پرش به محتوا

اصحاب صُفه: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''اصحاب صُفّه'''، گروهی از یاران مهاجر پیامبر اسلام (ص) كه پس از هجرت به مدینه به‌سبب ازدست‌دادن یا رهاكردن خانه و دارایی و جایگاه خود، در قسمت شمالی مسجد پیامبر (ص) در محلی مسقف و بزرگ و خارج از مسجد، ولی متصل به آن، به‌نام «صُفّه»، به‌معنای سكو یا ایوان زندگی می‌كردند و به تعلیم و تعلم می‌پرداختند. بعداً اصحاب صفه یا اهل صفه و یا اصحاب الظله، به اسوه‌هایی از پذیرش فقر و رهاساختن مظاهر دنیا برای روی‌آوردن صرف به آخرت تبدیل شدند<ref>ابن سعد، محمد. '''''الطبقات الكبير'''''. به‌كوشش زاخاو، ليدن: 1928 م، 1 (2)، 13، 1 (2)/48.</ref>.
'''اصحاب صُفّه'''، گروهی از یاران مهاجر پیامبر اسلام (ص) كه پس از هجرت به مدینه به‌سبب ازدست‌دادن یا رهاكردن خانه و دارایی و جایگاه خود، در قسمت شمالی مسجد پیامبر (ص) در محلی مسقف و بزرگ و خارج از مسجد، ولی متصل به آن، به‌نام «صُفّه»، به‌معنای سكو یا ایوان زندگی می‌كردند و به تعلیم و تعلم می‌پرداختند. بعداً اصحاب صفه یا اهل صفه و یا اصحاب الظله، به اسوه‌هایی از پذیرش فقر و رهاساختن مظاهر دنیا برای روی‌آوردن صرف به [[آخرت]] تبدیل شدند<ref>ابن سعد، محمد. '''''الطبقات الكبير'''''. به‌كوشش زاخاو، ليدن: 1928 م، 1 (2)، 13، 1 (2)/48.</ref>.


پیامبر اسلام (ص)، اصحاب صفه را تحت حمایت خود داشت، اما گروهی از اینان به‌رغم گشایش مالی و تمكن سكنی‌ گزیدن در جایی مناسب‌، دنیا را به‌كلی رها كردند و هم‌چنان به عبادت و تعلیم و تعلم ادامه دادند. ابوذر غفاری، سلمان فارسی و بلال بن رباح را از جمله اصحاب صفه به شمار آورده‌اند. به تدریج، این عنوان از صورت خاص خود به‌عنوانی عام و كلی بدل شد و به كسانی اطلاق گردید كه بعدها به‌علّت تنگدستی و نداشتن خانه در صفه به سر می‌برده‌اند<ref>ابونعیم اصفهانی، احمد. '''''حلیه الاولیاء'''''. قاهره: 1351، 1/143ـ374.</ref>.
پیامبر اسلام (ص)، اصحاب صفه را تحت حمایت خود داشت، اما گروهی از اینان به‌رغم گشایش مالی و تمكن سكنی‌ گزیدن در جایی مناسب‌، دنیا را به‌كلی رها كردند و هم‌چنان به عبادت و تعلیم و تعلم ادامه دادند. ابوذر غفاری، سلمان فارسی و بلال بن رباح را از جمله اصحاب صفه به شمار آورده‌اند. به تدریج، این عنوان از صورت خاص خود به‌عنوانی عام و كلی بدل شد و به كسانی اطلاق گردید كه بعدها به‌علّت تنگدستی و نداشتن خانه در صفه به سر می‌برده‌اند<ref>ابونعیم اصفهانی، احمد. '''''حلیه الاولیاء'''''. قاهره: 1351، 1/143ـ374.</ref>.
خط ۵: خط ۵:
== نیز نگاه کنید به ==
== نیز نگاه کنید به ==


== مأخذ ==
* [[آخرت]]
 
* [[اصحاب فیل]]
* [[اصحاب کهف]]
 
== مآخذ ==
<references />
== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
 
== نویسنده مقاله ==
سید حسن امین
 
تلخیص از: ''دایره المعارف بزرگ اسلامی''.
[[رده:علوم اسلامی و حقوق فقهی]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۴۰

اصحاب صُفّه، گروهی از یاران مهاجر پیامبر اسلام (ص) كه پس از هجرت به مدینه به‌سبب ازدست‌دادن یا رهاكردن خانه و دارایی و جایگاه خود، در قسمت شمالی مسجد پیامبر (ص) در محلی مسقف و بزرگ و خارج از مسجد، ولی متصل به آن، به‌نام «صُفّه»، به‌معنای سكو یا ایوان زندگی می‌كردند و به تعلیم و تعلم می‌پرداختند. بعداً اصحاب صفه یا اهل صفه و یا اصحاب الظله، به اسوه‌هایی از پذیرش فقر و رهاساختن مظاهر دنیا برای روی‌آوردن صرف به آخرت تبدیل شدند[۱].

پیامبر اسلام (ص)، اصحاب صفه را تحت حمایت خود داشت، اما گروهی از اینان به‌رغم گشایش مالی و تمكن سكنی‌ گزیدن در جایی مناسب‌، دنیا را به‌كلی رها كردند و هم‌چنان به عبادت و تعلیم و تعلم ادامه دادند. ابوذر غفاری، سلمان فارسی و بلال بن رباح را از جمله اصحاب صفه به شمار آورده‌اند. به تدریج، این عنوان از صورت خاص خود به‌عنوانی عام و كلی بدل شد و به كسانی اطلاق گردید كه بعدها به‌علّت تنگدستی و نداشتن خانه در صفه به سر می‌برده‌اند[۲].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ابن سعد، محمد. الطبقات الكبير. به‌كوشش زاخاو، ليدن: 1928 م، 1 (2)، 13، 1 (2)/48.
  2. ابونعیم اصفهانی، احمد. حلیه الاولیاء. قاهره: 1351، 1/143ـ374.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

سید حسن امین

تلخیص از: دایره المعارف بزرگ اسلامی.