انانیت: تفاوت میان نسخه‌ها
صفحه‌ای تازه حاوی «'''انانيت،''' اصطلاحي عرفاني و اخلاقي. انانيت در اخلاق به معناي خودخواهي و خودپسندي است و از رذائل اخلاقي شمرده مي‌شود. چنانكه گفته‌اند «آن كس كه از خود خشنود باشد، شماتت كنندگان خود را فزون كرده است».<sup>1</sup> در نظر عارفان و متصوفه انانيت آن است...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''[[انانیت]]،''' اصطلاحی عرفانی و اخلاقی. انانیت در اخلاق به معنای خودخواهی و خودپسندی است و از رذائل اخلاقی شمرده می‌شود. چنانکه گفته‌اند «آن کس که از خود خشنود باشد، شماتت کنندگان خود را فزون کرده است»<ref>روزبهان بقلی شیرازی. '''''شرح''''' '''''شطحیات'''''. به کوشش هانری کربن، 1344ش، 6.</ref>. در نظر عارفان و متصوفه انانیت آن است که بنده امور و اشیاء را به خود نسبت دهد. فی المثل بگوید: نفس من، روح من، قلب من و دست من، در حالی که مالک حقیقی خداست و انانیت هم که اظهار «انا الله» و «انا الحق» (= من خدا هستم/ من حق هستم) کردن است سزاوار اوست، زیرا که در واقع غیر او دیاری نیست<ref> لاهیجی، شیخ محمد. '''''مفاتیح''''' '''''الاعجاز''''' '''''فی''''' '''''شرح''''' '''''گلش‌راز'''''. به کوشش برزگر خالقی، 1371ش، ص 317.</ref>. در فلسفه شیخ اشراق، انانیت به معنای شخصیت، [[نفس]]، هویت و پرتوهای نور الهی است که بر جهان مخلوق تابیده است<ref> قطب‌الدین شیرازی. '''''شرح''''' '''''حکمه''''' '''''الاشراق'''''. سنگی، چاپ اول، 1314ق، 305.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[اسلام]]<br />[[نفس]] | |||
== ماخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
امیر حسین ساکت اف | |||
[[رده:عرفان، فلسفه و کلام]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۳
انانیت، اصطلاحی عرفانی و اخلاقی. انانیت در اخلاق به معنای خودخواهی و خودپسندی است و از رذائل اخلاقی شمرده می‌شود. چنانکه گفته‌اند «آن کس که از خود خشنود باشد، شماتت کنندگان خود را فزون کرده است»[۱]. در نظر عارفان و متصوفه انانیت آن است که بنده امور و اشیاء را به خود نسبت دهد. فی المثل بگوید: نفس من، روح من، قلب من و دست من، در حالی که مالک حقیقی خداست و انانیت هم که اظهار «انا الله» و «انا الحق» (= من خدا هستم/ من حق هستم) کردن است سزاوار اوست، زیرا که در واقع غیر او دیاری نیست[۲]. در فلسفه شیخ اشراق، انانیت به معنای شخصیت، نفس، هویت و پرتوهای نور الهی است که بر جهان مخلوق تابیده است[۳].
نیز نگاه کنید به
ماخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
امیر حسین ساکت اف