اصحاب رأی
اصحاب رأی، عنوان پیروان یكی از دو گرایش اصلی در فقه اسلامی كه مروج كاربرد شیوههای اجتهاد الرأی در استنباط فقهی بودهاند. ابوحنیفه، و فقهای سرزمین عراق بهعنوان نماد این گرایش شناخته میشوند. اصطلاح اصحاب رأی در سدههای نخستین همواره در تقابل با اصطلاح اصحاب حدیث مفهوم واقعی خود را مییافته است[۱]. تمایز میان این دو گرایش در بسیاری موارد بهسبب نسبیبودن مفهوم این دو اصطلاح بسیار دشوار است. چه، از بررسی و تحلیل شیوههای فقهی رایج میان اصحاب حدیث متقدم و مقایسه روشهای استدلال آنان با اصحاب رأی، چنین برمیآید كه مذاهب گوناگون اصحاب رأی و اصحاب حدیث، طیفهایی متنوع از مجموعهیی پیوستهاند كه اختلافات آنان در كاربرد رأی و آثار، تنها امری نسبیست. در واقع، متعصبترین فقیهان شناختهشده از اصحاب حدیث، هیچگاه كاربردی محدود برای رأی را انكار نكرده و تندروترین فقیهان رأیگرا نیز هرگز خود را مجاز به مخالفت با احادیث ثابت و معتبر ندانستهاند[۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
سید حسن امین
تلخیص از: دایره المعارف بزرگ اسلامی.