پرش به محتوا

آتش افروز: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''آتش افروز[[آتش افروز|تش‌افروز]]'''، بازیگری دوره‌گرد از دسته پیک های نوروزی كه هر سال از چند روز پیش از سال نو راه می‌افتاد و تا سیزده فروردین در كوی و خیابان شهرها می گشت و بازی در می‌اورد.
'''آتش افروز[[آتش افروز|تش‌افروز]]'''، بازیگری دوره‌گرد از دسته پیک های نوروزی كه هر سال از چند روز پیش از سال نو راه می‌افتاد و تا [[سیزده بدر|سیزده فروردین]] در كوی و خیابان شهرها می گشت و بازی در می‌آورد.


آتش افروزش‌افروزان به تنهایی یا جمعی با نوازنده‌ای به راه می‌افتادند. هر یک از انان خود را به شكلی می‌اراست: یكی صورت و گردن خود را سیاه می‌كرد و جامه سرخ می‌پوشید و كلاهی شیپوری منگوله‌دار بر سر می‌گذاشت و شعله مشعلی را در دهان می‌كرد و یا با دهان پر از نفت بر ان می‌دمید؛ دیگری صورتكی سیاه بر چهره می‌زد و چانه‌ای خمیر با پنبه یا كهنه اغشته به نفت فروزان را بر سر می‌گذاشت و... انها با اتشبازی و تقلید در اوردن و شعر و تصنیف خواندن مردم را سرگرم می‌كردند و از انها انعامی می‌گرفتند.
آتش افروزش‌افروزان به تنهایی یا جمعی با نوازنده‌ای به راه می‌افتادند. هر یک از آنان خود را به شكلی می‌آراست: یكی صورت و گردن خود را سیاه می‌كرد و جامه سرخ می‌پوشید و كلاهی شیپوری منگوله‌دار بر سر می‌گذاشت و شعله مشعلی را در دهان می‌كرد و یا با دهان پر از نفت بر آن می‌دمید؛ دیگری صورتكی سیاه بر چهره می‌زد و چانه‌ای خمیر با پنبه یا كهنه آغشته به نفت فروزان را بر سر می‌گذاشت و... آنها با [[آتش بازی]] و تقلید در آوردن و شعر و تصنیف خواندن مردم را سرگرم می‌كردند و از آنها انعامی می‌گرفتند.


آتش افروزتش افروزان از كهن‌ترین دسته‌های بازیگر نوروزی بودند كه پیشینه انها به دوران باستان می‌رسد. در این زمان حاجی‌فیروزها جای آتش افروز
آتش افروزان از كهن‌ترین دسته‌های بازیگر نوروزی بودند كه پیشینه آنها به دوران باستان می‌رسد. در این زمان حاجی‌فیروزها جای آتش افروزها را گرفته‌اند. حاجی‌فیروزها با چهره‌ای سیاه كرده و در لباسی سرخ و رنگارنگ با نواختن دایره زنگی و خواندن شعرهای مخصوص نوروزی: «حاجی فیروزه، سالی یه روزه...» آتش افروز آمدن سال نو را به مردم اعلام می‌كنند<ref>تلخیص: بلوكباشی، علی. «اتش‌افروز»، '''''فرهنگنامه كودكان و نوجوانان'''''. ج 1، تهران: 1371، شورای كتاب كودک، ص 46.</ref><ref>بلوکباشی، علی. '''''نوروز: جشن نوزایی افرینش'''''. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1389،ص 37-40.</ref>.


نها را گرفته‌اند. حاجی‌فیروزها با چهره‌ای سیاه كرده و در لباسی سرخ و رنگارنگ با نواختن دایره زنگی و خواندن شعرهای مخصوص نوروزی: «حاجی فیروزه، سالی یه روزه...» آتش افروز
== نیز نگاه کنید به ==


مدن سال نو را به مردم اعلام می‌كنند<ref>تلخیص: بلوكباشی، علی. «اتش‌افروز»، '''''فرهنگنامه كودكان و نوجوانان'''''. ج 1، تهران: 1371، شورای كتاب كودك، ص 46؛ همو. '''''نوروز: جشن نوزایی افرینش'''''. تهران: 1380، دفتر پژوهش‌های فرهنگی، ص 37-40.</ref>.
* [[آتش]]
 
* [[آتش بازی]]
== نیز نگاه کنید به ==
* [[سیزده بدر]]


== مآخذ ==
== مآخذ ==
<references />
<references />
== منبع اصلی ==
== منبع اصلی ==
دانشنامه ایران
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


== نویسنده مقاله ==
== نویسنده مقاله ==
علی بلوکباشی
علی بلوکباشی
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]]
[[رده:مردم شناسی]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۰۸

آتش افروزتش‌افروز، بازیگری دوره‌گرد از دسته پیک های نوروزی كه هر سال از چند روز پیش از سال نو راه می‌افتاد و تا سیزده فروردین در كوی و خیابان شهرها می گشت و بازی در می‌آورد.

آتش افروزش‌افروزان به تنهایی یا جمعی با نوازنده‌ای به راه می‌افتادند. هر یک از آنان خود را به شكلی می‌آراست: یكی صورت و گردن خود را سیاه می‌كرد و جامه سرخ می‌پوشید و كلاهی شیپوری منگوله‌دار بر سر می‌گذاشت و شعله مشعلی را در دهان می‌كرد و یا با دهان پر از نفت بر آن می‌دمید؛ دیگری صورتكی سیاه بر چهره می‌زد و چانه‌ای خمیر با پنبه یا كهنه آغشته به نفت فروزان را بر سر می‌گذاشت و... آنها با آتش بازی و تقلید در آوردن و شعر و تصنیف خواندن مردم را سرگرم می‌كردند و از آنها انعامی می‌گرفتند.

آتش افروزان از كهن‌ترین دسته‌های بازیگر نوروزی بودند كه پیشینه آنها به دوران باستان می‌رسد. در این زمان حاجی‌فیروزها جای آتش افروزها را گرفته‌اند. حاجی‌فیروزها با چهره‌ای سیاه كرده و در لباسی سرخ و رنگارنگ با نواختن دایره زنگی و خواندن شعرهای مخصوص نوروزی: «حاجی فیروزه، سالی یه روزه...» آتش افروز آمدن سال نو را به مردم اعلام می‌كنند[۱][۲].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. تلخیص: بلوكباشی، علی. «اتش‌افروز»، فرهنگنامه كودكان و نوجوانان. ج 1، تهران: 1371، شورای كتاب كودک، ص 46.
  2. بلوکباشی، علی. نوروز: جشن نوزایی افرینش. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1389،ص 37-40.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

علی بلوکباشی