رُباب: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
سازی از خانواده سازهای زهصدا<sup>*</sup>ی مضرابی که در محدوده ایران در مناطقی از بلوچستان و نیز سیستان رایج است. | [[پرونده:456565656.jpg|بندانگشتی|تصویر رُباب، قابل بازیابی از https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%A8]] | ||
سازی از خانواده [[سازهای زه صدا|سازهای زهصدا]]<sup>*</sup>ی مضرابی که در محدوده [[ایران]] در مناطقی از [[استان سیستان و بلوچستان|بلوچستان و نیز سیستان]] رایج است. | |||
این ساز متشکل از یک کاسه طنینیِ دو قسمتیِ بلندِ متصل به هم، دستهای کوتاه، سرپنجه و تاج، تعدادی گوشی، تعدادی وتر و حدود 5 دستان، خرک و سیمگیر است که با مضراب نواخته میشود. رباب دارای دو گروه وتر است، گروه اول وترهای اصلی به تعداد 6 عدد که روی آنها مضراب نواخته میشود و گروه دوم وترهای فرعی یا واخوانها به تعداد حدود 12 عدد که روی آنها مضراب نواخته نمیشود و از ارتعاش وترهای اصلی به صدا در میآیند. روی دهانه قسمت پائینی کاسه طنینی با پوست و قسمت بالایی آن توسط صفحه چوبی پوشانده شده است. رباب را با مضرابی از جنس شاخ، چوب یا نایلون مینوازند. در منطقهی سراوان بلوچستان رباب از جمله مهمترین سازهایی است که در حلقه ذکر دراویش نقشبندیه صاحبان به کار میرود. اما در مناطق شمالی بلوچستان و نیز سیستان از رباب در مجالس عروسی، شادمانی و نیز محافل اُنس استفاده میکنند. جنس وترهای اصلی رباب زه یا سیمهای نایلونی و جنس وترهای واخوان فلزی است<ref>پژوهشهای میدانی مؤلف. شرح کاملتر را نک: درویشی، محمدرضا. '''''دایره المعارف سازهای ایران'''''. ج 1. </ref>. | این ساز متشکل از یک کاسه طنینیِ دو قسمتیِ بلندِ متصل به هم، دستهای کوتاه، سرپنجه و تاج، تعدادی گوشی، تعدادی وتر و حدود 5 دستان، خرک و سیمگیر است که با مضراب نواخته میشود. رباب دارای دو گروه وتر است، گروه اول وترهای اصلی به تعداد 6 عدد که روی آنها مضراب نواخته میشود و گروه دوم وترهای فرعی یا واخوانها به تعداد حدود 12 عدد که روی آنها مضراب نواخته نمیشود و از ارتعاش وترهای اصلی به صدا در میآیند. | ||
روی دهانه قسمت پائینی کاسه طنینی با پوست و قسمت بالایی آن توسط صفحه چوبی پوشانده شده است. رباب را با مضرابی از جنس شاخ، چوب یا نایلون مینوازند. در منطقهی سراوان [[استان سیستان و بلوچستان|بلوچستان]] رباب از جمله مهمترین سازهایی است که در حلقه ذکر دراویش نقشبندیه صاحبان به کار میرود. اما در مناطق شمالی [[استان سیستان و بلوچستان|بلوچستان و نیز سیستان]] از رباب در مجالس عروسی، شادمانی و نیز محافل اُنس استفاده میکنند. جنس وترهای اصلی رباب زه یا سیمهای نایلونی و جنس وترهای واخوان فلزی است<ref>پژوهشهای میدانی مؤلف. شرح کاملتر را نک: درویشی، محمدرضا. '''''دایره المعارف سازهای ایران'''''. ج 1. </ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[سازهای زه صدا]] | * [[سازهای زه صدا]] | ||
* [[استان سیستان و بلوچستان]] | |||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | <references /> | ||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
دانشنامه ایران | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
محمدرضا درویشی | محمدرضا درویشی | ||
[[رده:هنر]] | |||
[[رده:موسیقی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۷
سازی از خانواده سازهای زهصدا*ی مضرابی که در محدوده ایران در مناطقی از بلوچستان و نیز سیستان رایج است.
این ساز متشکل از یک کاسه طنینیِ دو قسمتیِ بلندِ متصل به هم، دستهای کوتاه، سرپنجه و تاج، تعدادی گوشی، تعدادی وتر و حدود 5 دستان، خرک و سیمگیر است که با مضراب نواخته میشود. رباب دارای دو گروه وتر است، گروه اول وترهای اصلی به تعداد 6 عدد که روی آنها مضراب نواخته میشود و گروه دوم وترهای فرعی یا واخوانها به تعداد حدود 12 عدد که روی آنها مضراب نواخته نمیشود و از ارتعاش وترهای اصلی به صدا در میآیند.
روی دهانه قسمت پائینی کاسه طنینی با پوست و قسمت بالایی آن توسط صفحه چوبی پوشانده شده است. رباب را با مضرابی از جنس شاخ، چوب یا نایلون مینوازند. در منطقهی سراوان بلوچستان رباب از جمله مهمترین سازهایی است که در حلقه ذکر دراویش نقشبندیه صاحبان به کار میرود. اما در مناطق شمالی بلوچستان و نیز سیستان از رباب در مجالس عروسی، شادمانی و نیز محافل اُنس استفاده میکنند. جنس وترهای اصلی رباب زه یا سیمهای نایلونی و جنس وترهای واخوان فلزی است[۱].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ پژوهشهای میدانی مؤلف. شرح کاملتر را نک: درویشی، محمدرضا. دایره المعارف سازهای ایران. ج 1.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدرضا درویشی