اصحاب کهف

اصحاب کهف، در قصص قرآنی، نام گروهی از خداپرستان که از ستم پادشاهی مشرک به غاری پناه بردند و سالیانی دراز به خوابی عمیق درافتادند. برپایه روایات، این پادشاه مشرک، دقیانوس، و محل واقعه اِفِسوس دانسته شده است. برابر سوره کهف، آن خداپرستان را که به آن غار پناه برده بودند، خوابی در ربود که سالیان به‌طول انجامید و در این مدت چنان هیبتی داشتند که کس را یارای نزدیک‌شدن به آنان نبود و نگرنده آنان را بیدار می‌پنداشت این خفتگان، 309 سال بر همان حال گذراندند و چون به خواست الهی از خواب برخاستند، چنان گمان بردند که تنها روزی یا کمی بیش‌تر از روز در خواب بوده‌اند. اصحاب کهف، سگی همراه خود داشتند که بر در غار خفته و با هیبتی شگفت، دو دست خود بر زمین گسترانیده بود.

نیز نگاه کنید به

• اصحاب صُفه
• اصحاب فیل

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

سید حسن امین

تلخیص از: دایره المعارف بزرگ اسلامی