صلح

صلح، عقدی برای قطع نزاع.

صلح، درلغت، آشتی، تراضی میان متنازعین و سازش است و در اصطلاح فقهی، نوعی از عقود، برای اصلاح میان دو کس که در معامله یا واقعه‌ای اختلاف دارند.. در ماده 752ق.م، مقرر شده است که «صلح، ممکن است یا در مورد رفع تنازع موجود و یا جلوگیری از تنازع احتمالی در مورد معامله و غیر آن واقع شود». صاحب جواهر الکلام معتقد است «صلح، مانند بیع و دیگر عقود، به خودی خود، عقدی مستقل است که متوقف بر خصومت پیشین نیست هر چند که در آن اصل، عقدی است که برای قطع درگیری تنازع میان متخاصمین قانونگذاری شده است؛ نیز درباره مشروعیت عقد صلح، آورده است:

«صلح، به کتاب و سنت و هر دو نوع اجماع در میان مسلمانان، ثابت است؛ فقیهان مذاهب و نیز شرع اسلام، صلح را مندوب و مستحب دانسته‌اند».

پیامبر اسلام(ص) فرموده‌ است:

«صلح مسلمانان با یکدیگر رواست، مگر صلحی که حرامی را حلال یا حلالی را حرام بگرداند».

نیز نگاه کنید به

• اسلام
• قانون
• شرع

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

اسدالله معظمی