''''. تألیف: آكادمی علوم اتحاد شوروی، ترجمه از روسی به فرانسه: ل. پیاتی گورسكی، از فرانسه به فارسی: اسدالله مبشری، تهران: 1369، ص 98. </ref>. لذا نمی‌توان او را بنیادگزار دینی جدید دانست، بلکه فقط اصلاحاتی را که خود لازم می‌شمرد در دین اعمال کرد<ref>Bultmann, Rudolf: '''''Primitive Christianity''''', Translated by R. H. Fuller, New York, 1972, P. 86-87.</ref>. 

به این ترتیب، مسیحیان نخستین، فرقه‌ای در درون جامعه [[یهودیان|یهودی]] محسوب می‌شدند که به مسیح بودن [[عیسی (ع)|عیسی]] اعتقاد داشتند. پس از واقعه مصلوب شدن [[عیسی (ع)|عیسی]]، حواریون او دست به تبلیغ زدند و تعالیم [[عیسی (ع)|عیسی]] را با عنوان بِشارت (انجیل) در میان [[یهودیان]] تعلیم دادند<ref>كاكس، هاروی.'''''مسیحیت'''''. ترجمه عبدالرحیم سلیمانی اردستانی، قم، 1378، ص 43. </ref>. با ظهور پاولس پولس قدیس(Pulos)، مسیحیت، حیاتِ تازه‌ای یافت. وی در میان اقوام غیر یهودی به تبلیغ پرداخت و توانست بسیاری از ایشان را به آئین جدید جذب کند. 

پاولس اعتقاد و عمل به قوانین [[دین یهودی|یهودی]] را به عنوان مقدمه پذیرش مسیحیت، نفی و مسیحیت را از صبغه یک [[دین یهودی|فرقه یهودی]] خارج کرد و آئین جدید، ازین پس، تبدیل به دین جدیدی شد. 

تعالیم پاولس بر 2 محور اساسی قرار دارد:  

# اعتقاد به [[عیسی (ع)|عیسی]] به عنوان خدای برخاسته از قبر؛
# و اعتقاد به اینکه نجات و رستگاری از طریق ایمان به [[عیسی (ع)|عیسی]] (خدای مصلوب شده) حاصل می‌شود نه از طریق اجرای احکام دینی<ref>كاكس، هاروی.'''''مسیحیت'''''. ترجمه عبدالرحیم سلیمانی اردستانی، قم، 1378، ص 47-52.</ref>.

پس از آن بود که مسیحیان برای توضیح این مبانی اعتقادی به دو طبیعت الهی و انسانی در [[عیسی (ع)|عیسی مسیح]] قائل شدند. این آموزه و بخت‌های پیرامون آن، منجر به بروز اختلافاتی میان متفکران مسیحی شد، به نحوی که تشکیل شوراهایی در شهرهایی چون نیقیه، قسطنطنیه و خالکدون یا خَلْقیدُونه در آسیای صغیر نیز نتوانست کمکی به رفع اختلافات کند. 

به این ترتیب، کلیساهای مسیحی به دو بخش غربی و شرقی، تقسیم شدند<ref>میشل، توماس. '''''كلام مسیحی'''''. ترجمه حسین توفیقی، قم: 1377، ص 101-106. </ref>. کلیساهای شرقی که در اصول اعتقادی نظر مراجع دینی غربی را نپذیرفتند، از همان ابتدا به دو شاخه منوفیزیت (تک طبیعی، یا وحدت طبیعی) و نستوری تقسیم شدند. کلیسای منوفیزیت که بعداً به «یعقوبی» نیز اشتهار یافت، پیرو نظریه «وحدت طبیعت» بود، به این معنا که طبیعت الهی و انسانی در [[عیسی (ع)|عیسی]] مسیح وحدت دارد، اما کلیسای نستوری با ردِّ اصطلاح «مادر خدا» برای مریم عذرا و پذیرفتن دو طبیعت جداگانه الهی و انسانی برای مسیح، الهیاتی خاص به وجود آورد<ref>Morony, M. G., '''''Iraq After The Muslim Conquest''''', Princeton, 1984, P. 357.</ref>. 

در حوزه فرهنگی ایرانی دو قوم به مسیحیت گراییدند: [[آسوریان]]<sup>*</sup> (سریانی زبان) و [[ارمنی|ارمنیان]]<sup>*</sup>. سریانیان مسیحی که در زمان اشکانیان از آرامش و رفاه برخوردار بودند، در زمان [[ساسانیان]] غالباً مورد تعرض دستگاه حاکمه قرار گرفتند، تا این که اعتقاد نستوری را پذیرفتند و به آرامشی نسبی دست یافتند. با ورود اسلام به ایران و در دوران خلفای راشدین تا زمان بنی امیه، مسیحیان سریانی ایران با پرداخت جزیه و خراج، از امنیت و آسایش کلی برخوردار بودند و به اجرای آئین‌های دینی خود می‌پرداختند<ref>.Morony, op. cit. P. 346</ref>. نستوریان (← [[آسوریان]]) جامعه مستقلی داشتند و اداره امور داخلی آن بر عهده جاثلیق یا خلیفه مورد تأیید آنها بود<ref>Grunebaum, G. E. von, '''''Medieval Islam''''', Chicago, 1971, P.184</ref>. در دوره عباسیان، مسیحیان در دستگاه خلافت نفوذ فراوانی یافتند و در فعالیت‌های علمی همچون ترجمه آثار فلسفی، پزشکی و علمی یونانی، مؤثر بودند<ref>Nasr, H., "Life Sciences, Alchemy and medicino". '''''Combridge History of Iran''''', Combridge University Press, 1968, P. 415.</ref>. در دوران [[مغول ها|مغول]] و پس از آن سریانیان با مصائب و سیه‌روزی‌ها و نیز با شادکامی‌های سایر ایرانیان شریک بودند. 

