طایفه یاراحمد زایی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''ياراحمد زايي'''، (شهنوازي)، از طوايف سني مذهب بلوچ استان سيستان و بلوچستان. ياراحمدزاييها در منطقهاي كه از شمال به كوه تفتان و از جنوب به استخر و از شرق و غرب به ماشكيد و خاش محدود ميشود، پراكندهاند.<sup>1</sup> در حدود 1276ش / 1897م ياراحمدزايي...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[طایفه یاراحمد زایی]]، (شهنوازی)، از طوایف سنی مذهب [[بلوچ]] [[استان سیستان و بلوچستان]]. یاراحمدزاییها در منطقهای كه از شمال به كوه تفتان و از جنوب به استخر و از شرق و غرب به ماشكید و خاش محدود میشود، پراكندهاند<ref>'''''گزارش عملكرد گذشته و وضع موجود بخشهای اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی استان سیستان و بلوچستان'''''، سیستان و بلوچستان: 1361، ص 60. </ref>. | |||
در حدود 1276ش / 1897م | در حدود 1276ش / 1897م یاراحمدزاییها علیه نیروهای انگلیسی و قوای دولتی كه در منطقه بودند، شورش كردند و پس از درگیریهای فراوان شكست خوردند و سرداران طایفه تبعید شدند. پس از چند وقت دولت از اعمال یاراحمدزاییها چشمپوشی كرد و انها را بخشید. از ان پس این طایفه به شهنوازی معروف شدند<ref>سایكس، پرسی. '''''سفرنامه سایكس'''''. ترجمه حسین سعادتنوری، تهران: 1366، ص 143-144. </ref><ref>افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، 2/912.</ref>. | ||
گروهی از یاراحمدزاییها اسكان یافتهاند و شمار زیادی از انها كوچ میكنند. در گذشته محدوده كوچ یاراحمدزاییها از شمال به كوه تفتان، از شرق به كوه مورپیش (مارپیچ)، از غرب به خاش و از جنوب به منطقه پستهزارهای وحشی منتهی میشد. كوچندگان یاراحمدزایی امروزه بین دهستانهای شهرستانهای ایرانشهر، خاش، [[زاهدان]] و سراوان [[استان سیستان و بلوچستان]] ییلاق و قشلاق میكنند<ref>سایكس، پرسی. '''''سفرنامه سایكس'''''. ترجمه حسین سعادتنوری، تهران: 1366، ص 143-144. </ref><ref>افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، 2/912.</ref>. طایفه یاراحمدزایی از 16 تیره مانند: سهرابزایی، شیروزایی، میرگُل زایی و ... تشكیل شده است كه این تیرهها به شاخههای متعددی نیز تقسیم میشوند<ref>'''''بررسی ایلات و عشایر سیستان و بلوچستان'''''. تهران: 1348، ص 61 </ref>. | |||
ساختار طایفگی یاراحمدزاییها بر اساس پدر تباری است و تمام اعضای طایفه از خط پدری بنیانگذار طایفه نسب میبرند. رؤسای طایفه در میان یاراحمدزاییها سردار نامیده میشوند. آخرین سردار طایفه (رئیس طایفه) سردارخان محمدخان و سردار سهرابخان یاراحمدزایی بودهاند<ref>افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366،جلد 2، ص. 920. </ref>. شمار كوچندگان این طایفه در 1377ش 103 خانوار و 644 نفر براورده شده است <ref>'''''سرشماری اجتماعی ،اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص 42.</ref>. | |||
یاراحمدزاییها نیز مانند دیگر طوایف سیستان و بلوچستان برای تأمین معاش به دامداری و پرورش گوسفند، بز، شتر و الاغ و ... میپردازند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1366، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص 49.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[استان سیستان و بلوچستان]] | |||
* [[بلوچ]] | |||
* [[بلوچی]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۵
طایفه یاراحمد زایی، (شهنوازی)، از طوایف سنی مذهب بلوچ استان سیستان و بلوچستان. یاراحمدزاییها در منطقهای كه از شمال به كوه تفتان و از جنوب به استخر و از شرق و غرب به ماشكید و خاش محدود میشود، پراكندهاند[۱].
در حدود 1276ش / 1897م یاراحمدزاییها علیه نیروهای انگلیسی و قوای دولتی كه در منطقه بودند، شورش كردند و پس از درگیریهای فراوان شكست خوردند و سرداران طایفه تبعید شدند. پس از چند وقت دولت از اعمال یاراحمدزاییها چشمپوشی كرد و انها را بخشید. از ان پس این طایفه به شهنوازی معروف شدند[۲][۳].
گروهی از یاراحمدزاییها اسكان یافتهاند و شمار زیادی از انها كوچ میكنند. در گذشته محدوده كوچ یاراحمدزاییها از شمال به كوه تفتان، از شرق به كوه مورپیش (مارپیچ)، از غرب به خاش و از جنوب به منطقه پستهزارهای وحشی منتهی میشد. كوچندگان یاراحمدزایی امروزه بین دهستانهای شهرستانهای ایرانشهر، خاش، زاهدان و سراوان استان سیستان و بلوچستان ییلاق و قشلاق میكنند[۴][۵]. طایفه یاراحمدزایی از 16 تیره مانند: سهرابزایی، شیروزایی، میرگُل زایی و ... تشكیل شده است كه این تیرهها به شاخههای متعددی نیز تقسیم میشوند[۶].
ساختار طایفگی یاراحمدزاییها بر اساس پدر تباری است و تمام اعضای طایفه از خط پدری بنیانگذار طایفه نسب میبرند. رؤسای طایفه در میان یاراحمدزاییها سردار نامیده میشوند. آخرین سردار طایفه (رئیس طایفه) سردارخان محمدخان و سردار سهرابخان یاراحمدزایی بودهاند[۷]. شمار كوچندگان این طایفه در 1377ش 103 خانوار و 644 نفر براورده شده است [۸].
یاراحمدزاییها نیز مانند دیگر طوایف سیستان و بلوچستان برای تأمین معاش به دامداری و پرورش گوسفند، بز، شتر و الاغ و ... میپردازند[۹].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ گزارش عملكرد گذشته و وضع موجود بخشهای اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی استان سیستان و بلوچستان، سیستان و بلوچستان: 1361، ص 60.
- ↑ سایكس، پرسی. سفرنامه سایكس. ترجمه حسین سعادتنوری، تهران: 1366، ص 143-144.
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، 2/912.
- ↑ سایكس، پرسی. سفرنامه سایكس. ترجمه حسین سعادتنوری، تهران: 1366، ص 143-144.
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، 2/912.
- ↑ بررسی ایلات و عشایر سیستان و بلوچستان. تهران: 1348، ص 61
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366،جلد 2، ص. 920.
- ↑ سرشماری اجتماعی ،اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 42.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1366، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 49.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی