مسجد کبود: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی « '''مسجد کبود،''' این مسجد مطابق کتیبة سردر اصلی آن توسط ابوالمظفر جهانشاه قراقویونلو و به قولی توسط همسر و دختر او در 870 هـ.ق/ ؟ م در تبریز بنا شده است. از این مسجد با نامهای جهانشاه<sup>1</sup> مظفریه<sup>2</sup> کبود (به جهت رنگ زمینه نقوش سطوح داخلی رواق...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | مسجد کبود'''،''' این مسجد مطابق کتیبه سردر اصلی آن توسط ابوالمظفر جهانشاه قراقویونلو و به قولی توسط همسر و دختر او در 870 هـ.ق/ ؟ م در تبریز بنا شده است. | ||
از این مسجد با نامهای جهانشاه< | از این مسجد با نامهای جهانشاه<ref>سیاحتنامه اولیاء حلیبی قسمت آذربایگان. ترجمه حاج حسین نخجوانی، ص16. دیولافوا، مادام (1371). ایران، کلده و شوش. ترجمه علیمحمد فرهوشی . تهران: دانشگاه تهران، ص 55 تا 57.</ref> مظفریه<ref name=":0">ذکاء، یحیی (1368). تبریز، شهرهای ایران. یوسف کیانی، نشر جهاد دانشگاهی، ص 183 تا 185.</ref> کبود (به جهت رنگ زمینه نقوش سطوح داخلی رواق آن)، فیروزه [[اسلام]]<ref>فرهنگ جغرافیایی آبادیهای کشور (1380). شهرستان تبریز. سازمان جغرافیای نیروهای مسلح، ص136.</ref> (به واسطه گنبد فیروزهای که در قدیم داشت) و گوی مسجد<ref>افشارسیستانی، ایرج (1369). نگاهی به آذربایجان شرقی. موسسه تحقیقاتی و پژوهشی رایزن، جلد اول، ص 202.</ref> (کبود به گویش محلی) یاد شده است. طبق نظر خانم دیولافوآ، این مسجد به اهل تسنن تعلق داشته است<ref>دیولافوآ، ژان (1371). ایران، کلده و شوش. ترجمه علیمحمد فرهوشی، تهران: دانشگاه تهران، ص 57.</ref>. در اثر زلزله سقفهای اصلی این بنا فرو ریخته و فقط ایوان، سردر، برخی جرزها و طاقهای اصلی باقی مانده است<ref name=":0" />. | ||
سردر این مجموعه روی زمین بلندی بنا شده و طاقی جناقی بالای آن قرار دارد. دو ستون با طرح مارپیچی چسبیده به بنا در دوسوی سردر با | سردر این مجموعه روی زمین بلندی بنا شده و طاقی جناقی بالای آن قرار دارد. دو ستون با طرح مارپیچی چسبیده به بنا در دوسوی سردر با نگارههای زیبای چهارباهو و چهارپیلی دیده میشود. این نگارهها از کهنترین نگارههای ایران هستند<ref>پیرنیا، محمدکریم (1383). سبکشناسی معماری ایرانی. تدوین غلامحسین معماریان. تهران: نشر معمار، ص 266.</ref>. در فاصله کوتاهی از سردر اصلی به نمازگاه با دو تالار بزرگ جدا از هم باز میشود. سقف اصلی هر دو تالار تخریب و بازسازی شدهاست. [[محراب]] اصلی مسجد در تالار دوم قرار دارد. این [[محراب]] با کاشیهای تراشیده کبود و هشت ضلعی کوچک زینت یافته است<ref>دیولافوآ، ژان (1371). ایران، کلده و شوش. ترجمه علیمحمد فرهوشی، تهران: دانشگاه تهران، ص 52-55. ذکاء، یحیی (1368). تبریز، شهرهای ایران. یوسف کیانی، نشر جهاد دانشگاهی، ص 186.</ref>. کف بنا سنگفرش بوده و دیوارههای آن از کاشیهای رنگی به شکل قطعات خرد و ریز تراشیده و به هم پیوسته همچون پارچه شکل یافته است<ref>ذکاء، یحیی (1368). تبریز، شهرهای ایران. یوسف کیانی، نشر جهاد دانشگاهی، ص 186.</ref>. دیوارها از سنگهای مرمرین و تزئینات آن از کاشی آجر (معقلی) و کاشی تراش (معرق) است. سبک کاشیکاری این بنا به دلیل تفاوت و برتری خاص نسبت به سایر تزئینات سبک آذری منحصر به فرد است<ref>پیرنیا، محمدکریم (1383). سبکشناسی معماری ایرانی. تدوین غلامحسین معماریان. تهران: نشر معمار، ص 266-267.</ref>. کتیبههای متعدد برجسته با خطوط رقاع، کوفی، نسخ، ثلث و نستعلیق آذینبخش این مسجد است که مهمترین آن کتیبه بالای حاشیه عرضی طاقچهها به عرض 60 سانتیمتر است<ref>زندهدل، حسن (1376). مجموعه راهنمای جامع ایرانگردی. آذربایجان شرقی: نشر ایرانگردان، ص 124 و 125.</ref>. | ||
آزیتا رجبی | |||
== کتابشناسی == | |||
نسخهٔ ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۱
مسجد کبود، این مسجد مطابق کتیبه سردر اصلی آن توسط ابوالمظفر جهانشاه قراقویونلو و به قولی توسط همسر و دختر او در 870 هـ.ق/ ؟ م در تبریز بنا شده است.
از این مسجد با نامهای جهانشاه[۱] مظفریه[۲] کبود (به جهت رنگ زمینه نقوش سطوح داخلی رواق آن)، فیروزه اسلام[۳] (به واسطه گنبد فیروزهای که در قدیم داشت) و گوی مسجد[۴] (کبود به گویش محلی) یاد شده است. طبق نظر خانم دیولافوآ، این مسجد به اهل تسنن تعلق داشته است[۵]. در اثر زلزله سقفهای اصلی این بنا فرو ریخته و فقط ایوان، سردر، برخی جرزها و طاقهای اصلی باقی مانده است[۲].
سردر این مجموعه روی زمین بلندی بنا شده و طاقی جناقی بالای آن قرار دارد. دو ستون با طرح مارپیچی چسبیده به بنا در دوسوی سردر با نگارههای زیبای چهارباهو و چهارپیلی دیده میشود. این نگارهها از کهنترین نگارههای ایران هستند[۶]. در فاصله کوتاهی از سردر اصلی به نمازگاه با دو تالار بزرگ جدا از هم باز میشود. سقف اصلی هر دو تالار تخریب و بازسازی شدهاست. محراب اصلی مسجد در تالار دوم قرار دارد. این محراب با کاشیهای تراشیده کبود و هشت ضلعی کوچک زینت یافته است[۷]. کف بنا سنگفرش بوده و دیوارههای آن از کاشیهای رنگی به شکل قطعات خرد و ریز تراشیده و به هم پیوسته همچون پارچه شکل یافته است[۸]. دیوارها از سنگهای مرمرین و تزئینات آن از کاشی آجر (معقلی) و کاشی تراش (معرق) است. سبک کاشیکاری این بنا به دلیل تفاوت و برتری خاص نسبت به سایر تزئینات سبک آذری منحصر به فرد است[۹]. کتیبههای متعدد برجسته با خطوط رقاع، کوفی، نسخ، ثلث و نستعلیق آذینبخش این مسجد است که مهمترین آن کتیبه بالای حاشیه عرضی طاقچهها به عرض 60 سانتیمتر است[۱۰].
آزیتا رجبی
کتابشناسی
- ↑ سیاحتنامه اولیاء حلیبی قسمت آذربایگان. ترجمه حاج حسین نخجوانی، ص16. دیولافوا، مادام (1371). ایران، کلده و شوش. ترجمه علیمحمد فرهوشی . تهران: دانشگاه تهران، ص 55 تا 57.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ذکاء، یحیی (1368). تبریز، شهرهای ایران. یوسف کیانی، نشر جهاد دانشگاهی، ص 183 تا 185.
- ↑ فرهنگ جغرافیایی آبادیهای کشور (1380). شهرستان تبریز. سازمان جغرافیای نیروهای مسلح، ص136.
- ↑ افشارسیستانی، ایرج (1369). نگاهی به آذربایجان شرقی. موسسه تحقیقاتی و پژوهشی رایزن، جلد اول، ص 202.
- ↑ دیولافوآ، ژان (1371). ایران، کلده و شوش. ترجمه علیمحمد فرهوشی، تهران: دانشگاه تهران، ص 57.
- ↑ پیرنیا، محمدکریم (1383). سبکشناسی معماری ایرانی. تدوین غلامحسین معماریان. تهران: نشر معمار، ص 266.
- ↑ دیولافوآ، ژان (1371). ایران، کلده و شوش. ترجمه علیمحمد فرهوشی، تهران: دانشگاه تهران، ص 52-55. ذکاء، یحیی (1368). تبریز، شهرهای ایران. یوسف کیانی، نشر جهاد دانشگاهی، ص 186.
- ↑ ذکاء، یحیی (1368). تبریز، شهرهای ایران. یوسف کیانی، نشر جهاد دانشگاهی، ص 186.
- ↑ پیرنیا، محمدکریم (1383). سبکشناسی معماری ایرانی. تدوین غلامحسین معماریان. تهران: نشر معمار، ص 266-267.
- ↑ زندهدل، حسن (1376). مجموعه راهنمای جامع ایرانگردی. آذربایجان شرقی: نشر ایرانگردان، ص 124 و 125.