جشن بهاری و مراسم سوگواری: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
در باب مشابهات فرهنگی میتوان بیش از همه به آثار زندگی اقوامی اندیشید که با ایرانیان سوابق قومی و مدنی خاص داشتهاند و مراسم مختلفی را با تغییرات اندکی دنبال میکردهاند، این مراسم حسب تعریف میتوانست شامل بخشهای شادیآفرین حیات آنان باشد و یا کنایت از غمها و رنجهایی کند که انسان کهن را در چنبره پیچیدگیها و رویاروئیهای نخستین او، با طبیعت عاجز میساخت. | در باب مشابهات فرهنگی میتوان بیش از همه به آثار زندگی اقوامی اندیشید که با ایرانیان سوابق قومی و مدنی خاص داشتهاند و مراسم مختلفی را با تغییرات اندکی دنبال میکردهاند، این مراسم حسب تعریف میتوانست شامل بخشهای شادیآفرین حیات آنان باشد و یا کنایت از غمها و رنجهایی کند که انسان کهن را در چنبره پیچیدگیها و رویاروئیهای نخستین او، با طبیعت عاجز میساخت. | ||
مثلاً مراسم سوگ و جشن سغدیان در «نوسرد» آغاز تابستان که نوروز در آن قرار داشت با مراسم سوگ سیاوش برگذار میشد. یزیدیها ( | مثلاً مراسم سوگ و جشن سغدیان در «نوسرد» آغاز تابستان که [[نوروز جشن طبیعت|نوروز]] در آن قرار داشت با مراسم سوگ سیاوش برگذار میشد. یزیدیها (ایزدیها) که در صفحات غربی و شمال غرب [[فلات پهناور ایران|فلات ایران]] پراکندهاند چون بابلیها در زگموگ، جشن آغاز سال بابلیان و همانند ایرانیان در چنین روزهایی به یادبود ارواح در گذشتگان مراسمی همانند برگذار میکردند که ایرانیان هنوز چنین رسمی دارند و شب و روز جمعه آخر سال را به یادبود ارواح در گذشتگان به زیارت قبور میروند و به ادای خیرات و نذور میپردازند. ایزدیها سه روز مانده به پایان سال به سرگور درگذشتگان میروند و بر روی گورها خوراک مینهند. چنان که زرتشتیان نیز چنین میکنند و به خیرات میپردازند. رومیها نیز در عید فرالیا چنین رسمهایی داشتند. به گمان آنها در زمستان طبیعت میمرد و در آغاز بهار رستاخیز میکرد و زندگی دوباره مییافت. در بایان زمستان مراسم سوگواری و عزا بود، و بلافاصله روز نخست از بهار، جشن رستاخیز برپا میشد. در [[کشور ایران|ایران]] بزرگ و پیرامونهای آن، بویژه در شرق کشور، آئینهای سوگواری برای سیاوش در پایان زمستان، که ایام مرگ و رکود گیاهان است برگذار میشد. جریان و مراسم آن در میان سغدیهای ایرانی تبار رایج بود، و بلافاصله مراسم جشن نوروز برگذار میشد. مراسم سوگواری برای تموز، خداوند گیاهی، مقارن با جشن آغاز سال نو، و مراسم آدونیس، و آئین فریجی آیپس از همینگونه است. | ||
مراسم بهاری آدونیس که در یونان و آسیای علیا برپا میشد، | مراسم بهاری آدونیس که در یونان و آسیای علیا برپا میشد، در آغاز آئین سوگ و عزا بود و مرگ خدایگیاهان را اعلام مینمود، اما در ضمن، جشن نیز بود، زیرا به گمان آنان زندگی خود رستاخیز میکرد و زنده میشد. مانند مراسم سوگواری برای سیاوش، مردم بر مرگ آدونیس میگریستند و نوحه میخواندند و مراسمی نمایشی برگذار میشد، مجسمه رب النوع را با کفن پوشانیده و برای تدفین مشایعت میکردند. زنان سوگواران اصلی بودند که بر سر و صورت میزدند و نوحه میخواندند. مجسمه را به دریا یا رود میافکندند و آنگاه اغلب اتفاق میافتاد که فردای آن روز، آئینهای شادی رستاخیز و دوباره زندهشدن ربالنوع مذکور را برگذار میکردند<ref>رضی، هاشم، '''''گاهشماری و جشنهای ایران باستان'''''، انتشارات بهجت، تهران: ۱۳۷۱، ص236.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[نوروز در | * [[اندیشه وحدت گرایی جشن نوروز]] | ||
* [[نوروز در | * [[عید رامش آغام|عید «رامش آغام» در ایام نوروز از زرتشتیان بخارا»]] | ||
* [[ | * [[نوروز در میان پارسیان]] | ||
* [[نوروز در میان | * [[نوروز در پاکستان]] | ||
* [[نوروز در میان کردهای عراق]] | |||
* [[نوروز در میان قبطیان مصر]] | |||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
| خط ۲۳: | خط ۲۱: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
رضا شعبانی | رضا شعبانی | ||
[[رده:مردم شناسی]] | [[index.php?title=رده:مردم شناسی]] | ||
نسخهٔ ۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۱۶
در باب مشابهات فرهنگی میتوان بیش از همه به آثار زندگی اقوامی اندیشید که با ایرانیان سوابق قومی و مدنی خاص داشتهاند و مراسم مختلفی را با تغییرات اندکی دنبال میکردهاند، این مراسم حسب تعریف میتوانست شامل بخشهای شادیآفرین حیات آنان باشد و یا کنایت از غمها و رنجهایی کند که انسان کهن را در چنبره پیچیدگیها و رویاروئیهای نخستین او، با طبیعت عاجز میساخت.
مثلاً مراسم سوگ و جشن سغدیان در «نوسرد» آغاز تابستان که نوروز در آن قرار داشت با مراسم سوگ سیاوش برگذار میشد. یزیدیها (ایزدیها) که در صفحات غربی و شمال غرب فلات ایران پراکندهاند چون بابلیها در زگموگ، جشن آغاز سال بابلیان و همانند ایرانیان در چنین روزهایی به یادبود ارواح در گذشتگان مراسمی همانند برگذار میکردند که ایرانیان هنوز چنین رسمی دارند و شب و روز جمعه آخر سال را به یادبود ارواح در گذشتگان به زیارت قبور میروند و به ادای خیرات و نذور میپردازند. ایزدیها سه روز مانده به پایان سال به سرگور درگذشتگان میروند و بر روی گورها خوراک مینهند. چنان که زرتشتیان نیز چنین میکنند و به خیرات میپردازند. رومیها نیز در عید فرالیا چنین رسمهایی داشتند. به گمان آنها در زمستان طبیعت میمرد و در آغاز بهار رستاخیز میکرد و زندگی دوباره مییافت. در بایان زمستان مراسم سوگواری و عزا بود، و بلافاصله روز نخست از بهار، جشن رستاخیز برپا میشد. در ایران بزرگ و پیرامونهای آن، بویژه در شرق کشور، آئینهای سوگواری برای سیاوش در پایان زمستان، که ایام مرگ و رکود گیاهان است برگذار میشد. جریان و مراسم آن در میان سغدیهای ایرانی تبار رایج بود، و بلافاصله مراسم جشن نوروز برگذار میشد. مراسم سوگواری برای تموز، خداوند گیاهی، مقارن با جشن آغاز سال نو، و مراسم آدونیس، و آئین فریجی آیپس از همینگونه است.
مراسم بهاری آدونیس که در یونان و آسیای علیا برپا میشد، در آغاز آئین سوگ و عزا بود و مرگ خدایگیاهان را اعلام مینمود، اما در ضمن، جشن نیز بود، زیرا به گمان آنان زندگی خود رستاخیز میکرد و زنده میشد. مانند مراسم سوگواری برای سیاوش، مردم بر مرگ آدونیس میگریستند و نوحه میخواندند و مراسمی نمایشی برگذار میشد، مجسمه رب النوع را با کفن پوشانیده و برای تدفین مشایعت میکردند. زنان سوگواران اصلی بودند که بر سر و صورت میزدند و نوحه میخواندند. مجسمه را به دریا یا رود میافکندند و آنگاه اغلب اتفاق میافتاد که فردای آن روز، آئینهای شادی رستاخیز و دوباره زندهشدن ربالنوع مذکور را برگذار میکردند[۱].
نیز نگاه کنید به
- اندیشه وحدت گرایی جشن نوروز
- عید «رامش آغام» در ایام نوروز از زرتشتیان بخارا»
- نوروز در میان پارسیان
- نوروز در پاکستان
- نوروز در میان کردهای عراق
- نوروز در میان قبطیان مصر
مآخذ
منبع اصلی
شعبانی، رضا (1379). آداب و رسوم نوروز. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.
نویسنده مقاله
رضا شعبانی index.php?title=رده:مردم شناسی
- ↑ رضی، هاشم، گاهشماری و جشنهای ایران باستان، انتشارات بهجت، تهران: ۱۳۷۱، ص236.