در هنگام سلطنت [[قاجاریه]]، نستوریان ایران که عمدتاً در منطقه سلماس و اورمیه سکنی داشتند، از شرایط نامساعد اقتصادی و فرهنگی و پرداخت مالیات سنگین رنج می‌بردند و به ناچار شماری از ایشان به [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87 روسیه] کوچ کردند<ref>سرنا، كارلا. '''''آدم‌ها و آئین‌ها در ایران'''''. ترجمه ابوالقاسم حالت، تهران: 1363، ص 183. </ref>. در اواخر قرن 19 م مبلغین پروتستان آمریکایی و انگلیسی و کاتولیک‌های رمی به تبلیغ در بین جامعه [[آسوری]] ایران پرداختند و آنها را ترغیب به تأسیس مراکز فرهنگی و بیمارستان و انتشار کتب و جراید، کردند<ref>Water Field, R. E., '''''Christians in Persia''''', London, 1973, P. 102-111.</ref>. این اقدامات سبب جذب برخی از ایشان به آئین‌های پروتستان و کاتولیک شد. از آن پس گروهی که کاتولیک شده بودند خود را کلدانی خواندند. امروزه آسوریان ایران، در [https://www.parliran.ir/ مجلس شورای اسلامی ایران]، دارای نماینده هستند. 

گروه دیگر مسیحیان ایرانی ارمنیانند، قومی که از زمان [[هخامنشیان]] به مجموعه [[کشور ایران|ایران]] پیوستگی یافت. امنیت و آسایش ارمنیان که از اوایل قرن 4 م به [[مسیحی، دین|مسیحیت]] گراییدند، همواره تحت تأثیر روابط شاهان ایران با روم، در نوسان بود. با ظهور [[اسلام]]، ارمنی‌ها تا دوره حکومت عباسیان به دولت مرکزی جزیه می‌پرداختند<ref>بلاذری، احمد. '''''فتوح البلدان'''''. به كوشش عبدالله انیس طباع، بیروت: 1987م / 1407ق، ص 277-279.</ref> و در اجرای آئین‌های دینی خود آزاد بودند. در [[صفویان|دوره صفویان]]، به ویژه در زمان شاه عباس اول که گروه بزرگی از ایشان از ارمنستان به [[اصفهان]] کوچ داده شدند، از امتیازات ویژه‌ای برخوردار شدند و زمینه‌های رشد اقتصادی برایشان فراهم گردید. 

در [[قاجاریه|دوران قاجاریه]]، به سبب نابسامانی‌های بسیار اجتماعی، شماری از ارمنیان جلفای [[اصفهان]] به هندوستان و انگلستان مهاجرت کردند<ref>فلاندن، اوژن. '''''سفرنامه'''''. ترجمه حسین نورصادقی، تهران: 1356، ص 232. </ref>. با این همه، هنوز جمعیت‌هایی از آنان در [[استان تهران|تهران]]، آذربایجان، [[استان گیلان|گیلان]]، [[اصفهان]] و [[شیراز]] اقامت دارند<ref>بامداد، مهدی. '''''شرح حال رجال ایران'''''. ج 2، تهران: 1357، ص 279. </ref>.

بنا بر [[قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران]]، ارمنیان از حقوق اجتماعی و آزادی اجرای مراسم دینی برخوردارند و در [https://www.parliran.ir/ مجلس شورای اسلامی]، [[ارمنی|ارمنیان]] جنوب و شمال هر یک دارای یک نماینده‌اند. 

== نیز نگاه کنید به ==

* [[عیسی (ع)|عیسی(ع)]]
* [[آسوریان]]
* [[ارمنی]]
* [[مانوی، دین]]
* [[مندائی، دین]]
* [[زرتشتی، دین]]

== '''مآخذ''' ==
<references />

== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

== پیوند به بیرون ==
پیشینه مسیحیت،سایت [https://fa.wikipedia.org ویکی پدیا]، قابل بازیابی از [https://fa.wikipedia.org/wiki/مسیحیت wiki/مسیحیت/https://fa.wikipedia.org]

دین مسیحیت،سایت [https://fa.wikifeqh.ir ویکی فقه] ،قابل بازیابی از [https://fa.wikifeqh.ir/مسیحیت/ مسیحیت/https://fa.wikifeqh.ir]

== نویسنده مقاله ==
نامعلوم
[[رده:ادیان و مذاهب]]
[[رده:ادیان]]