بامری: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۴۰

بامری، از طوایف شیعه مذهب بزرگ بلوچ ساكن در جنوب شرق ایران.

زیستگاه اصلی این طایفه غرب شهرستان بمپور تا هامون جازموریان و جلگه چاه هاشم در منطقه جنوبی دشت دلگان است^[۱]^[۲]^[۳]. پس از رانده شدن بامری‌ها به دشت دلگان گروه‌هایی از بامری‌ها در مناطق باهوكلات و دشتیاری، دشت كهنو، كارواندر، حوزه رودخانه بمپور، ایرانشهر و خاش و گوهر پشت سكنی گزیدند^[۴]^[۵]. بامری‌ها به چند تیره مانند، شهدادزایی، عبدالهی، رودین‌زایی، درّكی، شابكی، (سابكی)، شاه ولی بر تقسیم می‌شوند^[۶].

تیره رودین‌زایی بالاترین لایه اجتماعی بامری‌های دلگان است كه سرداران بامری از آن برخاسته‌اند^[۷]. جمعیت بامری‌های بمپور در آخر سده 13ش 250 خانوار و بامری‌های دلگان در 1364ش 2170 خانوار بوده‌اند. امروزه شماری از بامری‌ها در مناطق ایرانشهر و خاش ییلاق و قشلاق می‌كنند. در 1377ش عشایر كوچنده بامری 266 خانوار بوده است^[۸]^[۹]^[۱۰].

بامری‌ها اغلب به دامپروری و زارعت مشغولند. پرورش بهترین شتران تیزرو منطقه مهم‌ترین مشغله آنهاست^[۱۱]^[۱۲].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ فیروزان، ت. ایلات و عشایر ایران. تهران، 1364، ص 33.
↑ غراب، كمال‌الدین، بلوچستان یادگار مطرود قرون. تهران: 1364، ص 17.
↑ طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان. تهران: سازمان برنامه و بودجه، 1356، ص 1 و 17.
↑ مروی، محمدكاظم، عالم ارای نادری. به كوشش محمد امین ریاحی، تهران: 1364، جلد 1، ص. 46.
↑ عبدالله گروسی، عباس، جغرافیای تاریخی ناحیه بمپور بلوچستان. تهران: 1374، ص 60.
↑ جهانبانی، امان‌الله. سرگذشت بلوچستان و مرزهای ان. تهران: 1338، ص 25.
↑ طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان. تهران: سازمان برنامه و بودجه، 1356، ص 78، 79، 135، 137.
↑ اعتمادالسلطنه، محمدحسن، مرات البلدان. به كوشش عبدالحسین نوایی و هاشم محدث، تهران: 1368؛ جلد 1، ص. 454.
↑ جغرافیای استان سیستان و بلوچستان. تهران: 1364، ص 28.
↑ سرشماری اجتماعی ـ اقتصادی عشایر كوچنده (1377)، نتایج تفصیلی، تهران: 1378، ص 25.
↑ Iranica, III/605.
↑ تلخیص از ابراهیمی، معصومه، " بامری"، دایره المعارف بزرگ اسلامی، قابل بازیابی از https://www.cgie.org.ir/fa/article/228234/%D8%A8%D8%A7%D9%85%D8%B1%DB%8C

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

معصومه ابراهیمی

[1] فیروزان، ت. ایلات و عشایر ایران. تهران، 1364، ص 33.

[2] غراب، كمال‌الدین، بلوچستان یادگار مطرود قرون. تهران: 1364، ص 17.

[3] طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان. تهران: سازمان برنامه و بودجه، 1356، ص 1 و 17.

[4] مروی، محمدكاظم، عالم ارای نادری. به كوشش محمد امین ریاحی، تهران: 1364، جلد 1، ص. 46.

[5] عبدالله گروسی، عباس، جغرافیای تاریخی ناحیه بمپور بلوچستان. تهران: 1374، ص 60.

[6] جهانبانی، امان‌الله. سرگذشت بلوچستان و مرزهای ان. تهران: 1338، ص 25.

[7] طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان. تهران: سازمان برنامه و بودجه، 1356، ص 78، 79، 135، 137.

[8] اعتمادالسلطنه، محمدحسن، مرات البلدان. به كوشش عبدالحسین نوایی و هاشم محدث، تهران: 1368؛ جلد 1، ص. 454.

[9] جغرافیای استان سیستان و بلوچستان. تهران: 1364، ص 28.

[10] سرشماری اجتماعی ـ اقتصادی عشایر كوچنده (1377)، نتایج تفصیلی، تهران: 1378، ص 25.

[11] Iranica, III/605.

[12] تلخیص از ابراهیمی، معصومه، " بامری"، دایره المعارف بزرگ اسلامی، قابل بازیابی از https://www.cgie.org.ir/fa/article/228234/%D8%A8%D8%A7%D9%85%D8%B1%DB%8C

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''بامري'''، از طوايف شيعه مذهب بزرگ بلوچ ساكن در جنوب شرق ايران.
+'''[[بامری]]'''، از طوایف شیعه مذهب بزرگ [[بلوچ]] ساكن در جنوب شرق [[کشور ایران|ایران]].
-زيستگاه اصلي اين طايفه غرب شهرستان بمپور تا هامون جازموريان و جلگة چاه هاشم در منطقة جنوبي دشت دلگان است.<sup>(1)</sup> پس از رانده شدن بامري‌ها به دشت دلگان گروه‌هايي از بامري‌ها در مناطق باهوكلات و دشتياري، دشت كهنو، كارواندر، حوزة رودخانة بمپور، ايرانشهر و خاش و گوهر پشت سكني گزيدند.<sup>(2)</sup>
+زیستگاه اصلی این طایفه غرب شهرستان بمپور تا هامون جازموریان و جلگه چاه هاشم در منطقه جنوبی دشت دلگان است<ref>فیروزان، ت. '''''ایلات و عشایر ایران'''''. تهران، 1364، ص 33.</ref><ref>غراب، كمال‌الدین، '''''بلوچستان یادگار مطرود قرون'''''. تهران: 1364، ص 17.</ref><ref>'''''طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان'''''. تهران: سازمان برنامه و بودجه، 1356، ص 1 و 17.</ref>. پس از رانده شدن بامری‌ها به دشت دلگان گروه‌هایی از بامری‌ها در مناطق باهوكلات و دشتیاری، دشت كهنو، كارواندر، حوزه رودخانه بمپور، ایرانشهر و خاش و گوهر پشت سكنی گزیدند<ref>مروی، محمدكاظم، '''''عالم ارای نادری'''''. به كوشش محمد امین ریاحی، تهران: 1364،  جلد 1، ص. 46.</ref><ref>عبدالله گروسی، عباس، '''''جغرافیای تاریخی ناحیه بمپور بلوچستان'''''. تهران: 1374، ص 60.</ref>. بامری‌ها به چند تیره مانند، شهدادزایی، عبدالهی، رودین‌زایی، درّكی، شابكی، (سابكی)، شاه ولی بر تقسیم می‌شوند<ref>    جهانبانی، امان‌الله. '''''سرگذشت بلوچستان و مرزهای ان'''''. تهران: 1338، ص 25.</ref>.
-بامري‌ها به چند تيره مانند، شهدادزايي، عبدالهي، رودين‌زايي، درّكي، شابكي، (سابكي)، شاه ولي بر تقسيم مي‌شوند.<sup>(3)</sup>
+تیره رودین‌زایی بالاترین لایه اجتماعی بامری‌های دلگان است كه سرداران بامری از آن برخاسته‌اند<ref>'''''طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان'''''. تهران: سازمان برنامه و بودجه، 1356، ص 78، 79، 135، 137.</ref>. جمعیت بامری‌های بمپور در آخر سده 13ش 250 خانوار و بامری‌های دلگان در 1364ش 2170 خانوار بوده‌اند. امروزه شماری از بامری‌ها در مناطق [[ایرانشهر]] و خاش ییلاق و قشلاق می‌كنند. در 1377ش عشایر كوچنده بامری 266 خانوار بوده است<ref> اعتمادالسلطنه، محمدحسن، '''''مرات البلدان'''''. به كوشش عبدالحسین نوایی و هاشم محدث، تهران: 1368؛ جلد 1، ص. 454.  </ref><ref>'''''جغرافیای استان سیستان و بلوچستان'''''. تهران: 1364، ص 28.</ref><ref>'''''سرشماری اجتماعی ـ اقتصادی عشایر كوچنده (1377''''')، نتایج تفصیلی، تهران: 1378، ص 25.</ref>.
-تيرة رودين‌زايي بالاترين لاية اجتماعي بامري‌هاي دلگان است كه سرداران بامري از آن برخاسته‌اند.<sup>(4)</sup>
+بامری‌ها اغلب به دامپروری و زارعت مشغولند. پرورش بهترین شتران تیزرو منطقه مهم‌ترین مشغله آنهاست<ref>Iranica, III/605.</ref><ref>تلخیص از ابراهیمی، معصومه، " بامری"، '''''دایره المعارف بزرگ اسلامی'''''، قابل بازیابی از https://www.cgie.org.ir/fa/article/228234/%D8%A8%D8%A7%D9%85%D8%B1%DB%8C</ref>.
-جمعيت بامري‌هاي بمپور در آخر سدة 13ش 250 خانوار و بامري‌هاي دلگان در 1364ش 2170 خانوار بوده‌اند. امروزه شماري از بامري‌ها در مناطق ايرانشهر و خاش ييلاق و قشلاق مي‌كنند. در 1377ش عشاير كوچندة بامري 266 خانوار بوده است.<sup>(5)</sup>
+== نیز نگاه کنید به ==
-بامري‌ها اغلب به دامپروري و زارعت مشغولند. پرورش بهترين شتران تيزرو منطقه مهم‌ترين مشغلة آنهاست.<sup>(6)</sup>
+* [[بلوچ]]
+* [[ایرانشهر]]
-تلخيص از مقالة بامري ''دايرةالمعارف بزرگ اسلامي''
+== مآخذ ==
+<references />
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
-'''مآخذ:'''
+== نویسنده مقاله ==
+معصومه ابراهیمی
--    فيروزان، ت. ايلات و عشاير ايران. تهران، 1364، ص 33؛ غراب، كمال‌الدين، '''''بلوچستان يادگار مطرود قرون'''''. تهران: 1364، ص 17؛ '''''طرح اقتصادي و اجتماعي دلگان'''''. سازمان برنامه و بودجه. تهران: 1356، ص 1 و 17.
+[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]]
+[[رده:مردم شناسی]]
--    مروي، محمدكاظم، '''''عالم آراي نادري'''''. به كوشش محمد امين رياحي، تهران: 1364، ص 1/46؛ عبدالله گروسي، عباس، '''''جغرافياي تاريخي ناحية بمپور بلوچستان'''''. تهران: 1374، ص 60.
--    جهانباني، امان‌الله. '''''سرگذشت بلوچستان و مرزهاي آن'''''. تهران: 1338، ص 25.
--    '''''طرح اقتصادي و اجتماعي دلگان'''''. ص 78، 79، 135، 137.
--    اعتمادالسلطنه، محمدحسن، '''''مرآت البلدان'''''. به كوشش عبدالحسين نوايي و هاشم محدث، تهران: 1368؛ ص 1/454؛ جغرافياي استان سيستان و بلوچستان. تهران: 1364، ص 28؛ سرشماري اجتماعي ـ اقتصادي عشاير كوچنده (1377)، نتايج تفصيلي، تهران: 1378، ص 25.
-- Iranica, III/605.
-معصومه ابراهیمی