پرش به محتوا

ایل بویراحمدی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
دیداریویکی‌متن
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
صفحه‌ای تازه حاوی «'''بويراحمدي،''' يا بويراحمد، نام يكي از ایلات لُر شيعه مذهب استان كهگيلويه و بويراحمد، در جنوب غربي ايران، متشكل از چند تيره و طايفه با خاستگاه‌هاي قومی گوناگون. بويراحمدي‌ها در منطقة وسيعي از نواحي شمال و شرق استان، كه به نام همين ايل نام‌گ...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''بويراحمدي،''' يا بويراحمد، نام يكي از ایلات لُر شيعه مذهب استان كهگيلويه و بويراحمد، در جنوب غربي ايران، متشكل از چند تيره و طايفه با خاستگاه‌هاي قومی گوناگون.
'''بویراحمدی،''' یا بویراحمد، نام یکی از ایلات لُر شیعه مذهب [[استان کهگیلویه و بویراحمد]]، در جنوب غربی [[کشور ایران|ایران]]، متشکل از چند تیره و طایفه با خاستگاه‌های قومی گوناگون.


بويراحمدي‌ها در منطقة وسيعي از نواحي شمال و شرق استان، كه به نام همين ايل نام‌گذاري شده است، زندگي مي‌كنند. كهن‌ترين سندي كه از بویراحمد بلادشاپور ، نام مي‌برد، رياض‌الفردوس، نوشتة محمد ميرك‌حسيني در 1082ق/1671م است. در این سند به دو طايفة «بويراحمد اردشيري» و «بويراحمد عباسي»، ذيل ناحية چرام بلادشاپور اشاره دارد.<sup>1</sup> در گزارش‌هاي وقايع دورة ناصري و مظفري نيز نام ايل به صورت «بايرحمت» و «بايرحمتي» آمده است.<sup>2</sup>  
بویراحمدی‌ها در منطقه وسیعی از نواحی شمال و شرق استان، که به نام همین [[ایل]] نام‌گذاری شده است، زندگی می‌کنند. کهن‌ترین سندی که از بویراحمد بلادشاپور ، نام می‌برد، ریاض‌الفردوس، نوشته محمد میرک حسینی در 1082ق/1671م است. در این سند به دو طایفه «بویراحمد اردشیری» و «بویراحمد عباسی»، ذیل ناحیه چرام بلادشاپور اشاره دارد<ref>  افشار، ایرج. «فارس در ریاض‌الفردوس». '''''فارس شناخت'''''. شیراز: 1379، س2، ش4، ص39-40.</ref><ref>'''''وقایع‌اتفاقیه'''''. مجموعه گزارش‌های خفیه‌نویسان انگلیس، به كوشش سعیدی سیرجانی، تهران: 1361،ص. 76.</ref>. در گزارش‌های وقایع دوره ناصری و مظفری نیز نام [[ایل]] به صورت «بایرحمت» و «بایرحمتی» آمده است<ref>حسینی‌فسایی، حسن. '''''فارسنامه ناصری'''''. به كوشش منصور رستگار فسایی، تهران: 1367، امیركبیر، جلد 2، ص. 1479.</ref>.


