بُهلول: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''''[[بُهلول|بهلول]]'''''، ابو وُهیبابن عمرو کوفی (ف حدود 190 هـ. ق) مردی | '''''[[بُهلول|بهلول]]'''''، ابو وُهیبابن عمرو کوفی (ف حدود 190 هـ. ق) مردی فرزانه، آزاده و نکتهگو بود که خود را به دیوانگی میزد تا بتواند آزادانه از صاحبان قدرت انتقاد کند. در ادبیات فارسی به بهلول مجنون مشهر است. شرح زندگی او با اَفسانهها آمیخته است<ref> میرهادی، توران. '''''فرهنگنامه کودکان و نوجوانان'''''/ به سرپرستی توران میرهادی جلد 7 ص 68.</ref>. بعضی او را از خویشاوندان هارونالرشید خلیفه عباسی دانستهاند، ولی او هیچگاه مقام و شغلی در دستگاه خلافت نپذیرفت. بعضی دیگر او را فقیه و شاعری عارف و از شاگردان [[امام جعفر بن محمد صادق(ع)|امام جعفر صادق (ع)]] دانستهاند. گویند او برای رهایی از امضای فتوای قتل امام هفتم و به اشاره او خود را به دیوانگی زده<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایرهالمعارف فارسی'''''/ به سرپرستی غلامحسین مصاحب جلد 1 ص 479.</ref><ref>عادل، حداد. '''''دانشنامه جهان اسلام'''''/ تهران 1377.</ref>. در آثار عرفانی، دیوانگی بهلول حکایتها و لطیفههای آموزنده در آثار تاریخی و ادبی فارسی، عربی و ترکی امده است. موضوع پیشترانها در باره رفتار و گفتارهای ناپسند حاکمان و انتقاد از ستمگری و جاهطلبی انانست.<blockquote>حکایتی طنزآمیز از او: به بهلول گفتند، دیوانگان بصره را بشمار. گفت: دیوانگان بسیارند، شمارشانان ممکن نیست، بگذاریدعاقلان را بشمارم. </blockquote> | ||
حکایتی | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[امام جعفر بن محمد صادق(ع)]]<br /> | |||
== | == مآخذ == | ||
<references /> | <references /> | ||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
صدیقه(فروزنده) محفوظ | صدیقه(فروزنده) محفوظ | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۴
بهلول، ابو وُهیبابن عمرو کوفی (ف حدود 190 هـ. ق) مردی فرزانه، آزاده و نکتهگو بود که خود را به دیوانگی میزد تا بتواند آزادانه از صاحبان قدرت انتقاد کند. در ادبیات فارسی به بهلول مجنون مشهر است. شرح زندگی او با اَفسانهها آمیخته است[۱]. بعضی او را از خویشاوندان هارونالرشید خلیفه عباسی دانستهاند، ولی او هیچگاه مقام و شغلی در دستگاه خلافت نپذیرفت. بعضی دیگر او را فقیه و شاعری عارف و از شاگردان امام جعفر صادق (ع) دانستهاند. گویند او برای رهایی از امضای فتوای قتل امام هفتم و به اشاره او خود را به دیوانگی زده[۲][۳]. در آثار عرفانی، دیوانگی بهلول حکایتها و لطیفههای آموزنده در آثار تاریخی و ادبی فارسی، عربی و ترکی امده است. موضوع پیشترانها در باره رفتار و گفتارهای ناپسند حاکمان و انتقاد از ستمگری و جاهطلبی انانست.
حکایتی طنزآمیز از او: به بهلول گفتند، دیوانگان بصره را بشمار. گفت: دیوانگان بسیارند، شمارشانان ممکن نیست، بگذاریدعاقلان را بشمارم.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
صدیقه(فروزنده) محفوظ