خوانچه عقد: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''[[خوانچه عقد]]'''، خوان طبق مانندی که معمولاً به شکل مربع مستطیل از چوب یا فلز سازند و درون | '''[[خوانچه عقد]]'''، خوان طبق مانندی که معمولاً به شکل مربع مستطیل از چوب یا فلز سازند و درون آن را به خانههایی کوچک تقسیم کنند و با اسفند و کندر رنگین و چیزهای دیگر به نقشهای گوناگون تزئین کنند و سر سفره عقد گذارند. | ||
در قدیم، پیش از مراسم عقدکنان اسباب و خوانچه عقد را همراه خوانچههای | در قدیم، پیش از مراسم عقدکنان اسباب و خوانچه عقد را همراه خوانچههای آینه و چراغ، اسپند، نان سنگک و میوه بر طبقهایی میچیدند و به خوانچه کشها میدادند تا به خانه دختر ببرند<ref> کتیرایی، محمود. '''''از خشت تا خشت'''''. تهران: ثالث، 1378، ص 163- 164.</ref>. در برخی طبقها تنگهای شربت، کیسههای حنا، صابون، کاسه نبات، کلهقند نیز میگذاشتند<ref>شهری، جعفر. '''''طهران قدیم'''''، تهران: معین. 1371، ص 2/ 69.</ref>. خوانچه اسپند را عطار با قلمههای دارچین زورق زده و خانهبندی میکرد و در هر یک، مقدری اسپند و کندر و گلپر و فوفل و عناب و خشخاش و قلیاب میریخت و یک نان سنگک هم به در ازای خوانچه اسفند به خانه عروس میفرستادند<ref> کتیرایی، محمود. '''''از خشت تا خشت'''''. تهران: ثالث، 1378، ص 164- 165.</ref>. طبق کشان خوانچه عقد و خوانچههای دیگر را با نوای ساز مطرب یا اواز مداحی به خانه عروس میبردند و خانواده عروس با قربان کردن یک گوسفند در پای طبقها و دود کردن اسفند، خوانچهها را تحویل میگرفتند<ref>کتیرایی، محمود. '''''از خشت تا خشت'''''. تهران: ثالث، 1378، ص 164- 165.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[حجله]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
فاطمه اسماعیلی | |||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۸
خوانچه عقد، خوان طبق مانندی که معمولاً به شکل مربع مستطیل از چوب یا فلز سازند و درون آن را به خانههایی کوچک تقسیم کنند و با اسفند و کندر رنگین و چیزهای دیگر به نقشهای گوناگون تزئین کنند و سر سفره عقد گذارند.
در قدیم، پیش از مراسم عقدکنان اسباب و خوانچه عقد را همراه خوانچههای آینه و چراغ، اسپند، نان سنگک و میوه بر طبقهایی میچیدند و به خوانچه کشها میدادند تا به خانه دختر ببرند[۱]. در برخی طبقها تنگهای شربت، کیسههای حنا، صابون، کاسه نبات، کلهقند نیز میگذاشتند[۲]. خوانچه اسپند را عطار با قلمههای دارچین زورق زده و خانهبندی میکرد و در هر یک، مقدری اسپند و کندر و گلپر و فوفل و عناب و خشخاش و قلیاب میریخت و یک نان سنگک هم به در ازای خوانچه اسفند به خانه عروس میفرستادند[۳]. طبق کشان خوانچه عقد و خوانچههای دیگر را با نوای ساز مطرب یا اواز مداحی به خانه عروس میبردند و خانواده عروس با قربان کردن یک گوسفند در پای طبقها و دود کردن اسفند، خوانچهها را تحویل میگرفتند[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
فاطمه اسماعیلی