بويراحمد مهم‌ترين گروه ايلي از شاخة «چاربنيچة» جاكي (يكي از 3 گروه قومي- ايلي بزرگ و قديم كهگيلويه) و از مهاجران لُر بودند كه در بخش پشت كهگيلويه مي‌زيستند و قرارگاه‌هايي هم در نواحي نزديك بهبهان داشتند.<sup>3</sup> برخي‌ها تيره‌ها و طايفه‌هاي بويراحمد‌ي را تركيبي از گروه‌هاي قومي شبانكاره شول لُرستان و شولستان فارس، آغاجري<sup>*</sup>، و آميزه‌اي از عناصر لُر، ترك، باوي<sup>*</sup> و بختياري و مانند آنها به شمار آورده‌اند.<sup>4</sup>
بویراحمد مهم‌ترین گروه ایلی از شاخه «چاربنیچه» جاکی (یکی از 3 گروه قومی- ایلی بزرگ و قدیم کهگیلویه) و از مهاجران لُر بودند که در بخش پشت کهگیلویه می‌زیستند و قرارگاه‌هایی هم در نواحی نزدیک بهبهان داشتند<ref>Field , H. Contributions to the Anthropology of Iran. Chicago: 1939, 223.</ref>. برخی‌ها تیره‌ها و طایفه‌های بویراحمد‌ی را ترکیبی از گروه‌های قومی شبانکاره شول [[استان لرستان|لُرستان]] و شولستان [[استان فارس|فارس]]، آغاجری<sup>*</sup>، و آمیزه‌ای از عناصر لُر، [[ترک]]، [[باوی]]<sup>*</sup> و [[بختیاری]] و مانند آنها به شمار آورده‌اند<ref>'''''Encyclopedia Iranica''''', Vol. IV, PP. 321-322</ref>.


در 1217ق/1802م، هادي‌خان، كلانتر ايل بويراحمدي قلمرو جُغرافيايي ايل را ميان فرزندانش به دو بخش بويراحمد گرمسيري و بويراحمد سرحدي (يا سردسيري) تقسيم كرد.<sup>5</sup> بويراحمد سرحدي به مراتب بزرگ‌تر از بويراحمد گرمسيري و نيرومندترين واحد سياسي عشيره‌اي در ميان ايلات كهگيلويه بود.<sup>6</sup> تا دهة سوم سدة 14ق ميان گروه‌هاي رقيب در اين واحد سياسي جنگ و خونريزي بود، تا اين‌كه با پادرمياني نصيرخان بختياري، سردار جنگ در 1325ق / 1907م و تقسيم قلمرو جغرافيايي بويراحمد سردسيري به بخش عليا و سفلا و واگذار شدن بويراحمد عليا به فرزندان كريم‌خان و بويراحمد سفلا به شكرالله خان فرزند هادي‌خان، نزاع‌ها پايان يافت.<sup>7</sup>  
در 1217ق/1802م، هادی‌خان، کلانتر ایل بویراحمدی قلمرو جُغرافیایی ایل را میان فرزندانش به دو بخش بویراحمد گرمسیری و بویراحمد سرحدی (یا سردسیری) تقسیم کرد<ref>باور، محمود. '''''کهگیلویه و ایلات آن'''''. گچساران: 1324،ص 87.</ref><ref>تقوی مقدم، مصطفی. '''''تاریخ سیاسی کهگیلویه'''''. تهران: 1377، ص116-119.</ref>. بویراحمد سرحدی به مراتب بزرگ‌تر از بویراحمد گرمسیری و نیرومندترین واحد سیاسی عشیره‌ای در میان ایلات کهگیلویه بود<ref>LŐffler, Reinhold, H., "Tribal Order and the State…", Iranian Studies. 1978. vol. x1, 147.</ref>. تا دهه سوم سده 14ق میان گروه‌های رقیب در این واحد سیاسی جنگ و خونریزی بود، تا این‌که با پادرمیانی نصیرخان بختیاری، سردار جنگ در 1325ق / 1907م و تقسیم قلمرو جغرافیایی بویراحمد سردسیری به بخش علیا و سفلا و واگذار شدن بویراحمد علیا به فرزندان کریم‌خان و بویراحمد سفلا به شکرالله خان فرزند هادی‌خان، نزاع‌ها پایان یافت<ref>LŐffler, Reinhold, H., "Tribal Order and the State…", Iranian Studies. 1978. vol. x1, p 164</ref><ref>امان‌اللهی بهاروند، سکندر. '''''قوم لر'''''. تهران: 1370، ص204.     </ref>.


