بامری: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''[[بامری]]'''، از طوایف شیعه مذهب بزرگ بلوچ ساكن در جنوب شرق ایران. | '''[[بامری]]'''، از طوایف شیعه مذهب بزرگ [[بلوچ]] ساكن در جنوب شرق [[کشور ایران|ایران]]. | ||
زیستگاه اصلی این طایفه غرب شهرستان بمپور تا هامون جازموریان و جلگه چاه هاشم در منطقه جنوبی دشت دلگان است<ref>فیروزان، ت. ایلات و عشایر ایران. تهران، 1364، ص | زیستگاه اصلی این طایفه غرب شهرستان بمپور تا هامون جازموریان و جلگه چاه هاشم در منطقه جنوبی دشت دلگان است<ref>فیروزان، ت. '''''ایلات و عشایر ایران'''''. تهران، 1364، ص 33.</ref><ref>غراب، كمالالدین، '''''بلوچستان یادگار مطرود قرون'''''. تهران: 1364، ص 17.</ref><ref>'''''طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان'''''. تهران: سازمان برنامه و بودجه، 1356، ص 1 و 17.</ref>. پس از رانده شدن بامریها به دشت دلگان گروههایی از بامریها در مناطق باهوكلات و دشتیاری، دشت كهنو، كارواندر، حوزه رودخانه بمپور، ایرانشهر و خاش و گوهر پشت سكنی گزیدند<ref>مروی، محمدكاظم، '''''عالم ارای نادری'''''. به كوشش محمد امین ریاحی، تهران: 1364، جلد 1، ص. 46.</ref><ref>عبدالله گروسی، عباس، '''''جغرافیای تاریخی ناحیه بمپور بلوچستان'''''. تهران: 1374، ص 60.</ref>. بامریها به چند تیره مانند، شهدادزایی، عبدالهی، رودینزایی، درّكی، شابكی، (سابكی)، شاه ولی بر تقسیم میشوند<ref> جهانبانی، امانالله. '''''سرگذشت بلوچستان و مرزهای ان'''''. تهران: 1338، ص 25.</ref>. | ||
بامریها به | تیره رودینزایی بالاترین لایه اجتماعی بامریهای دلگان است كه سرداران بامری از آن برخاستهاند<ref>'''''طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان'''''. تهران: سازمان برنامه و بودجه، 1356، ص 78، 79، 135، 137.</ref>. جمعیت بامریهای بمپور در آخر سده 13ش 250 خانوار و بامریهای دلگان در 1364ش 2170 خانوار بودهاند. امروزه شماری از بامریها در مناطق [[ایرانشهر]] و خاش ییلاق و قشلاق میكنند. در 1377ش عشایر كوچنده بامری 266 خانوار بوده است<ref> اعتمادالسلطنه، محمدحسن، '''''مرات البلدان'''''. به كوشش عبدالحسین نوایی و هاشم محدث، تهران: 1368؛ جلد 1، ص. 454. </ref><ref>'''''جغرافیای استان سیستان و بلوچستان'''''. تهران: 1364، ص 28.</ref><ref>'''''سرشماری اجتماعی ـ اقتصادی عشایر كوچنده (1377''''')، نتایج تفصیلی، تهران: 1378، ص 25.</ref>. | ||
بامریها اغلب به دامپروری و زارعت مشغولند. پرورش بهترین شتران تیزرو منطقه مهمترین مشغله آنهاست<ref>Iranica, III/605.</ref><ref>تلخیص از ابراهیمی، معصومه، " بامری"، '''''دایره المعارف بزرگ اسلامی'''''، قابل بازیابی از https://www.cgie.org.ir/fa/article/228234/%D8%A8%D8%A7%D9%85%D8%B1%DB%8C</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[بلوچ]] | |||
* [[ایرانشهر]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۴۰
بامری، از طوایف شیعه مذهب بزرگ بلوچ ساكن در جنوب شرق ایران.
زیستگاه اصلی این طایفه غرب شهرستان بمپور تا هامون جازموریان و جلگه چاه هاشم در منطقه جنوبی دشت دلگان است[۱][۲][۳]. پس از رانده شدن بامریها به دشت دلگان گروههایی از بامریها در مناطق باهوكلات و دشتیاری، دشت كهنو، كارواندر، حوزه رودخانه بمپور، ایرانشهر و خاش و گوهر پشت سكنی گزیدند[۴][۵]. بامریها به چند تیره مانند، شهدادزایی، عبدالهی، رودینزایی، درّكی، شابكی، (سابكی)، شاه ولی بر تقسیم میشوند[۶].
تیره رودینزایی بالاترین لایه اجتماعی بامریهای دلگان است كه سرداران بامری از آن برخاستهاند[۷]. جمعیت بامریهای بمپور در آخر سده 13ش 250 خانوار و بامریهای دلگان در 1364ش 2170 خانوار بودهاند. امروزه شماری از بامریها در مناطق ایرانشهر و خاش ییلاق و قشلاق میكنند. در 1377ش عشایر كوچنده بامری 266 خانوار بوده است[۸][۹][۱۰].
بامریها اغلب به دامپروری و زارعت مشغولند. پرورش بهترین شتران تیزرو منطقه مهمترین مشغله آنهاست[۱۱][۱۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ فیروزان، ت. ایلات و عشایر ایران. تهران، 1364، ص 33.
- ↑ غراب، كمالالدین، بلوچستان یادگار مطرود قرون. تهران: 1364، ص 17.
- ↑ طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان. تهران: سازمان برنامه و بودجه، 1356، ص 1 و 17.
- ↑ مروی، محمدكاظم، عالم ارای نادری. به كوشش محمد امین ریاحی، تهران: 1364، جلد 1، ص. 46.
- ↑ عبدالله گروسی، عباس، جغرافیای تاریخی ناحیه بمپور بلوچستان. تهران: 1374، ص 60.
- ↑ جهانبانی، امانالله. سرگذشت بلوچستان و مرزهای ان. تهران: 1338، ص 25.
- ↑ طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان. تهران: سازمان برنامه و بودجه، 1356، ص 78، 79، 135، 137.
- ↑ اعتمادالسلطنه، محمدحسن، مرات البلدان. به كوشش عبدالحسین نوایی و هاشم محدث، تهران: 1368؛ جلد 1، ص. 454.
- ↑ جغرافیای استان سیستان و بلوچستان. تهران: 1364، ص 28.
- ↑ سرشماری اجتماعی ـ اقتصادی عشایر كوچنده (1377)، نتایج تفصیلی، تهران: 1378، ص 25.
- ↑ Iranica, III/605.
- ↑ تلخیص از ابراهیمی، معصومه، " بامری"، دایره المعارف بزرگ اسلامی، قابل بازیابی از https://www.cgie.org.ir/fa/article/228234/%D8%A8%D8%A7%D9%85%D8%B1%DB%8C
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی