اصحاب صُفه: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۴۰

اصحاب صُفّه، گروهی از یاران مهاجر پیامبر اسلام (ص) كه پس از هجرت به مدینه به‌سبب ازدست‌دادن یا رهاكردن خانه و دارایی و جایگاه خود، در قسمت شمالی مسجد پیامبر (ص) در محلی مسقف و بزرگ و خارج از مسجد، ولی متصل به آن، به‌نام «صُفّه»، به‌معنای سكو یا ایوان زندگی می‌كردند و به تعلیم و تعلم می‌پرداختند. بعداً اصحاب صفه یا اهل صفه و یا اصحاب الظله، به اسوه‌هایی از پذیرش فقر و رهاساختن مظاهر دنیا برای روی‌آوردن صرف به آخرت تبدیل شدند^[۱].

پیامبر اسلام (ص)، اصحاب صفه را تحت حمایت خود داشت، اما گروهی از اینان به‌رغم گشایش مالی و تمكن سكنی‌ گزیدن در جایی مناسب‌، دنیا را به‌كلی رها كردند و هم‌چنان به عبادت و تعلیم و تعلم ادامه دادند. ابوذر غفاری، سلمان فارسی و بلال بن رباح را از جمله اصحاب صفه به شمار آورده‌اند. به تدریج، این عنوان از صورت خاص خود به‌عنوانی عام و كلی بدل شد و به كسانی اطلاق گردید كه بعدها به‌علّت تنگدستی و نداشتن خانه در صفه به سر می‌برده‌اند^[۲].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ ابن سعد، محمد. الطبقات الكبير. به‌كوشش زاخاو، ليدن: 1928 م، 1 (2)، 13، 1 (2)/48.
↑ ابونعیم اصفهانی، احمد. حلیه الاولیاء. قاهره: 1351، 1/143ـ374.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

سید حسن امین

تلخیص از: دایره المعارف بزرگ اسلامی.

[1] ابن سعد، محمد. الطبقات الكبير. به‌كوشش زاخاو، ليدن: 1928 م، 1 (2)، 13، 1 (2)/48.

[2] ابونعیم اصفهانی، احمد. حلیه الاولیاء. قاهره: 1351، 1/143ـ374.

[۱]

[۲]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''اصحاب صُفّه'''، گروهي از ياران مهاجر پيامبر اسلام (ص) كه پس از هجرت به مدينه به‌سبب ازدست‌دادن يا رهاكردن خانه و دارايي و جايگاه خود، در قسمت شمالي مسجد پيامبر (ص) در محلي مسقف و بزرگ و خارج از مسجد، ولي متصل به آن، به‌نام «صُفّه»، به‌معناي سكو يا ايوان زندگي مي‌كردند و به تعليم و تعلم مي‌پرداختند. بعداً اصحاب صفه يا اهل صفه و يا اصحاب الظله، به اسوه‌هايي از پذيرش فقر و رهاساختن مظاهر دنيا براي روي‌آوردن صرف به آخرت تبديل شدند.<sup>1</sup>
+'''اصحاب صُفّه'''، گروهی از یاران مهاجر پیامبر اسلام (ص) كه پس از هجرت به مدینه به‌سبب ازدست‌دادن یا رهاكردن خانه و دارایی و جایگاه خود، در قسمت شمالی مسجد پیامبر (ص) در محلی مسقف و بزرگ و خارج از مسجد، ولی متصل به آن، به‌نام «صُفّه»، به‌معنای سكو یا ایوان زندگی می‌كردند و به تعلیم و تعلم می‌پرداختند. بعداً اصحاب صفه یا اهل صفه و یا اصحاب الظله، به اسوه‌هایی از پذیرش فقر و رهاساختن مظاهر دنیا برای روی‌آوردن صرف به [[آخرت]] تبدیل شدند<ref>ابن سعد، محمد. '''''الطبقات الكبير'''''. به‌كوشش زاخاو، ليدن: 1928 م، 1 (2)، 13، 1 (2)/48.</ref>.
-پيامبر اسلام (ص)، اصحاب صفه را تحت حمايت خود داشت، اما گروهي از اينان به‌رغم گشايش مالي و تمكن سكني‌ گزيدن در جايي مناسب‌، دنيا را به‌كلي رها كردند و هم‌چنان به عبادت و تعليم و تعلم ادامه دادند. ابوذر غفاري، سلمان فارسي و بلال بن رباح را از جمله اصحاب صفه به شمار آورده‌اند. به تدريج، اين عنوان از صورت خاص خود به‌عنواني عام و كلي بدل شد و به كساني اطلاق گرديد كه بعدها به‌علّت تنگدستي و نداشتن خانه در صفه به سر مي‌برده‌اند.<sup>2</sup>
+پیامبر اسلام (ص)، اصحاب صفه را تحت حمایت خود داشت، اما گروهی از اینان به‌رغم گشایش مالی و تمكن سكنی‌ گزیدن در جایی مناسب‌، دنیا را به‌كلی رها كردند و هم‌چنان به عبادت و تعلیم و تعلم ادامه دادند. ابوذر غفاری، سلمان فارسی و بلال بن رباح را از جمله اصحاب صفه به شمار آورده‌اند. به تدریج، این عنوان از صورت خاص خود به‌عنوانی عام و كلی بدل شد و به كسانی اطلاق گردید كه بعدها به‌علّت تنگدستی و نداشتن خانه در صفه به سر می‌برده‌اند<ref>ابونعیم اصفهانی، احمد. '''''حلیه الاولیاء'''''. قاهره: 1351، 1/143ـ374.</ref>.
-'''مأخذ:'''
+== نیز نگاه کنید به ==
-.     ابن سعد، محمد. '''''الطبقات الكبير'''''. به‌كوشش زاخاو، ليدن: 1928 م، 1 (2)، 13، 1 (2)/48.
+* [[آخرت]]
+* [[اصحاب فیل]]
+* [[اصحاب کهف]]
-.     ابونعيم اصفهاني، احمد. '''''حليه الاولياء'''''. قاهره: 1351، 1/143ـ374.
+== مآخذ ==
+<references />
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
-تلخيص از: '''''دايرﺓالمعارف بزرگ اسلامي'''''.
+== نویسنده مقاله ==
+سید حسن امین
-سید حسن امین
+تلخیص از: ''دایره المعارف بزرگ اسلامی''.
+[[رده:علوم اسلامی و حقوق فقهی]]