در بويراحمد سردسير سفلا و عليا به جز تيره‌هاي اصلي بويراحمدي مانند كي‌گيوي، تامرادي، تير تاجي (يا نگين‌تاجي)، سادات و جز آن، چند طايفة وابسته به آنها نیز زندگي مي‌كردند. تيرة تامرادي بزرگ‌ترين این تيره‌ها بود و بخش بزرگي از منطقه را در قلمرو خود داشت.
در بویراحمد سردسیر سفلا و علیا به جز تیره‌های اصلی بویراحمدی مانند کی‌گیوی، تامرادی، تیر تاجی (یا نگین‌تاجی)، سادات و جز آن، چند طایفه وابسته به آنها نیز زندگی می‌کردند. تیره تامرادی بزرگ‌ترین این تیره‌ها بود و بخش بزرگی از منطقه را در قلمرو خود داشت. در بویراحمد گرمسیری نیز تیره‌ها و طایفه‌های چندی از جمله آرویی، گُشتاسی، تاس‌احمدی، تالیشاهی و جز آن می‌زیستند<ref>'''''جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه'''''. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، 1347، ص199،154،58.</ref><ref>صفی‌نژاد، جواد. '''''اطلس ایلات کهگیلویه'''''. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، 1347، ص23.</ref><ref>امان‌اللهی بهاروند، سکندر. '''''قوم لر'''''. تهران: 1370، ص209.</ref>.


در بويراحمد گرمسيري نيز تيره‌ها و طايفه‌هاي چندي از جمله آرويي، گُشتاسي، تاس‌احمدي، تاليشاهي و جز آن مي‌زيستند.<sup>8</sup>
در گذشته بویراحمدی‌ها دو بار در سال کوچ می‌کردند، یکی کوچ بهاره که از گرمسیر به ارتفاعات یا سردسیر (مالُ‌بالا) می‌رفتند، دیگر کوچ پائیزه که از سردسیر به دشت‌ها یا گرمسیر (مالُ‌زیر) باز می‌گشتند. مدت زمانی که در راه کوچ در رفت و بازگشت طول می‌کشید میان 15 تا 30 روز بود<ref>بلوکباشی، علی(1381). '''''جامعه ایلی در ایران'''''. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی.</ref><ref>طاهری بویراحمدی، عطاء. «نیم قرن زندگی در ایل بویراحمد»، '''''آینده'''''. تهران: 1367، س14، ش 6و8، ص 288-300.</ref><ref>صفی‌نژاد، جواد. «عشایر و کوچ». '''''فصلنامه عشایری ذخایر انقلاب'''''. تهران: 1366، ش1، ص 36.</ref>.


در گذشته بويراحمدي‌ها دو بار در سال كوچ مي‌كردند، يكي كوچ بهاره كه از گرمسير به ارتفاعات يا سردسير (مالُ‌بالا) مي‌رفتند، ديگر كوچ پائيزه كه از سردسير به دشت‌ها يا گرمسير (مالُ‌زير) باز مي‌گشتند. مدت زماني كه در راه كوچ در رفت و بازگشت طول مي‌كشيد ميان 15 تا 30 روز بود.<sup>9</sup>  
بویراحمدی‌ها از چند دهه پیش به تدریج از اقتصاد شبانی به اقتصاد زراعی روستایی روی آورده‌اند و بیشترین آن‌ها اسکان یافته‌اند<ref>بلوکباشی، علی (1381). '''''جامعه ایلی در ایران'''''. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی. ص35-36.</ref>. بنابر آمارگیری 1346ش از 11623 خانوار بویراحمد سفلا، 26 درصد و از 7067 خانوار بویراحمد علیا، 60 درصد و تمام جمعیت 1418 خانواری بویراحمد گرمسیری یکجانشین شده بودند<ref>'''''جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه'''''. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، 1347، جدول شماره 7.</ref>. در حالی‌که در 1346ش، کلاً حدود 59 درصد خانوارهای بویراحمد اسکان یافته بودند، در 1364ش، بنابر آماری شمار اسکان یافتگان تنها به 6/76 درصد رسیده بود<ref>غفاری، هیبت‌الله. '''''ساختارهای اجتماعی عشایر کهگیلویه و بویراحمد'''''. تهران: نشر نی، 1368، ش 237.</ref>.


