اصلان طالبی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''اصلان طالبي، ('''1302-1378ش)، عاشيق، نوازنده، خواننده، داستانگو و شاعر در آذربايجان غربي. در خوي به دنيا آمد. از نوجواني حرفة عاشيقي را انتخاب كرد و بي آن كه به طور مستقيم از استادي آموزش ببيند، توانست از هنر عاشيقهاي بزرگ خوي مانند عاشيق مهدي...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۵ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''اصلان | [[پرونده:56glj1.jpg|بندانگشتی|کتاب آئینه و آواز، برگرفته از سایت ویستا، قابل بازیابی از https://vista.ir/w/a/21/56glj]] | ||
'''اصلان طالبی، ('''1302-1378ش)، عاشیق، نوازنده، خواننده، داستانگو و شاعر در [[آذربایجان غربی]]. | |||
در | در خوی به دنیا آمد. از نوجوانی حرفه عاشیقی را انتخاب كرد و بی آن كه به طور مستقیم از استادی آموزش ببیند، توانست از هنر عاشیقهای بزرگ خوی مانند عاشیق مهدی، عاشیق حسین، عاشیق عسكر و... استفاده نماید. او با سابقهترین و مهمترین [[موسیقی آذربایجان غربی|عاشیق آذربایجان غربی]] در نیم قرن گذشته بوده است. با توجه به قدرت صدا، بداههخوانی، بداههنوازی، حافظه شعری و عمق نگاه او به انسان و طبیعت میتوان او را از مهمترین خنیاگران تاریخ معاصر [[ایران]] قلمداد كرد. در روستای چای پاره حومه قره زادین درگذشت<ref>طالبی، اصلان(1381). مصاحبه.</ref><ref>درویشی، محمد رضا(1376). '''''آئینه و آواز'''''. تهران: نشر حوزه هنری.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[اسماعیل جعفری نیا]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
محمد رضا درویشی | |||
[[رده:هنر]] | |||
[[رده:موسیقی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۸
اصلان طالبی، (1302-1378ش)، عاشیق، نوازنده، خواننده، داستانگو و شاعر در آذربایجان غربی.
در خوی به دنیا آمد. از نوجوانی حرفه عاشیقی را انتخاب كرد و بی آن كه به طور مستقیم از استادی آموزش ببیند، توانست از هنر عاشیقهای بزرگ خوی مانند عاشیق مهدی، عاشیق حسین، عاشیق عسكر و... استفاده نماید. او با سابقهترین و مهمترین عاشیق آذربایجان غربی در نیم قرن گذشته بوده است. با توجه به قدرت صدا، بداههخوانی، بداههنوازی، حافظه شعری و عمق نگاه او به انسان و طبیعت میتوان او را از مهمترین خنیاگران تاریخ معاصر ایران قلمداد كرد. در روستای چای پاره حومه قره زادین درگذشت[۱][۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمد رضا درویشی