پرش به محتوا

غزلخوانی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''غزلخواني'''، نوعي آوازِ با وزن آزاد كه در برخي از شهرها، بويژه در تهران ميان قشر خاصي از جامعه رايج بوده است. نمايندگان اين نوع آواز خوانندگان غيرحرفه‌اي بوده‌اند كه عمدتاً به قشر داش‌ها و مشدي‌ها تعلق داشتند. آواز غزلخواني را بدون همراهي...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''غزلخواني'''، نوعي آوازِ با وزن آزاد كه در برخي از شهرها، بويژه در تهران ميان قشر خاصي از جامعه رايج بوده است.
غزلخوانی، نوعی آوازِ با وزن آزاد كه در برخی از شهرها، بویژه در [[استان تهران|تهران]] میان قشر خاصی از جامعه رایج بوده است.


نمايندگان اين نوع آواز خوانندگان غيرحرفه‌اي بوده‌اند كه عمدتاً به قشر داش‌ها و مشدي‌ها تعلق داشتند. آواز غزلخواني را بدون همراهي ساز مي‌خواندند و از انواع شعر فارسي مانند رباعي، غزل، به ويژه مخمس، با مضامين مذهبي، اخلاقي و پندآميز استفاده مي‌كردند.
نمایندگان این نوع آواز خوانندگان غیرحرفه‌ای بوده‌اند كه عمدتاً به قشر داش‌ها و مشدی‌ها تعلق داشتند. آواز غزلخوانی را بدون همراهی ساز می‌خواندند و از انواع شعر فارسی مانند رباعی، غزل، به ویژه مخمس، با مضامین مذهبی، اخلاقی و پندآمیز استفاده می‌كردند.


در گذشته ميان خود مسابقه مي‌گذاشتند و غزلخواني اجرا مي‌كرده‌اند. از نمايندگان مشهور غزلخواني در تهران مي‌توان به حسن شهرستاني اشاره كرد. غزلخواني را «داشي»، «لَشي»، «كوچه باغي» و در اين اواخر، «بيات تهران» هم گفته‌اند.   
در گذشته میان خود مسابقه می‌گذاشتند و غزلخوانی اجرا می‌كرده‌اند. از نمایندگان مشهور غزلخوانی در [[استان تهران|تهران]] می‌توان به حسن شهرستانی اشاره كرد. غزلخوانی را «داشی»، «لَشی»، «كوچه باغی» و در این اواخر، «بیات تهران» هم گفته‌اند. 


== نیز نگاه کنید به ==
* [[تصنیف]]
== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
== نویسنده مقاله  ==
ساسان فاطمی
ساسان فاطمی
[[رده:هنر]]
[[رده:موسیقی]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۲۶

غزلخوانی، نوعی آوازِ با وزن آزاد كه در برخی از شهرها، بویژه در تهران میان قشر خاصی از جامعه رایج بوده است.

نمایندگان این نوع آواز خوانندگان غیرحرفه‌ای بوده‌اند كه عمدتاً به قشر داش‌ها و مشدی‌ها تعلق داشتند. آواز غزلخوانی را بدون همراهی ساز می‌خواندند و از انواع شعر فارسی مانند رباعی، غزل، به ویژه مخمس، با مضامین مذهبی، اخلاقی و پندآمیز استفاده می‌كردند.

در گذشته میان خود مسابقه می‌گذاشتند و غزلخوانی اجرا می‌كرده‌اند. از نمایندگان مشهور غزلخوانی در تهران می‌توان به حسن شهرستانی اشاره كرد. غزلخوانی را «داشی»، «لَشی»، «كوچه باغی» و در این اواخر، «بیات تهران» هم گفته‌اند. 

نیز نگاه کنید به

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

ساسان فاطمی