ایل چَرام: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۰۰

چَرام، نام یکی از ایلات لُر استان کهگیلویه و بویراحمد و از ایلات مستقل چهاربنیچه گروه قومی جاکی.

مردم این ایل در منطقه‌ای از کهگیلویه، شامل نواحی بلاد شاپور و رِوِن در شمال‌ شرقی بهبهان زندگی می‌کنند که به منطقه چرام معروف است^[۱]. منطقه چرام در مرکز کهگیلویه و میان نواحی متعلق به طوایف بویراحمد علیا در شرق، سردسیر بویراحمد سفلا در شمال، گرمسیر بویراحمد سفلا (دهدشت) در غرب، بویراحمد گرمسیر در نیمه غربی و بابویی در نیمه شرقی- جنوبی قرار دارد^[۲]. قلمرو چرامی‌ها از تمام مناطق ایلات دیگر کهگیلویه کوچک‌تر، لیکن پر آب و حاصلخیزتر است^[۳].

محمود باور 12 تیره و صفی‌نژاد 13 طایفه با جمعیتی حدود 7500 تن برای ایل چرام برشمرده و نام برده‌اند که بایاری، بگلرنباری یا بناری، آرندی، دیلگونی و کشتاس از جمله آن‌ها بوده‌اند^[۴]^[۵]. هر یک از این طایفه‌ها دارای چند اولاد و یا تَش بودند^[۶]. در گذشته مرکز کلانترنشین ایل چرام قلعه تَل‌گِرد، در گرمسیر و در 500 کیلومتری بهبهان بود که تابستان‌ها به ییلاق تَسوج (طسوج) و اطراف کوه ساورز می‌رفتند^[۴]. کلانترهای چرام همیشه از تیره یا طایفه «بگلار» (احتمالاً همان بگلربناری) بودند^[۷]. 80 درصد چرامی‌ها در اوایل سده 14ش یکجانشین شده بودند و به زراعت می‌پرداختند. در تاریخ سیاسی ایلات کهگیلویه، پیوسته ایل چرام با بویراحمد گرمسیری و بابویی‌ها در برابر بویراحمد سردسیری متفق و متحد می‌شدند^[۸].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ باور، محمود. کوه‌گیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص104.
↑ صفی‌نژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص145.
↑ صفی‌نژاد، جواد. عشایر مرکزی ایران. تهران: 1368، امیرکبیر، ص176-179.
↑ ^۴٫۰ ^۴٫۱ باور، محمود. کوه‌گیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص104-106.
↑ صفی‌نژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص45.
↑ جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه. 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص336-341.
↑ دومورینی،ژ. عشایر فارس. ترجمه جلا‌ل‌الدین رفیع‌فر، تهران: 1375، دانشگاه تهران، 44.
↑ باور، محمود. کوه‌گیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص، 105.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

علی بلوکباشی

[1] باور، محمود. کوه‌گیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص104.

[2] صفی‌نژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص145.

[3] صفی‌نژاد، جواد. عشایر مرکزی ایران. تهران: 1368، امیرکبیر، ص176-179.

[:0-4] ۴٫۰ ^۴٫۱ باور، محمود. کوه‌گیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص104-106.

[5] صفی‌نژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص45.

[6] جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه. 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص336-341.

[7] دومورینی،ژ. عشایر فارس. ترجمه جلا‌ل‌الدین رفیع‌فر، تهران: 1375، دانشگاه تهران، 44.

