اصحاب صُفه
اصحاب صُفّه، گروهی از یاران مهاجر پیامبر اسلام (ص) كه پس از هجرت به مدینه بهسبب ازدستدادن یا رهاكردن خانه و دارایی و جایگاه خود، در قسمت شمالی مسجد پیامبر (ص) در محلی مسقف و بزرگ و خارج از مسجد، ولی متصل به آن، بهنام «صُفّه»، بهمعنای سكو یا ایوان زندگی میكردند و به تعلیم و تعلم میپرداختند. بعداً اصحاب صفه یا اهل صفه و یا اصحاب الظله، به اسوههایی از پذیرش فقر و رهاساختن مظاهر دنیا برای رویآوردن صرف به آخرت تبدیل شدند[۱].
پیامبر اسلام (ص)، اصحاب صفه را تحت حمایت خود داشت، اما گروهی از اینان بهرغم گشایش مالی و تمكن سكنی گزیدن در جایی مناسب، دنیا را بهكلی رها كردند و همچنان به عبادت و تعلیم و تعلم ادامه دادند. ابوذر غفاری، سلمان فارسی و بلال بن رباح را از جمله اصحاب صفه به شمار آوردهاند. به تدریج، این عنوان از صورت خاص خود بهعنوانی عام و كلی بدل شد و به كسانی اطلاق گردید كه بعدها بهعلّت تنگدستی و نداشتن خانه در صفه به سر میبردهاند[۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
سید حسن امین
تلخیص از: دایره المعارف بزرگ اسلامی.