رُباب: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۷

تصویر رُباب، قابل بازیابی از https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%A8

سازی از خانواده سازهای زه‌صدا^*ی مضرابی که در محدوده ایران در مناطقی از بلوچستان و نیز سیستان رایج است.

این ساز متشکل از یک کاسه طنینیِ دو قسمتیِ بلندِ متصل به هم، دسته‌ای کوتاه، سرپنجه و تاج، تعدادی گوشی، تعدادی وتر و حدود 5 دستان، خرک و سیم‌گیر است که با مضراب نواخته می‌شود. رباب دارای دو گروه وتر است، گروه اول وترهای اصلی به تعداد 6 عدد که روی آن‌ها مضراب نواخته می‌شود و گروه دوم وترهای فرعی یا واخوان‌ها به تعداد حدود 12 عدد که روی آن‌ها مضراب نواخته نمی‌شود و از ارتعاش وترهای اصلی به صدا در می‌آیند.

روی دهانه قسمت پائینی کاسه طنینی با پوست و قسمت بالایی آن توسط صفحه چوبی پوشانده شده است. رباب را با مضرابی از جنس شاخ، چوب یا نایلون می‌نوازند. در منطقه‌ی سراوان بلوچستان رباب از جمله مهم‌ترین سازهایی است که در حلقه ذکر دراویش نقشبندیه صاحبان به کار می‌رود. اما در مناطق شمالی بلوچستان و نیز سیستان از رباب در مجالس عروسی، شادمانی و نیز محافل اُنس استفاده می‌کنند. جنس وترهای اصلی رباب زه یا سیم‌های نایلونی و جنس وترهای واخوان فلزی است^[۱].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ پژوهش‌های میدانی مؤلف. شرح کامل‌تر را نک: درویشی، محمدرضا. دایره المعارف سازهای ایران. ج 1.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

محمدرضا درویشی

[1] پژوهش‌های میدانی مؤلف. شرح کامل‌تر را نک: درویشی، محمدرضا. دایره المعارف سازهای ایران. ج 1.

[۱]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''رُباب'''، سازي از خانواده‌ي سازهاي زه صدا<sup>*</sup>ي مضرابي كه در محدوده‌‌ي ايران در مناطقي از بلوچستان رايج است.
+[[پرونده:456565656.jpg|بندانگشتی|تصویر رُباب، قابل بازیابی از https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%A8]]
+سازی از خانواده [[سازهای زه صدا|سازهای زه‌صدا]]<sup>*</sup>ی مضرابی که در محدوده [[ایران]] در مناطقی از [[استان سیستان و بلوچستان|بلوچستان و نیز سیستان]] رایج است.
-اين ساز از يك كاسة طنيني دوقسمتيِ بلندِ متصل به هم، دسته‌اي كوتاه، سرپنجه و تاج، تعدادي گوشتي، وتر و حدود 5 دستان، خوك و سيم‌گير تشكيل شده است و آن را با مضراب مي‌نوازند. رباب دو گروه وتر دارد، گروه اول داراي 6 وتر اصلي زهي يا سيمي كه روي آنها مضراب نواخته مي‌شود و گروه دوم داراي 12 وتر زعي‌يا و اخوان فلزي كه روي آنها مضراب نواخته مي‌شود و در اثر ارتعاش وترهاي اصلي به صدا درمي‌‌آيند.
+این ساز متشکل از یک کاسه طنینیِ دو قسمتیِ بلندِ متصل به هم، دسته‌ای کوتاه، سرپنجه و تاج، تعدادی گوشی، تعدادی وتر و حدود 5 دستان، خرک و سیم‌گیر است که با مضراب نواخته می‌شود. رباب دارای دو گروه وتر است، گروه اول وترهای اصلی به تعداد 6 عدد که روی آن‌ها مضراب نواخته می‌شود و گروه دوم وترهای فرعی یا واخوان‌ها به تعداد حدود 12 عدد که روی آن‌ها مضراب نواخته نمی‌شود و از ارتعاش وترهای اصلی به صدا در می‌آیند.
-روي دهانه‌ي قسمت پائيني كاسة طنيني را پوست و قسمت بالايي را بك صفحة چوبي پوشانده است. رباب را با مضراب از جنس شاخ، چوب يا نايلون مي‌نوازند. در منطقه‌ي سراوران بلوچستان، رباب از جملة مهم‌ترين سازهايي است.
+روی دهانه قسمت پائینی کاسه طنینی با پوست و قسمت بالایی آن توسط صفحه چوبی پوشانده شده است. رباب را با مضرابی از جنس شاخ، چوب یا نایلون می‌نوازند. در منطقه‌ی سراوان [[استان سیستان و بلوچستان|بلوچستان]] رباب از جمله مهم‌ترین سازهایی است که در حلقه ذکر دراویش نقشبندیه صاحبان به کار می‌رود. اما در مناطق شمالی [[استان سیستان و بلوچستان|بلوچستان و نیز سیستان]] از رباب در مجالس عروسی، شادمانی و نیز محافل اُنس استفاده می‌کنند. جنس وترهای اصلی رباب زه یا سیم‌های نایلونی و جنس وترهای واخوان فلزی است<ref>پژوهش‌های میدانی مؤلف. شرح کامل‌تر را نک: درویشی، محمدرضا. '''''دایره المعارف سازهای ایران'''''. ج 1. </ref>.
-كه در حلقه‌ي ذكر دراويش نقشبندية صاحبان به كار مي‌رود. در مناطق شمالي بلوچستان و سيستان از رباب در مجالس عروسي، شادماني و نيز محافل اُنس استفاده مي‌كنند.
+== نیز نگاه کنید به ==
+* [[سازهای زه صدا]]
+* [[استان سیستان و بلوچستان]]
-'''''مآخذ:'''''
+== مآخذ ==
+<references />
-اطلاعات اين مدخل از طريق كارميداني بدست آمده است.
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
-مشروح اين اطلاعات در جلد اول '''''دايره‌المعارف سازهاي ايران'''''. محمدرضا درويش منعكس است.
-محمدرضا درویشی
-'''رُباب،''' سازي از خانوادة سازهاي زه‌صدا<sup>*</sup>ي مضرابي كه در محدودة ايران در مناطقي از بلوچستان و نيز سيستان رايج است.
-اين ساز متشكل از يك كاسة طنينيِ دو قسمتيِ بلندِ متصل به هم، دسته‌اي كوتاه، سرپنجه و تاج، تعدادي گوشي، تعدادي وتر و حدود 5 دستان، خرك و سيم‌گير است كه با مضراب نواخته مي‌شود. رباب داراي دو گروه وتر است، گروه اول وترهاي اصلي به تعداد 6 عدد كه روي آن‌ها مضراب نواخته مي‌شود و گروه دوم وترهاي فرعي يا واخوان‌ها به تعداد حدود 12 عدد كه روي آن‌ها مضراب نواخته نمي‌شود و از ارتعاش وترهاي اصلي به صدا در مي‌آيند. روي دهانة قسمت پائيني كاسة طنيني با پوست و قسمت بالايي آن توسط صفحة چوبي پوشانده شده است. رباب را با مضرابي از جنس شاخ، چوب يا نايلون مي‌نوازند. در منطقه‌ي سراوان بلوچستان رباب از جمله مهم‌ترين سازهايي است كه در حلقة ذكر دراويش نقشبندية صاحبان به كار مي‌رود. اما در مناطق شمالي بلوچستان و نيز سيستان از رباب در مجالس عروسي، شادماني و نيز محافل اُنس استفاده مي‌كنند. جنس وترهاي اصلي رباب زه يا سيم‌هاي نايلوني و جنس وترهاي واخوان فلزي است.
-'''مآخذ:'''
--       '''''پژوهش‌هاي ميداني مؤلف'''''. شرح كامل‌تر را نك: درويشي، محمدرضا. '''''دايرةالمعارف سازهاي ايران'''''. ج 1.
+== نویسنده مقاله ==
 محمدرضا درویشی
+[[رده:هنر]]
+[[رده:موسیقی]]