بويراحمدي‌ها از چند دهة پيش به تدريج از اقتصاد شباني به اقتصاد زراعي روستايي روي آورده‌اند و بيشترين آن‌ها اسكان يافته‌اند.<sup>10</sup> بنابر آمارگيري 1346ش از 11623 خانوار بويراحمد سفلا، 26 درصد و از 7067 خانوار بويراحمد عليا، 60 درصد و تمام جمعيت 1418 خانواري بويراحمد گرمسيري يكجانشين شده بودند.<sup>11</sup> در حالي‌كه در 1346ش، کلاً حدود 59 درصد خانوارهای بویراحمد اسكان يافته بودند، در 1364ش، بنابر آماری شمار اسکان یافتگان تنها به 6/76 درصد رسیده بود.<sup>12</sup>  
دو گروه بر جامعه ایلی بویراحمدی رهبری می‌کردند، یکی رهبران موروثی مانند خان‌ها و کدخدایان تیره‌ها و دیگری رهبران غیر موروثی مانند کدخدایان و ریش‌سفیدان طایفه‌ها. خان‌ها شخصی به نام  مَلِک را، بنیانگذار دودمان خود می‌دانستند و خود رابه تیره اردشیری‌، از اعقاب [[اردشیر بابکان]] منسوب می‌داشتند<ref>غفاری، هیبت‌الله. '''''ساختارهای اجتماعی عشایر کهگیلویه و بویراحمد'''''. تهران: نشر نی، 1368، ش  147.</ref><ref>باور، محمود. '''''کهگیلویه و ایلات آن'''''. گچساران: 1324،ص، ص60-61.    </ref><ref>Fazel, G.R. , "Economic Bases of Political Leadership among Pastoral Nomads". New Directions in Political Economy… Eds. M. Leons and F. Rothestion. New Jersy: 1979, 36.</ref>. اکنون سازمان ایلی- عشیره‌ای قدیم و سنتی ایل بویراحمدی و تشکیلات رهبری سیاسی - اقتصادی ایل از هم پاشیده و سازمان امور عشایری کم و بیش وظایف آنها را در ایل بر عهده گرفته است<ref>تلخیص از بلوکباشی، علی'''''.''''' «بویراحمدی»'''''، دایره المعارف بزرگ اسلامی'''''. تهران: 1383، مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی، جلد 13، ص.55.</ref>.


دو گروه بر جامعة ايلي بويراحمدي رهبري مي‌كردند، يكي رهبران موروثي مانند خان‌ها و كدخدايان تيره‌ها و ديگري رهبران غير موروثي مانند كدخدايان و ريش‌سفيدان طايفه‌ها. خان‌ها شخصی به نام  مَلِك را، بنيانگذار دودمان خود مي‌دانستند و خود رابه تيرة اردشيري‌، از اعقاب اردشير بابكان منسوب مي‌داشتند.<sup>13</sup> اكنون سازمان ايلي- عشيره‌اي قديم و سنتي ايل بويراحمدي و تشكيلات رهبري سياسي - اقتصادي ايل از هم پاشيده و سازمان امور عشايري کم و بیش وظايف آنها را در ایل بر عهده گرفته است.<sup>14</sup>
== نیز نگاه کنید به ==


تلخيص از «بويراحمدي» نوشتة علي بلوكباشي
* [[استان کهگیلویه و بویراحمد]]
 
* [[ایل]]
دايره المعارف بزرگ اسلامي، 1383ش، 13/45-56 
* [[بختیاری]]
 
* [[ترک]]
'''''مآخذ:'''''
* [[باوی]]
 
* [[اردشیر بابکان]]<br />
1.     افشار، ايرج. «فارس در رياض‌الفردوس». '''''فارس شناخت'''''. شيراز: 1379، س2، ش4، ص39-40، '''''وقايع‌اتفاقيه'''''. مجموعة گزارش‌هاي خفيه‌نويسان انگليس، به كوشش سعيدي سيرجاني، تهران: 1361، 76.
== مآخذ ==
 
<references />
2.     حسيني‌فسايي، حسن. '''''فارسنامة ناصري'''''. به كوشش منصور رستگار فسايي، تهران: 1367، اميركبير، 2/1479؛ نيز:
 
3.      Field , H. Contributions to the Anthropology of Iran. Chicago: 1939, 223.
 
4.      Iranica, IV/ 321-322.
 
5.     باور، محمود. '''''كهگيلويه و ايلات آن'''''. گچساران: 1324،ص 87؛ نيز: تقوي مقدم، مصطفي. '''''تاريخ سياسي كهگيلويه'''''. تهران: 1377، ص116-119.
 
6.      LŐffler, Reinhold, H., "Tribal Order and the State…", Iranian Studies. 1978. vol. x1, 147.
 
7.      ibid, 164;
 
امان‌اللهي بهاروند، سكندر. '''''قوم لر'''''. تهران: 1370، ص204.            
 
8.     '''''جمعيت و شناسنامة ايلات كهگيلويه'''''. تهران: مؤسسة مطالعات و تحقيقات اجتماعي، 1347، ص199،154،58؛ نيز صفي‌نژاد، جواد. '''''اطلس ايلات كهگيلويه'''''. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقيقات اجتماعي، 1347، ص23؛ امان اللهي، بهاروند. همانجا، ص209.
 
9.     بلوكباشي، علي. '''''جامعة ايلي در ايران'''''. تهران: 1381، دفتر پژوهش‌هاي فرهنگي؛ طاهري بويراحمدي، عطاء. «نيم قرن زندگي در ايل بويراحمد»، '''''آينده'''''. تهران: 1367، س14، ش 6و8، ص 288-300؛ صفي‌نژاد، جواد. «عشاير و كوچ». '''''فصلنامة عشايري ذخاير انقلاب'''''. تهران: 1366، ش1، ص 36.
 
10.  بلوكباشي، علي. '''''همان'''''. ص35-36.
 
11.  جمعيت و شناسنامه...، جدول شمارة 7.
 
12.  غفاري، هيبت‌الله. '''''ساختارهاي اجتماعي عشاير كهگيلويه و بويراحمد'''''. تهران: نشر ني، 1368، ش 237.
 
13.  همو، 147؛ نيز، باور، همانجا، ص60-61.                     
 
Fazel, G.R. , "Economic Bases of Political Leadership among Pastoral Nomads". New Directions in Political Economy… Eds. M. Leons and F. Rothestion. New Jersy: 1979, 36.
 
باور، همانجا، ص60-61.
 
14.  بلوكباشي، علي'''''.''''' «بويراحمدي»'''''، دايرةالمعارف بزرگ اسلامي'''''. تهران: 1383، مركز دايرةالمعارف بزرگ اسلامي، 13/55.


== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


== نویسنده مقاله ==
علی بلوکباشی
علی بلوکباشی
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]]
[[رده:مردم شناسی]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۰۵

بویراحمدی، یا بویراحمد، نام یکی از ایلات لُر شیعه مذهب استان کهگیلویه و بویراحمد، در جنوب غربی ایران، متشکل از چند تیره و طایفه با خاستگاه‌های قومی گوناگون.

بویراحمدی‌ها در منطقه وسیعی از نواحی شمال و شرق استان، که به نام همین ایل نام‌گذاری شده است، زندگی می‌کنند. کهن‌ترین سندی که از بویراحمد بلادشاپور ، نام می‌برد، ریاض‌الفردوس، نوشته محمد میرک حسینی در 1082ق/1671م است. در این سند به دو طایفه «بویراحمد اردشیری» و «بویراحمد عباسی»، ذیل ناحیه چرام بلادشاپور اشاره دارد[۱][۲]. در گزارش‌های وقایع دوره ناصری و مظفری نیز نام ایل به صورت «بایرحمت» و «بایرحمتی» آمده است[۳].