[8] باور، محمود. کوه‌گیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص، 105.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''چَرام،''' نام يكي از ايلات لُر استان كهگيلويه و بويراحمد و از ايلات مستقل چهاربنيچه گروه قومي جاكي.
+'''چَرام،''' نام یکی از ایلات لُر [[استان کهگیلویه و بویراحمد]] و از ایلات مستقل چهاربنیچه گروه قومی جاکی.
-مردم اين ايل در منطقه‌اي از كهگيلويه، شامل نواحي بلاد شاپور و رِوِن در شمال‌ شرقي بهبهان زندگي مي‌كنند كه به منطقة چرام معروف است.<sup>1</sup> منطقة چرام در مركز كهگيلويه و ميان نواحي متعلق به طوايف بويراحمد عليا در شرق، سردسير بويراحمد سفلا در شمال، گرمسير بويراحمد سفلا (دهدشت) در غرب، بويراحمد گرمسير در نيمة غربي و بابويي در نيمة شرقي- جنوبي قرار دارد.<sup>2</sup> قلمرو چرامي‌ها از تمام مناطق ايلات ديگر كهگيلويه كوچك‌تر، ليكن پر آب و حاصلخيزتر است.<sup>3</sup>
+مردم این ایل در منطقه‌ای از کهگیلویه، شامل نواحی بلاد شاپور و رِوِن در شمال‌ شرقی بهبهان زندگی می‌کنند که به منطقه چرام معروف است<ref>باور، محمود. '''''کوه‌گیلویه و ایلات آن'''''. گچساران: 1324، ص104.</ref>. منطقه چرام در مرکز کهگیلویه و میان نواحی متعلق به طوایف بویراحمد علیا در شرق، سردسیر بویراحمد سفلا در شمال، گرمسیر بویراحمد سفلا (دهدشت) در غرب، بویراحمد گرمسیر در نیمه غربی و بابویی در نیمه شرقی- جنوبی قرار دارد<ref>صفی‌نژاد، جواد. '''''اطلس ایلات کهگیلویه'''''. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص145.</ref>. قلمرو چرامی‌ها از تمام مناطق [[ایلات و عشایر|ایلات]] دیگر کهگیلویه کوچک‌تر، لیکن پر آب و حاصلخیزتر است<ref>صفی‌نژاد، جواد. '''''عشایر مرکزی ایران'''''. تهران: 1368، امیرکبیر، ص176-179.</ref>.
-محمود باور 12 تيره و صفي‌نژاد 13 طايفه با جمعيتي حدود 7500 تن براي ايل چرام برشمرده و نام برده‌اند كه باياري، بگلرنباري يا بناري، آرندي، ديلگوني و كشتاس از جملة آن‌ها بوده‌اند.<sup>4</sup> هر يك از اين طايفه‌ها داراي چند اولاد و يا تَش بودند.<sup>5</sup> در گذشته مركز كلانترنشين ايل چرام قلعة تَل‌گِرد، در گرمسير و در 500 كيلومتري بهبهان بود كه تابستان‌ها به ییلاق تَسوج (طسوج) و اطراف كوه ساورز مي‌رفتند.<sup>6</sup> كلانترهاي چرام هميشه از تيره يا طايفة «بگلار» (احتمالاً همان بگلربناري) بودند.<sup>7</sup> 80 درصد چرامي‌ها در اوايل سدة 14ش يكجانشين شده بودند و به زراعت مي‌پرداختند. در تاریخ سیاسی ایلات کهگیلویه، پیوسته ايل چرام با بويراحمد گرمسيري و بابويي‌ها در برابر بويراحمد سردسيري متفق و متحد می‌شدند.<sup>8</sup>
+محمود باور 12 تیره و صفی‌نژاد 13 طایفه با جمعیتی حدود 7500 تن برای ایل چرام برشمرده و نام برده‌اند که بایاری، بگلرنباری یا بناری، آرندی، دیلگونی و کشتاس از جمله آن‌ها بوده‌اند<ref name=":0">باور، محمود. '''''کوه‌گیلویه و ایلات آن'''''. گچساران: 1324، ص104-106.</ref><ref>صفی‌نژاد، جواد. '''''اطلس ایلات کهگیلویه'''''. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص45.</ref>. هر یک از این طایفه‌ها دارای چند اولاد و یا تَش بودند<ref>'''''جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه'''''. 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص336-341.</ref>. در گذشته مرکز کلانترنشین ایل چرام قلعه تَل‌گِرد، در گرمسیر و در 500 کیلومتری بهبهان بود که تابستان‌ها به ییلاق تَسوج (طسوج) و اطراف کوه ساورز می‌رفتند<ref name=":0" />. کلانترهای چرام همیشه از تیره یا طایفه «بگلار» (احتمالاً همان بگلربناری) بودند<ref>دومورینی،ژ. '''''عشایر فارس'''''. ترجمه جلا‌ل‌الدین رفیع‌فر، تهران: 1375، دانشگاه تهران، 44.</ref>. 80 درصد چرامی‌ها در اوایل سده 14ش یکجانشین شده بودند و به زراعت می‌پرداختند. در تاریخ سیاسی [[ایلات کهگیلویه]]، پیوسته ایل چرام با بویراحمد گرمسیری و بابویی‌ها در برابر بویراحمد سردسیری متفق و متحد می‌شدند<ref>باور، محمود. '''''کوه‌گیلویه و ایلات آن'''''. گچساران: 1324، ص، 105.</ref>.
+== نیز نگاه کنید به ==
-'''''مآخذ:'''''
+* [[ایلات و عشایر]]
+* [[استان کهگیلویه و بویراحمد]]
+* [[ایلات کهگیلویه]]
-.     باور، محمود. '''''كوه‌گيلويه و ايلات آن'''''. گچساران: 1324، ص104.
+== مآخذ ==
+<references />
-.     صفي‌نژاد، جواد. '''''اطلس ايلات كهگيلويه'''''. تهران: 1347، مؤسسة مطالعات و تحقيقات اجتماعي، ص145.
-.     همو. '''''عشاير مركزي ايران'''''. تهران: 1368، اميركبير، ص176-179.
-.     باور. همانجا، ص104-10. صفي‌نژاد. اطلس...، ص45.
-.     '''''جمعيت و شناسنامة ايلات كهگيلويه'''''. 1347، مؤسسة مطالعات و تحقيقات اجتماعي، ص336-341.
-.     باور. همانجا، ص104-106.
-.     دوموريني،ژ. '''''عشاير فارس'''''. ترجمة جلا‌ل‌الدين رفيع‌فر، تهران: 1375، دانشگاه تهران، 44.
-.      باور، همانجا، 105.
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
+== نویسنده مقاله ==
 علی بلوکباشی
+[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]]
+[[رده:مردم شناسی]]