حمیدالدین ابوبكر عمر بن محمود بلخی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''حميدي''' (د 559 ق/ 1164م)، شاعر، نويسنده'''.''' حميدالدين ابوبكر عمر بن محمود بلخي، متخلص به حميدي در شهر بلخ مسند قاضي القضاتي داشت.<sup>1</sup> مؤلف ''فضايل بلخ'' نام پدر حميدي را بهاءالدين عمر و نام وي را محمود دانسته است. از اين رو تصور ميرود كه تذكرهن...» ایجاد کرد |
|||
| (۸ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:Hamidaldin-balkhi-4.jpg|بندانگشتی|حمیدالدین ابوبكر عمر بن محمود بلخی برگرفته از وبسایت بیتوته قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.beytoote.com/art/artist/hamidaldin-balkhi01.html]] | |||
حمیدی (د 559 ق/ 1164م)، شاعر، نویسنده'''.''' | |||
حمیدالدین ابوبکر عمر بن محمود بلخی، متخلص به حمیدی در [[شهرکرد|شهر]] بلخ مسند قاضی القضاتی داشت<ref>سادات ناصری، حسن. '''''سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دوره اسلامی'''''. تهران: شورای عالی فرهنگ و هنر، 1353، ب 1، ص 321.</ref>. مؤلف ''فضایل بلخ'' نام پدر حمیدی را بهاءالدین عمر و نام وی را محمود دانسته است. از این رو تصور میرود که تذکرهنویسان نام این پدر و پسر را درهم آمیخته و باهم اشتباه کردهاند<ref>انزابینژاد، رضا، '''مقدمه بر ''مقامات حمیدی'''''. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، چ 1، 1365، ص 1 (پیشگفتار).</ref>. با انوری شاعر مناسبات دوستانه داشت و با او نامههای منظوم ردّ و بدل میکرد<ref>براون، ادوارد''. '''از سنایی تا سعدی'''''. ترجمه غلامحسین صدری افشار، تهران: مروارید، چ 1، 1351، ص 83.</ref>. انوری پس از داستان هجو بلخ و برخاستن غوغای عوام در آن [[شهرکرد|شهر]]، به وی پناه برد واز گزند مردم رست<ref>صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 957.</ref>. آثار چندی از او باز مانده که مهمترین آنها ''[[مقام|مقامات]] حمیدی'' است که آن را به [[فارسی]] و به تقلید از روش و مضامین ''مقامات'' بدیعالزمان همدانی و ''مقامات حریری'' در 24 مقاله و یک خاتمه در 551ق / 1156م نگاشته است<ref>'''''اثرآفرینان'''''. به کوشش کمال حاج سیدجوادی، با همکاری عبدالحسین نوائی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377، ج 2، ص 312.</ref>. سبک و انشای مقامات حمیدی چندان شهرت یافت که بزرگترین نثرنویسان معاصر و نزدیک به زمان او و حتی سدههای بعد، آن را در زمره برگزیدهترین آثار نثری زبان [[فارسی]] ستودهاند<ref>خطیبی، حسین. '''''فنّ نثر در ادب فارسی'''''. تهران: زوّار، 1366، ج 1، ص 573.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[فارسی]] | |||
* ''[[مقام|مقامات]]'' | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۲۱ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۴۱
حمیدی (د 559 ق/ 1164م)، شاعر، نویسنده.
حمیدالدین ابوبکر عمر بن محمود بلخی، متخلص به حمیدی در شهر بلخ مسند قاضی القضاتی داشت[۱]. مؤلف فضایل بلخ نام پدر حمیدی را بهاءالدین عمر و نام وی را محمود دانسته است. از این رو تصور میرود که تذکرهنویسان نام این پدر و پسر را درهم آمیخته و باهم اشتباه کردهاند[۲]. با انوری شاعر مناسبات دوستانه داشت و با او نامههای منظوم ردّ و بدل میکرد[۳]. انوری پس از داستان هجو بلخ و برخاستن غوغای عوام در آن شهر، به وی پناه برد واز گزند مردم رست[۴]. آثار چندی از او باز مانده که مهمترین آنها مقامات حمیدی است که آن را به فارسی و به تقلید از روش و مضامین مقامات بدیعالزمان همدانی و مقامات حریری در 24 مقاله و یک خاتمه در 551ق / 1156م نگاشته است[۵]. سبک و انشای مقامات حمیدی چندان شهرت یافت که بزرگترین نثرنویسان معاصر و نزدیک به زمان او و حتی سدههای بعد، آن را در زمره برگزیدهترین آثار نثری زبان فارسی ستودهاند[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ سادات ناصری، حسن. سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دوره اسلامی. تهران: شورای عالی فرهنگ و هنر، 1353، ب 1، ص 321.
- ↑ انزابینژاد، رضا، مقدمه بر مقامات حمیدی. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، چ 1، 1365، ص 1 (پیشگفتار).
- ↑ براون، ادوارد. از سنایی تا سعدی. ترجمه غلامحسین صدری افشار، تهران: مروارید، چ 1، 1351، ص 83.
- ↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 957.
- ↑ اثرآفرینان. به کوشش کمال حاج سیدجوادی، با همکاری عبدالحسین نوائی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377، ج 2، ص 312.
- ↑ خطیبی، حسین. فنّ نثر در ادب فارسی. تهران: زوّار، 1366، ج 1، ص 573.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر