صلح: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''صلح،''' عقدی برای قطع نزاع. صلح، درلغت، آشتی،<sup>1</sup> تراضی میان متنازعین و سازش<sup>2</sup> است و در اصطلاح فقهی، نوعی از عقود، برای اصلاح میان دو کس که در معامله یا واقعهای اختلاف دارند.<sup>3</sup> در مادة 752ق.م، مقرر شده است که «صلح، ممکن است یا در مو...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''صلح،''' عقدی برای قطع نزاع. | '''صلح،''' عقدی برای قطع نزاع. | ||
صلح، درلغت، آشتی،< | صلح، درلغت، آشتی،<ref>'''''منتهیالارب'''''</ref><ref>'''''مهذبالاسماء'''''</ref> تراضی میان متنازعین و سازش<ref name=":0">هخدا، علیاکبر. '''''فرهنگ''''' '''''لغت''''' '''''دهخدا'''''. 10/15026.</ref> است و در اصطلاح فقهی، نوعی از عقود، برای اصلاح میان دو کس که در معامله یا واقعهای اختلاف دارند.<ref name=":0" /><ref name=":1">انصاری، مسعود؛ طاهری، محمدعلی. '''''دانشنامه حقوق خصوصی'''''. 2/1223.</ref>. در ماده 752ق.م، مقرر شده است که «صلح، ممکن است یا در مورد رفع تنازع موجود و یا جلوگیری از تنازع احتمالی در مورد معامله و غیر آن واقع شود». صاحب جواهر الکلام معتقد است «صلح، مانند بیع و دیگر عقود، به خودی خود، عقدی مستقل است که متوقف بر خصومت پیشین نیست هر چند که در آن اصل، عقدی است که برای قطع درگیری تنازع میان متخاصمین قانونگذاری شده است<ref name=":2">نجفی، محمدحسن. '''''جواهرالکلام'''''. دارالاحیاء التراث العربی، 1981م، 26/210.</ref>؛ نیز درباره مشروعیت عقد صلح، آورده است: «صلح، به کتاب و سنت و هر دو نوع اجماع در میان مسلمانان، ثابت است<ref name=":2" />؛ فقیهان مذاهب و نیز شرع اسلام، صلح را مندوب و مستحب دانستهاند<ref>سوره 4/128</ref>؛ پیامبر اسلام(ص) فرموده است: «صلح مسلمانان با یکدیگر رواست، مگر صلحی که حرامی را حلال یا حلالی را حرام بگرداند»<ref name=":1" />. | ||
نیز نگاه کنید به | |||
== مآخذ == | |||
نسخهٔ ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۷
صلح، عقدی برای قطع نزاع.
صلح، درلغت، آشتی،[۱][۲] تراضی میان متنازعین و سازش[۳] است و در اصطلاح فقهی، نوعی از عقود، برای اصلاح میان دو کس که در معامله یا واقعهای اختلاف دارند.[۳][۴]. در ماده 752ق.م، مقرر شده است که «صلح، ممکن است یا در مورد رفع تنازع موجود و یا جلوگیری از تنازع احتمالی در مورد معامله و غیر آن واقع شود». صاحب جواهر الکلام معتقد است «صلح، مانند بیع و دیگر عقود، به خودی خود، عقدی مستقل است که متوقف بر خصومت پیشین نیست هر چند که در آن اصل، عقدی است که برای قطع درگیری تنازع میان متخاصمین قانونگذاری شده است[۵]؛ نیز درباره مشروعیت عقد صلح، آورده است: «صلح، به کتاب و سنت و هر دو نوع اجماع در میان مسلمانان، ثابت است[۵]؛ فقیهان مذاهب و نیز شرع اسلام، صلح را مندوب و مستحب دانستهاند[۶]؛ پیامبر اسلام(ص) فرموده است: «صلح مسلمانان با یکدیگر رواست، مگر صلحی که حرامی را حلال یا حلالی را حرام بگرداند»[۴].
نیز نگاه کنید به