حمدالله مستوفی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''حمدالله مستوفي،''' مورخ، جغرافيدان و منظومهسراي ايراني در اواخر سدة 7 و نيمة نخست سدة 8 ق. تاريخ زندگي او به درستي معلوم نيست. در قزوين به دنيا آمد.<sup>1</sup> نام وي در برخي نسخههاي قديمي حمد بن ابي بكر بن حمد بن نصر مستوفي قزويني آمده و به نظر مي...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''حمدالله | '''[[حمدالله مستوفی]]،''' مورخ، جغرافیدان و منظومهسرای ایرانی در اواخر سده 7 و نیمه نخست سده 8 ق. | ||
تاریخ زندگی او به درستی معلوم نیست. در [[استان قزوین|قزوین]] به دنیا آمد<ref>اقبال، عباس. '''''تاریخ مغول و اوایل تیموری'''''. تهران: نشر نامك، 1376، ص 522. </ref>. نام وی در برخی نسخههای قدیمی حمد بن ابی بكر بن حمد بن نصر مستوفی قزوینی آمده و به نظر میرسد كلمه الله بهوسیله ناسخان به نام او و پدرش افزوده شده باشد<ref>نوایی، عبدالحسین. مقدمه بر '''''تاریخ گزیده''''' حمدالله مستوفی. تهران: سمت، 1339، ص «یا».</ref>. خاندان مستوفی با خاستگاهی عربی، به حر بن یزید ریاحی منسوبند كه به قزوین مهاجرت كردند و از 223ق مقام حكومت و استیفای این شهر را بهدست آوردند. حمدالله مستوفی نیز در 711ق «تومان [[استان قزوین|قزوین]] و ابهر و [[زنجان]] و طارمین» را بهدست آورد<ref>براون، ادوارد. '''''تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی'''''. ترجمه علیاصغر حكمت، تهران: ابن سینا، 1351، ص 126.</ref> و در روزگار وزارت خواجه رشیدالدین فضلالله همدانی، متصدی امور مالیاتی [[استان قزوین|قزوین]]، ابهر، [[زنجان]] و طارمین بود. سه كتاب ''تاریخ گزیده'' (تألیف در 730 ق) به نثر، ''[[ظفرنامه تیموری|ظفرنامه]]'' (تألیف در 735ق) به نظم در علم تاریخ و ''نزهه القلوب'' (تألیف در 740ق) به نثر در جغرافیا، هیئت و نجوم از او به جا مانده است<ref>دبیرسیاقی، محمد. مقدمه بر '''''نزهه القلوب''''' حمدالله مستوفی. تهران: طهوری، 1336، ص «نوزده». </ref><ref>باقری اهرنجانی، پروین. مقدمه بر '''''ظفرنامه''''' حمدالله مستوفی. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، 1380.</ref><ref>نوایی، عبدالحسین. '''''متون تاریخی به زبان فارسی'''''. تهران: سمت، 1376، ص 104.</ref><ref>'''''دایره المعارف مصاحب'''''. ذیل «حمدالله مستوفی».</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[ظفرنامه تیموری]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
غلامرضا زعیمی | غلامرضا زعیمی | ||
[[رده:تاریخ]] | |||
[[رده:تاریخ و باستان شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۴۱
حمدالله مستوفی، مورخ، جغرافیدان و منظومهسرای ایرانی در اواخر سده 7 و نیمه نخست سده 8 ق.
تاریخ زندگی او به درستی معلوم نیست. در قزوین به دنیا آمد[۱]. نام وی در برخی نسخههای قدیمی حمد بن ابی بكر بن حمد بن نصر مستوفی قزوینی آمده و به نظر میرسد كلمه الله بهوسیله ناسخان به نام او و پدرش افزوده شده باشد[۲]. خاندان مستوفی با خاستگاهی عربی، به حر بن یزید ریاحی منسوبند كه به قزوین مهاجرت كردند و از 223ق مقام حكومت و استیفای این شهر را بهدست آوردند. حمدالله مستوفی نیز در 711ق «تومان قزوین و ابهر و زنجان و طارمین» را بهدست آورد[۳] و در روزگار وزارت خواجه رشیدالدین فضلالله همدانی، متصدی امور مالیاتی قزوین، ابهر، زنجان و طارمین بود. سه كتاب تاریخ گزیده (تألیف در 730 ق) به نثر، ظفرنامه (تألیف در 735ق) به نظم در علم تاریخ و نزهه القلوب (تألیف در 740ق) به نثر در جغرافیا، هیئت و نجوم از او به جا مانده است[۴][۵][۶][۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ اقبال، عباس. تاریخ مغول و اوایل تیموری. تهران: نشر نامك، 1376، ص 522.
- ↑ نوایی، عبدالحسین. مقدمه بر تاریخ گزیده حمدالله مستوفی. تهران: سمت، 1339، ص «یا».
- ↑ براون، ادوارد. تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی. ترجمه علیاصغر حكمت، تهران: ابن سینا، 1351، ص 126.
- ↑ دبیرسیاقی، محمد. مقدمه بر نزهه القلوب حمدالله مستوفی. تهران: طهوری، 1336، ص «نوزده».
- ↑ باقری اهرنجانی، پروین. مقدمه بر ظفرنامه حمدالله مستوفی. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، 1380.
- ↑ نوایی، عبدالحسین. متون تاریخی به زبان فارسی. تهران: سمت، 1376، ص 104.
- ↑ دایره المعارف مصاحب. ذیل «حمدالله مستوفی».
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
غلامرضا زعیمی