ایل سگوند: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''سگوند'''، از ايلات بزرگ لر استان لرستان. نام سگوند را برخي برگرفته از نام نياي آنها آقا مير سگ بند، پاسبان گلهاي سگ و برخي ديگر خاستگاه قومي آنها را از طايفة بني كلب (فرزندان سگ) عربستان دانستهاند.<sup>1</sup> گروهي نيز با استناد به شواهد تاريخي...» ایجاد کرد |
|||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''سگوند'''، از | '''سگوند'''، از ایلات بزرگ لر [[استان لرستان]]. | ||
نام سگوند را | نام سگوند را برخی برگرفته از نام نیای آنها آقا میر سگ بند، پاسبان گلهای سگ و برخی دیگر خاستگاه قومی آنها را از طایفه بنی کلب (فرزندان سگ) عربستان دانستهاند<ref>رزمآرا، علی. '''''جغرافیای نظامی ایران، لرستان'''''. تهران: 1320، ص 165-166.</ref>. گروهی نیز با استناد به شواهد تاریخی سگوندها را بازماندگان سکائیان و نامشان را مأخوذ از سکاها دانستهاند<ref>ایزدپناه، حمید. '''''آثار باستانی و تاریخی لرستان'''''. تهران: 1350، جلد 2، ص. 183- 184.</ref>. | ||
در زمان | در زمان حکومت [[محمدشاه قاجار]] (1250-1264 ق / ؟؟؟؟ م ) ایل سگوند بین پسران حاجی خداد ـ رئیس سگوندها ـ به دو شعبه سگوند حاجی علیخانی و سگوند رحیمخانی تقسیم شد. سگوند حاجی علیخانی (عالیخانی) متشکل از چندین تیره و زیر تیره مانند اولاد حاج خداداد خان، علی دوست، مختوا و ... میباشند که در روستاهای مناطق طرجان و رومشکان [[استان لرستان]] پراکندهاند. طایفه سگوند رحیمخانی نیز از تیرههایی مانند خداوردی، علیدوست، حاجی مشه تشکیل شده که در سرزمینهای میان رود دز و کرخه (میان آب) سکونت گزیدهاند. طایفه و تیرههایی مانند عینالوند، مال امیر، نوکره مران و ... به سگوندهای رحیمخانی پیوستهاند<ref>اماناللهی، سکندر. '''''قوم لر'''''. تهران: 1370، ص 160، 226.</ref><ref>قائممقامی، جهانگیر. «عشایر خوزستان»، '''''یادگار'''''. ش 9، س سوم، 1326، ص 19-21.</ref>. | ||
شماری از سگوندها یکجانشین و شماری دیگر کوچندهاند و بین دهستانهای شهرستانهای خرمآباد و اندیمشک [[استان لرستان|استانهای لرستان]] و [[استان خوزستان|خوزستان]] ییلاق و قشلاق میکنند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها'''''. تهران: 1378، ص 72، 149.</ref>. | |||
همه خوانین سگوند از تیره علیدوست برخاستهاند<ref>افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، جلد 1، ص. 364.</ref>. شمار جمعیت کل آنها در دست نیست. کوچندگان سگوندی را در 1377ش 189 خانوار و 1286 نفر تخمین زدهاند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص 17.</ref>. سگوندها شیعه اثنی عشری هستند و از طریق کشاورزی و گلهداری امرار معاش میکنند<ref>افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، جلد 1، ص. 366. </ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[ایلات و عشایر]] | |||
* [[استان لرستان]] | |||
* [[محمدشاه قاجار]] | |||
* [[استان خوزستان]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۲۶
سگوند، از ایلات بزرگ لر استان لرستان.
نام سگوند را برخی برگرفته از نام نیای آنها آقا میر سگ بند، پاسبان گلهای سگ و برخی دیگر خاستگاه قومی آنها را از طایفه بنی کلب (فرزندان سگ) عربستان دانستهاند[۱]. گروهی نیز با استناد به شواهد تاریخی سگوندها را بازماندگان سکائیان و نامشان را مأخوذ از سکاها دانستهاند[۲].
در زمان حکومت محمدشاه قاجار (1250-1264 ق / ؟؟؟؟ م ) ایل سگوند بین پسران حاجی خداد ـ رئیس سگوندها ـ به دو شعبه سگوند حاجی علیخانی و سگوند رحیمخانی تقسیم شد. سگوند حاجی علیخانی (عالیخانی) متشکل از چندین تیره و زیر تیره مانند اولاد حاج خداداد خان، علی دوست، مختوا و ... میباشند که در روستاهای مناطق طرجان و رومشکان استان لرستان پراکندهاند. طایفه سگوند رحیمخانی نیز از تیرههایی مانند خداوردی، علیدوست، حاجی مشه تشکیل شده که در سرزمینهای میان رود دز و کرخه (میان آب) سکونت گزیدهاند. طایفه و تیرههایی مانند عینالوند، مال امیر، نوکره مران و ... به سگوندهای رحیمخانی پیوستهاند[۳][۴].
شماری از سگوندها یکجانشین و شماری دیگر کوچندهاند و بین دهستانهای شهرستانهای خرمآباد و اندیمشک استانهای لرستان و خوزستان ییلاق و قشلاق میکنند[۵].
همه خوانین سگوند از تیره علیدوست برخاستهاند[۶]. شمار جمعیت کل آنها در دست نیست. کوچندگان سگوندی را در 1377ش 189 خانوار و 1286 نفر تخمین زدهاند[۷]. سگوندها شیعه اثنی عشری هستند و از طریق کشاورزی و گلهداری امرار معاش میکنند[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ رزمآرا، علی. جغرافیای نظامی ایران، لرستان. تهران: 1320، ص 165-166.
- ↑ ایزدپناه، حمید. آثار باستانی و تاریخی لرستان. تهران: 1350، جلد 2، ص. 183- 184.
- ↑ اماناللهی، سکندر. قوم لر. تهران: 1370، ص 160، 226.
- ↑ قائممقامی، جهانگیر. «عشایر خوزستان»، یادگار. ش 9، س سوم، 1326، ص 19-21.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 72، 149.
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 1، ص. 364.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 17.
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 1، ص. 366.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی