بهارلو: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''[[بهارلو]]'''، ایلی ترک، پراکنده در مناطقی از | '''[[بهارلو]]'''، ایلی ترک، پراکنده در مناطقی از [[کشور ایران|ایران]]، جمهوری آذربایجان و ترکیه. | ||
برخی بهارلو را نام دیگری برای ایل بارانی (بارانلو) یعنی ایل سلسله حکام قراقوینلو میداند که شاخهای از ایل ایوا یکی از شاخههای اساسی اُغز بوده است<ref> Minorsky, V, «The clan of the Qara-Qoyunlu rulers», in '''''Mélanges fuad Köprülü''''', Istanbul, 1955, P 391.</ref>. برخی دیگر مانند سومر این نظر را رد کردهاند<ref> Sümer, F., '''''Kara Koyunlular I''''', Ankara, 1967, P 23-24.</ref>. به علت پیوند و نزدیکی که بهارلوها با ایل عرب اتحادیه خمسه و ایل قراگوزلو (شاخهای از ایل شاملو) دارند،<ref>EI<sub>2</sub>, «Kara Gözlü».</ref> برخی مانند سرجان ملکم و هوتم شیندلر انها را در اصل شاخهای از ایل شاملو دانستهاند، که در زمان تیمور از بلاد شام به ایران کوچانده شدهاند<ref> Malcolm, J., '''''The history of Persia''''', London, 1829, P, Vol 1/237.</ref>. | برخی بهارلو را نام دیگری برای ایل بارانی (بارانلو) یعنی ایل سلسله حکام قراقوینلو میداند که شاخهای از ایل ایوا یکی از شاخههای اساسی اُغز بوده است<ref> Minorsky, V, «The clan of the Qara-Qoyunlu rulers», in '''''Mélanges fuad Köprülü''''', Istanbul, 1955, P 391.</ref>. برخی دیگر مانند سومر این نظر را رد کردهاند<ref> Sümer, F., '''''Kara Koyunlular I''''', Ankara, 1967, P 23-24.</ref>. به علت پیوند و نزدیکی که بهارلوها با ایل عرب [[ایلات خمسه|اتحادیه خمسه]] و ایل قراگوزلو (شاخهای از ایل شاملو) دارند،<ref>EI<sub>2</sub>, «Kara Gözlü».</ref> برخی مانند سرجان ملکم و هوتم شیندلر انها را در اصل شاخهای از ایل شاملو دانستهاند، که در زمان تیمور از بلاد شام به [[کشور ایران|ایران]] کوچانده شدهاند<ref> Malcolm, J., '''''The history of Persia''''', London, 1829, P, Vol 1/237.</ref>. | ||
گروههایی از بهارلوها در شرق اناطولی در شهرستان دیار بکر پراکندهاند<ref>رزمارا، حسینعلی. '''''فرهنگ جغرافیایی ایران (ابادیها).''''' ش 46، تهران: 1328-1332ش، ص 69. </ref>. بهارلوهای روسیه هم اغلب در جمهوری | گروههایی از بهارلوها در شرق اناطولی در شهرستان دیار بکر پراکندهاند<ref>رزمارا، حسینعلی. '''''فرهنگ جغرافیایی ایران (ابادیها).''''' ش 46، تهران: 1328-1332ش، ص 69. </ref>. بهارلوهای [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87 روسیه] هم اغلب در جمهوری آذربایجان در نواحی شوشا و زنگهزور و روستاهای دیگر پراکندهاند<ref> Valili Baharlu, M. H., '''''Azerbaycan, Coğrafi, tabii, etnografi ve iktisadi mülâhazât''''', Baku, 1921, P. 61.</ref>. بهارلوهای ایران در مناطقی از شهرها و روستاهای استانهای آذربایجان، خراسان، [[استان کرمان|کرمان]] و [[استان فارس|فارس]] پراکندهاند. امروزه از بهارلوهای آذربایجان نامی در فهرست ایلات این استان دیده نمیشود چون هویت قومی و ایلی خود را از دست دادهاند و به [[ایلات و عشایر|ایلات و طوایف]] دیگر پیوستهاند. لکن نامهای مناطق مسکونی آنها که برگرفته از بهارلوست، بر سکونت آنها در آن نواحی دلالت میکند<ref>رزمارا، حسینعلی.'''''فرهنگ جغرافیایی ایران (ابادیها).''''' ش 46، تهران: 1328-1332ش . ج 4، ص 37، 41، 72، 99؛ ج 5، ص 60. </ref>. بهارلوهای پراکنده در [[استان فارس|فارس]] در 1278ش به [[ایلات خمسه]] پیوستند<ref> Oberling, '''''The Qashqāi nomads of fārs''''', The Hague, 1974, P. 65.</ref>. در 1311ش بهارلوهای فارس هشت هزار خانوار جمعیت داشتند و متشکل از 20 تیره: ابراهیمخانی، احمدلو، اسماعیلخانی و غیره بودند<ref> کیهان، مسعود. '''''جغرافیای مفصل ایران'''''. تهران: 1310-1311، ج 2، ص 86. </ref>. از جمعیت امروزی آنها اطلاعی در دست نیست. | ||
بهارلوها به عنوان سرداران سپاه و مردانی جنگاور و فرمانروایان برخی مناطق در طول حکومت قراقوینلوها نقش مهمی داشتند. | بهارلوها به عنوان سرداران سپاه و مردانی جنگاور و فرمانروایان برخی مناطق در طول حکومت قراقوینلوها نقش مهمی داشتند<ref>تلخیص از اوبرلینگ، پیر. " بهارلو". دایره المعارف ایرانیکا، قابل بازیابی از [https://www.iranicaonline.org/explore/?wpv-wpcf-index_field=B&wpv_aux_current_post_id=905&wpv_aux_parent_post_id=905&wpv_view_count=903 https://www.iranicaonline.org/]</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
== | * [[ایلات و عشایر]] | ||
* [[ایلات خمسه]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | <references /> | ||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۳
بهارلو، ایلی ترک، پراکنده در مناطقی از ایران، جمهوری آذربایجان و ترکیه.
برخی بهارلو را نام دیگری برای ایل بارانی (بارانلو) یعنی ایل سلسله حکام قراقوینلو میداند که شاخهای از ایل ایوا یکی از شاخههای اساسی اُغز بوده است[۱]. برخی دیگر مانند سومر این نظر را رد کردهاند[۲]. به علت پیوند و نزدیکی که بهارلوها با ایل عرب اتحادیه خمسه و ایل قراگوزلو (شاخهای از ایل شاملو) دارند،[۳] برخی مانند سرجان ملکم و هوتم شیندلر انها را در اصل شاخهای از ایل شاملو دانستهاند، که در زمان تیمور از بلاد شام به ایران کوچانده شدهاند[۴].
گروههایی از بهارلوها در شرق اناطولی در شهرستان دیار بکر پراکندهاند[۵]. بهارلوهای روسیه هم اغلب در جمهوری آذربایجان در نواحی شوشا و زنگهزور و روستاهای دیگر پراکندهاند[۶]. بهارلوهای ایران در مناطقی از شهرها و روستاهای استانهای آذربایجان، خراسان، کرمان و فارس پراکندهاند. امروزه از بهارلوهای آذربایجان نامی در فهرست ایلات این استان دیده نمیشود چون هویت قومی و ایلی خود را از دست دادهاند و به ایلات و طوایف دیگر پیوستهاند. لکن نامهای مناطق مسکونی آنها که برگرفته از بهارلوست، بر سکونت آنها در آن نواحی دلالت میکند[۷]. بهارلوهای پراکنده در فارس در 1278ش به ایلات خمسه پیوستند[۸]. در 1311ش بهارلوهای فارس هشت هزار خانوار جمعیت داشتند و متشکل از 20 تیره: ابراهیمخانی، احمدلو، اسماعیلخانی و غیره بودند[۹]. از جمعیت امروزی آنها اطلاعی در دست نیست.
بهارلوها به عنوان سرداران سپاه و مردانی جنگاور و فرمانروایان برخی مناطق در طول حکومت قراقوینلوها نقش مهمی داشتند[۱۰].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ Minorsky, V, «The clan of the Qara-Qoyunlu rulers», in Mélanges fuad Köprülü, Istanbul, 1955, P 391.
- ↑ Sümer, F., Kara Koyunlular I, Ankara, 1967, P 23-24.
- ↑ EI2, «Kara Gözlü».
- ↑ Malcolm, J., The history of Persia, London, 1829, P, Vol 1/237.
- ↑ رزمارا، حسینعلی. فرهنگ جغرافیایی ایران (ابادیها). ش 46، تهران: 1328-1332ش، ص 69.
- ↑ Valili Baharlu, M. H., Azerbaycan, Coğrafi, tabii, etnografi ve iktisadi mülâhazât, Baku, 1921, P. 61.
- ↑ رزمارا، حسینعلی.فرهنگ جغرافیایی ایران (ابادیها). ش 46، تهران: 1328-1332ش . ج 4، ص 37، 41، 72، 99؛ ج 5، ص 60.
- ↑ Oberling, The Qashqāi nomads of fārs, The Hague, 1974, P. 65.
- ↑ کیهان، مسعود. جغرافیای مفصل ایران. تهران: 1310-1311، ج 2، ص 86.
- ↑ تلخیص از اوبرلینگ، پیر. " بهارلو". دایره المعارف ایرانیکا، قابل بازیابی از https://www.iranicaonline.org/
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی