اصحاب رأی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''اصحاب رأي'''، عنوان پيروان يكي از دو گرايش اصلي در فقه اسلامي كه مروج كاربرد شيوههاي اجتهاد الرأي در استنباط فقهي بودهاند. ابوحنيفه، و فقهاي سرزمين عراق بهعنوان نماد اين گرايش شناخته ميشوند. اصطلاح اصحاب رأي در سدههاي نخستين همواره د...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''اصحاب | '''اصحاب رأی'''، عنوان پیروان یكی از دو گرایش اصلی در فقه اسلامی كه مروج كاربرد شیوههای اجتهاد الرأی در استنباط فقهی بودهاند. ابوحنیفه، و فقهای سرزمین عراق بهعنوان نماد این گرایش شناخته میشوند. اصطلاح اصحاب رأی در سدههای نخستین همواره در تقابل با اصطلاح اصحاب حدیث مفهوم واقعی خود را مییافته است<ref>ابن ابییعلی. طبقات الحنابله. بهكوشش محمدحامد فقی، قاهره: 1371 ق، تمام صفحات.</ref>. تمایز میان این دو گرایش در بسیاری موارد بهسبب نسبیبودن مفهوم این دو اصطلاح بسیار دشوار است. چه، از بررسی و تحلیل شیوههای فقهی رایج میان اصحاب حدیث متقدم و مقایسة روشهای استدلال آنان با اصحاب رأی، چنین برمیآید كه مذاهب گوناگون اصحاب رأی و اصحاب حدیث، طیفهایی متنوع از مجموعهیی پیوستهاند كه اختلافات آنان در كاربرد رأی و آثار، تنها امری نسبیست. در واقع، متعصبترین فقیهان شناختهشده از اصحاب حدیث، هیچگاه كاربردی محدود برای رأی را انكار نكرده و تندروترین فقیهان رأیگرا نیز هرگز خود را مجاز به مخالفت با احادیث ثابت و معتبر ندانستهاند<ref>ابن سعد، محمد. الطبقات الكبیر. بهكوشش زاخاو، لیدن: 1904، 5/354، 6/47، 58، 64، 283، 7 (2)، 21.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
== مآخذ == | |||
نسخهٔ ۱۸ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۵
اصحاب رأی، عنوان پیروان یكی از دو گرایش اصلی در فقه اسلامی كه مروج كاربرد شیوههای اجتهاد الرأی در استنباط فقهی بودهاند. ابوحنیفه، و فقهای سرزمین عراق بهعنوان نماد این گرایش شناخته میشوند. اصطلاح اصحاب رأی در سدههای نخستین همواره در تقابل با اصطلاح اصحاب حدیث مفهوم واقعی خود را مییافته است[۱]. تمایز میان این دو گرایش در بسیاری موارد بهسبب نسبیبودن مفهوم این دو اصطلاح بسیار دشوار است. چه، از بررسی و تحلیل شیوههای فقهی رایج میان اصحاب حدیث متقدم و مقایسة روشهای استدلال آنان با اصحاب رأی، چنین برمیآید كه مذاهب گوناگون اصحاب رأی و اصحاب حدیث، طیفهایی متنوع از مجموعهیی پیوستهاند كه اختلافات آنان در كاربرد رأی و آثار، تنها امری نسبیست. در واقع، متعصبترین فقیهان شناختهشده از اصحاب حدیث، هیچگاه كاربردی محدود برای رأی را انكار نكرده و تندروترین فقیهان رأیگرا نیز هرگز خود را مجاز به مخالفت با احادیث ثابت و معتبر ندانستهاند[۲].