ابوالقاسم حسن بن احمد بلخی عنصری: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''عُنصُري، ابوالقاسم حسن بن احمد بلخي''' (د 431ق / 1040م) شاعر و سخنور پارسي و استاد مدح، غزل و قصيده پس از رودكي بود. زادگاهش را بلخ نوشتهاند.<sup>1</sup> در اوايل جواني مانند پدرش تجارت پيشه كرد، اما رهزنان اموالش را به تاراج...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''عُنصُری، ابوالقاسم حسن بن احمد بلخی''' (د 431ق / 1040م) شاعر و سخنور پارسی و استاد مدح، غزل و قصیده پس از رودکی بود. | ||
زادگاهش را بلخ نوشتهاند | زادگاهش را بلخ نوشتهاند<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: فردوسی، 1363، ج 1، ص 559.</ref>. در اوایل جوانی مانند پدرش تجارت پیشه کرد، اما رهزنان اموالش را به تاراج بردند. پس از آن از تجارت دست کشید و به تحصیل دانش و سپس به شاعری پرداخت<ref>حکیمیان، ابوالفتح. '''''فهرست مشاهیر ایران'''''. تهران: دانشگاه ملی، 1357، ج 2، ص 279- 280.</ref>. | ||
عنصری را امیر نصر بن سبکتکین به سلطان محمود غزنوی (حک. 389-421ق / 999-1030م) معرفی کرد و ملک الشعرای دربار وی شد. در دوره سلطان مسعود (حک 421-432ق / 1030-1042م) نیز مقام و مرتبه خود را حفظ کرد<ref>خانلری (کیا)، زهرا'''. ''فرهنگ ادبیات فارسی'''''<nowiki/>''.'' تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 352.</ref>. او نه تنها در شعر و ادب، بلکه به ویژه از علوم اوایل که در سده 4 ق در خراسان رایج بود، اطلاعات کافی داشت<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: فردوسی، 1363، ج 1، ص 560.</ref>. در شعر از دو شاعر بزرگ عرب ابوتمام و متنبی متأثر بود. در تمام دیوان شعر او یک قرینه غیر متوازن و تعبیر غیر مناسب دشوار می توان یافت<ref>فروزانفر، بدیعالزمان. '''''سخن و سخنوران'''''. تهران: خوارزمی، چ 2، 1380، ص 112، 113.</ref>. با غضایری رازی معارضات منظومی داشت<ref>دبیرسیاقی، محمد. مقدمه بر '''''دیوان استاد عنصری بلخی'''.'' تهران: سنایی، 1342، ص بیست (مقدمه).</ref>. از آثارش میتوان به موارد زیر اشاره کرد: | |||
# ''دیوان شعر؛'' | |||
# مثنوی ''شادبهر و عینالحیوه؛'' | |||
# مثنوی ''وامق و عذرا؛'' | |||
# مثنوی ''خنگ بت؛ و'' | |||
# ''سرخبت''<ref>حکیمیان، ابوالفتح. '''''فهرست مشاهیر ایران'''''. تهران: دانشگاه ملی، 1357، ج 2، ص 280.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[غزنویان]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۶ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۵
عُنصُری، ابوالقاسم حسن بن احمد بلخی (د 431ق / 1040م) شاعر و سخنور پارسی و استاد مدح، غزل و قصیده پس از رودکی بود.
زادگاهش را بلخ نوشتهاند[۱]. در اوایل جوانی مانند پدرش تجارت پیشه کرد، اما رهزنان اموالش را به تاراج بردند. پس از آن از تجارت دست کشید و به تحصیل دانش و سپس به شاعری پرداخت[۲].
عنصری را امیر نصر بن سبکتکین به سلطان محمود غزنوی (حک. 389-421ق / 999-1030م) معرفی کرد و ملک الشعرای دربار وی شد. در دوره سلطان مسعود (حک 421-432ق / 1030-1042م) نیز مقام و مرتبه خود را حفظ کرد[۳]. او نه تنها در شعر و ادب، بلکه به ویژه از علوم اوایل که در سده 4 ق در خراسان رایج بود، اطلاعات کافی داشت[۴]. در شعر از دو شاعر بزرگ عرب ابوتمام و متنبی متأثر بود. در تمام دیوان شعر او یک قرینه غیر متوازن و تعبیر غیر مناسب دشوار می توان یافت[۵]. با غضایری رازی معارضات منظومی داشت[۶]. از آثارش میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- دیوان شعر؛
- مثنوی شادبهر و عینالحیوه؛
- مثنوی وامق و عذرا؛
- مثنوی خنگ بت؛ و
- سرخبت[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوسی، 1363، ج 1، ص 559.
- ↑ حکیمیان، ابوالفتح. فهرست مشاهیر ایران. تهران: دانشگاه ملی، 1357، ج 2، ص 279- 280.
- ↑ خانلری (کیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 352.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوسی، 1363، ج 1، ص 560.
- ↑ فروزانفر، بدیعالزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، چ 2، 1380، ص 112، 113.
- ↑ دبیرسیاقی، محمد. مقدمه بر دیوان استاد عنصری بلخی. تهران: سنایی، 1342، ص بیست (مقدمه).
- ↑ حکیمیان، ابوالفتح. فهرست مشاهیر ایران. تهران: دانشگاه ملی، 1357، ج 2، ص 280.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر