نفقه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''نفقه،''' هزینه خوراک، پوشاک، اثاثیه منزل و مسکن. | '''نفقه،''' هزینه خوراک، پوشاک، اثاثیه منزل و مسکن. | ||
نفقه اسمی است از انفاق، به معنی توشه<ref name=":0">انیسابراهیم و ... (1410ق، 1989م). المعجم الوسیط. ترکیه، استانبول: دارالدعوه.</ref> و در عقد | نفقه اسمی است از انفاق، به معنی توشه<ref name=":0">انیسابراهیم و ... (1410ق، 1989م). المعجم الوسیط. ترکیه، استانبول: دارالدعوه.</ref> و در عقد [[نکاح]]، چیزهایی است که خداوند، دادن آنها را به زوجه بر زوج، واجب کرده است و در فقه، تحت عنوان اسباب وجوب نفقه از آن سخن رفته است<ref name=":0" /> <ref>'''''تهذیب اللغه'''''. ج9، ص192؛ حقوق خانواده؛ جعفریلنگرودی، محمدجعفر. '''''رهن و صلح'''''. ص207؛ '''''همو'''''. عقدضمان (فهرست الفبایی)؛ ممقانی، اثنیعشریه. ص47؛ '''''حدائق'''''. ج4، ص198؛ '''''اعلامالموقعین'''''. ج3، ص452؛ '''''همان'''''. ج4، ص443.</ref>: مثل خوراک، پوشاک، لباس و مسکن<ref name=":1">محققحلی. '''''شرایعالاسلام'''''. ج2، ص568.</ref>. در اسلام، تأمین هزینه زوجه، به عهده زوج<ref name=":1" />، هزینه معاش پدر و مادر نادار و ناتوان، به عهده فرزندان<ref>محققحلی. '''''شرایعالاسلام'''''. ج2، ص573.</ref>، تأمین مخارج زندگی فرزندان، تا سن رشد، به عهده پدر و مادر<ref>محققحلی. '''''شرایعالاسلام'''''. ج2، ص574.</ref> و همچنین نفقه خدمتکار و حیوان، به عهده صاحب آن<ref>میرشمسی، فاطمه. '''''مبانی حقوق و تکالیف زن در ازدواج از دیدگاه فقه امامیه'''''. تهران: انتشارات اسلامیه، 1380.</ref> است. برخی از فقها معتقدند که در [[نکاح]] دائم، نفقه دادن به زوجه، بر زوج واجب است<ref>بحرانی، یوسف. '''''حدائقالناضره'''''. ج25، ص98.</ref>. مشهور فقها، بر این نظر معتقدند که وجوب نفقه، مشروط به تمکین کامل از جانب زوجه است<ref>موسویخویی، سیدابوالقاسم. '''''منهاجالصالحین'''''. ج2، ص287.</ref>. شهید ثانی، عقد و تمکین را دو جزء سبب وجوب نفقه دانسته است<ref>شهید ثانی. '''''سالک الافهام'''''. ج1، ص584.</ref>. صاحب جواهر، تمکین را دلیل محکمی بر عدم وجوب نفقه نمیداند<ref>'''''جواهرالکلام'''''. ج31، ص305.</ref>. صاحب حدائق، نیز معتقد است که نفقه، به مجرد عقد، بر زوج، واجب شده و مشروط به تمکین نمیباشد<ref>'''''حدائقالناضره'''''. ج25، ص103.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[مهریه]] | |||
* [[نکاح]] | |||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
اسدالله معظمی گودرزی | |||
[[رده:علوم اسلامی و حقوق فقهی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۱
نفقه، هزینه خوراک، پوشاک، اثاثیه منزل و مسکن.
نفقه اسمی است از انفاق، به معنی توشه[۱] و در عقد نکاح، چیزهایی است که خداوند، دادن آنها را به زوجه بر زوج، واجب کرده است و در فقه، تحت عنوان اسباب وجوب نفقه از آن سخن رفته است[۱] [۲]: مثل خوراک، پوشاک، لباس و مسکن[۳]. در اسلام، تأمین هزینه زوجه، به عهده زوج[۳]، هزینه معاش پدر و مادر نادار و ناتوان، به عهده فرزندان[۴]، تأمین مخارج زندگی فرزندان، تا سن رشد، به عهده پدر و مادر[۵] و همچنین نفقه خدمتکار و حیوان، به عهده صاحب آن[۶] است. برخی از فقها معتقدند که در نکاح دائم، نفقه دادن به زوجه، بر زوج واجب است[۷]. مشهور فقها، بر این نظر معتقدند که وجوب نفقه، مشروط به تمکین کامل از جانب زوجه است[۸]. شهید ثانی، عقد و تمکین را دو جزء سبب وجوب نفقه دانسته است[۹]. صاحب جواهر، تمکین را دلیل محکمی بر عدم وجوب نفقه نمیداند[۱۰]. صاحب حدائق، نیز معتقد است که نفقه، به مجرد عقد، بر زوج، واجب شده و مشروط به تمکین نمیباشد[۱۱].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ انیسابراهیم و ... (1410ق، 1989م). المعجم الوسیط. ترکیه، استانبول: دارالدعوه.
- ↑ تهذیب اللغه. ج9، ص192؛ حقوق خانواده؛ جعفریلنگرودی، محمدجعفر. رهن و صلح. ص207؛ همو. عقدضمان (فهرست الفبایی)؛ ممقانی، اثنیعشریه. ص47؛ حدائق. ج4، ص198؛ اعلامالموقعین. ج3، ص452؛ همان. ج4، ص443.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ محققحلی. شرایعالاسلام. ج2، ص568.
- ↑ محققحلی. شرایعالاسلام. ج2، ص573.
- ↑ محققحلی. شرایعالاسلام. ج2، ص574.
- ↑ میرشمسی، فاطمه. مبانی حقوق و تکالیف زن در ازدواج از دیدگاه فقه امامیه. تهران: انتشارات اسلامیه، 1380.
- ↑ بحرانی، یوسف. حدائقالناضره. ج25، ص98.
- ↑ موسویخویی، سیدابوالقاسم. منهاجالصالحین. ج2، ص287.
- ↑ شهید ثانی. سالک الافهام. ج1، ص584.
- ↑ جواهرالکلام. ج31، ص305.
- ↑ حدائقالناضره. ج25، ص103.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اسدالله معظمی گودرزی