بویراحمد مهم‌ترین گروه ایلی از شاخه «چاربنیچه» جاکی (یکی از 3 گروه قومی- ایلی بزرگ و قدیم کهگیلویه) و از مهاجران لُر بودند که در بخش پشت کهگیلویه می‌زیستند و قرارگاه‌هایی هم در نواحی نزدیک بهبهان داشتند[۴]. برخی‌ها تیره‌ها و طایفه‌های بویراحمد‌ی را ترکیبی از گروه‌های قومی شبانکاره شول لُرستان و شولستان فارس، آغاجری*، و آمیزه‌ای از عناصر لُر، ترک، باوی* و بختیاری و مانند آنها به شمار آورده‌اند[۵].

در 1217ق/1802م، هادی‌خان، کلانتر ایل بویراحمدی قلمرو جُغرافیایی ایل را میان فرزندانش به دو بخش بویراحمد گرمسیری و بویراحمد سرحدی (یا سردسیری) تقسیم کرد[۶][۷]. بویراحمد سرحدی به مراتب بزرگ‌تر از بویراحمد گرمسیری و نیرومندترین واحد سیاسی عشیره‌ای در میان ایلات کهگیلویه بود[۸]. تا دهه سوم سده 14ق میان گروه‌های رقیب در این واحد سیاسی جنگ و خونریزی بود، تا این‌که با پادرمیانی نصیرخان بختیاری، سردار جنگ در 1325ق / 1907م و تقسیم قلمرو جغرافیایی بویراحمد سردسیری به بخش علیا و سفلا و واگذار شدن بویراحمد علیا به فرزندان کریم‌خان و بویراحمد سفلا به شکرالله خان فرزند هادی‌خان، نزاع‌ها پایان یافت[۹][۱۰].

در بویراحمد سردسیر سفلا و علیا به جز تیره‌های اصلی بویراحمدی مانند کی‌گیوی، تامرادی، تیر تاجی (یا نگین‌تاجی)، سادات و جز آن، چند طایفه وابسته به آنها نیز زندگی می‌کردند. تیره تامرادی بزرگ‌ترین این تیره‌ها بود و بخش بزرگی از منطقه را در قلمرو خود داشت. در بویراحمد گرمسیری نیز تیره‌ها و طایفه‌های چندی از جمله آرویی، گُشتاسی، تاس‌احمدی، تالیشاهی و جز آن می‌زیستند[۱۱][۱۲][۱۳].

در گذشته بویراحمدی‌ها دو بار در سال کوچ می‌کردند، یکی کوچ بهاره که از گرمسیر به ارتفاعات یا سردسیر (مالُ‌بالا) می‌رفتند، دیگر کوچ پائیزه که از سردسیر به دشت‌ها یا گرمسیر (مالُ‌زیر) باز می‌گشتند. مدت زمانی که در راه کوچ در رفت و بازگشت طول می‌کشید میان 15 تا 30 روز بود[۱۴][۱۵][۱۶].

بویراحمدی‌ها از چند دهه پیش به تدریج از اقتصاد شبانی به اقتصاد زراعی روستایی روی آورده‌اند و بیشترین آن‌ها اسکان یافته‌اند[۱۷]. بنابر آمارگیری 1346ش از 11623 خانوار بویراحمد سفلا، 26 درصد و از 7067 خانوار بویراحمد علیا، 60 درصد و تمام جمعیت 1418 خانواری بویراحمد گرمسیری یکجانشین شده بودند[۱۸]. در حالی‌که در 1346ش، کلاً حدود 59 درصد خانوارهای بویراحمد اسکان یافته بودند، در 1364ش، بنابر آماری شمار اسکان یافتگان تنها به 6/76 درصد رسیده بود[۱۹].

دو گروه بر جامعه ایلی بویراحمدی رهبری می‌کردند، یکی رهبران موروثی مانند خان‌ها و کدخدایان تیره‌ها و دیگری رهبران غیر موروثی مانند کدخدایان و ریش‌سفیدان طایفه‌ها. خان‌ها شخصی به نام  مَلِک را، بنیانگذار دودمان خود می‌دانستند و خود رابه تیره اردشیری‌، از اعقاب اردشیر بابکان منسوب می‌داشتند[۲۰][۲۱][۲۲]. اکنون سازمان ایلی- عشیره‌ای قدیم و سنتی ایل بویراحمدی و تشکیلات رهبری سیاسی - اقتصادی ایل از هم پاشیده و سازمان امور عشایری کم و بیش وظایف آنها را در ایل بر عهده گرفته است[۲۳].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ↑   افشار، ایرج. «فارس در ریاض‌الفردوس». فارس شناخت. شیراز: 1379، س2، ش4، ص39-40.
  2. ↑ وقایع‌اتفاقیه. مجموعه گزارش‌های خفیه‌نویسان انگلیس، به كوشش سعیدی سیرجانی، تهران: 1361،ص. 76.
  3. ↑ حسینی‌فسایی، حسن. فارسنامه ناصری. به كوشش منصور رستگار فسایی، تهران: 1367، امیركبیر، جلد 2، ص. 1479.
  4. ↑ Field , H. Contributions to the Anthropology of Iran. Chicago: 1939, 223.
  5. ↑ Encyclopedia Iranica, Vol. IV, PP. 321-322
  6. ↑ باور، محمود. کهگیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324،ص 87.
  7. ↑ تقوی مقدم، مصطفی. تاریخ سیاسی کهگیلویه. تهران: 1377، ص116-119.
  8. ↑ LŐffler, Reinhold, H., "Tribal Order and the State…", Iranian Studies. 1978. vol. x1, 147.
  9. ↑ LŐffler, Reinhold, H., "Tribal Order and the State…", Iranian Studies. 1978. vol. x1, p 164
  10. ↑ امان‌اللهی بهاروند، سکندر. قوم لر. تهران: 1370، ص204.     
  11. ↑ جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، 1347، ص199،154،58.
  12. ↑ صفی‌نژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، 1347، ص23.
  13. ↑ امان‌اللهی بهاروند، سکندر. قوم لر. تهران: 1370، ص209.
  14. ↑ بلوکباشی، علی(1381). جامعه ایلی در ایران. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی.
  15. ↑ طاهری بویراحمدی، عطاء. «نیم قرن زندگی در ایل بویراحمد»، آینده. تهران: 1367، س14، ش 6و8، ص 288-300.
  16. ↑ صفی‌نژاد، جواد. «عشایر و کوچ». فصلنامه عشایری ذخایر انقلاب. تهران: 1366، ش1، ص 36.
  17. ↑ بلوکباشی، علی (1381). جامعه ایلی در ایران. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی. ص35-36.
  18. ↑ جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، 1347، جدول شماره 7.
  19. ↑ غفاری، هیبت‌الله. ساختارهای اجتماعی عشایر کهگیلویه و بویراحمد. تهران: نشر نی، 1368، ش 237.
  20. ↑ غفاری، هیبت‌الله. ساختارهای اجتماعی عشایر کهگیلویه و بویراحمد. تهران: نشر نی، 1368، ش 147.
  21. ↑ باور، محمود. کهگیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324،ص، ص60-61.   
  22. ↑ Fazel, G.R. , "Economic Bases of Political Leadership among Pastoral Nomads". New Directions in Political Economy… Eds. M. Leons and F. Rothestion. New Jersy: 1979, 36.
  23. ↑ تلخیص از بلوکباشی، علی. «بویراحمدی»، دایره المعارف بزرگ اسلامی. تهران: 1383، مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی، جلد 13، ص.55.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

علی بلوکباشی

برگرفته از «https://iranology-e.ir/index.php?title=ایل_بویراحمدی&oldid=8959»