ایل بَهمئی: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۱۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۴

ایل بَهمئی برگرفته از وبسایت خبرگزاری اریا قابل بازیابی ازhttps://www.aryanews.com/News/20190702150125113/

بَهْمِئی، نام یکی از ایلات لر شیعه مذهب در استان کهگیلویه و بویراحمد، در جنوب غربی ایران.

قلمرو ایل در بخش بزرگی از مغرب منطقه کهگیلویه قرار دارد. تا اوایل سده 14ق/20م ایل بهمئی به دو طایفه احمدی و محمدی تقسیم می‌شد^[۱] که در نیمه جنوبی و نیمه شمالی کهگیلویه می‌زیستند^[۲]. در اواخر سلطنت ناصرالدین شاه (1264-1313ق/1848-1896م) طایفه محمدی به دو طایفه بهمئی محمدی گرمسیری و بهمئی محمدی سردسیری تقسیم شدند^[۳]. بعداً پس از درگیری‌هایِ میانْ طایفگی، طایفه احمدی نیز تقسیم شد و تیره‌هایی از ان جدا شدند و طایفه اَلادینی (علاءالدینی) را تشکیل دادند^[۴]. و بهمئی‌های احمدی هم به دو طایفه جلالی و بیژنی یا «بیجَنی» تقسیم شدند^[۵].

بهمئی‌ها تا چند دهه پیش کوچ می‌کردند. شمار کوچندگان ان تا اوایل دهه چهل سده 14ش، 85 درصد از جمعیت حدود 37 هزار خانواری بهمئی بود^[۶]. در 1366ش مرکز امار شمار کوچندگان بهمئی را 3014 خانوار و 20286 تن اورده است^[۷]. ان‌ها بیشتر از راه دامداری و قدری هم زراعت زندگی می‌گذراندند.

هر یک از طایفه‌های بزرگ بهمئی زیر نظر خان یا رئیس طایفه خود عمل می‌کرد. خان‌‌های ایل همه با یکدیگر خویشاوند بودند و از یک نیای مشترک نسب می‌بردند. به واسطه رابطه خویشاوندی میان خان‌ها و تقسیم قدرت و منصب میان خود، فضای کم و بیش ارام و صلح‌امیزی میان ایل برقرار بود.⁸

نیز نگاه کنید به

ماخذ

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

علی بلوکباشی

تلخیص از «بهمئی»، نوشته علی بلوکباشی

دایره المعارف بزرگ اسلامی، 1383، 13/222-227.

↑ حسینی‌فسایی، حسن. فارسنامه ناصری. به کوشش منصور رستگارفسایی، تهران: 1367، امیرکبیر، 2/1490.
↑ افشارنادری، نادر. مونوگرافی ایل بهمئی. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص10، 66 صفی‌نژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، 39.
↑ ضرابی، منوچهر. «طوایف کهگیلویه»، فرهنگ ایران زمین. تهران: 1345، ص291.
↑ ضرابی، منوچهر. «طوایف کهگیلویه»، فرهنگ ایران زمین. تهران: 1345 . 293.
↑ بلوکباشی، علی. «ایل بهمئی»، هنر و مردم. تهران: 1344، ش36، ص18.
↑ افشارنادری، نادر. همانجا، 1؛ صفی‌نژاد، همانجا، 39؛ جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه. مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، تهران: 1347، دانشگاه تهران، 217-272.
↑ سرشماری اجتماعی- اقتصادی عشایر کوچنده (1366)، نتایج تفصیلی، ایل بهمئی. تهران: 1368، مرکز امار ایران، 13-14، افشار نادری، همانجا، 60-63.

[1] حسینی‌فسایی، حسن. فارسنامه ناصری. به کوشش منصور رستگارفسایی، تهران: 1367، امیرکبیر، 2/1490.

[2] افشارنادری، نادر. مونوگرافی ایل بهمئی. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص10، 66 صفی‌نژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، 39.

[3] ضرابی، منوچهر. «طوایف کهگیلویه»، فرهنگ ایران زمین. تهران: 1345، ص291.

[4] ضرابی، منوچهر. «طوایف کهگیلویه»، فرهنگ ایران زمین. تهران: 1345 . 293.

[5] بلوکباشی، علی. «ایل بهمئی»، هنر و مردم. تهران: 1344، ش36، ص18.

[6] افشارنادری، نادر. همانجا، 1؛ صفی‌نژاد، همانجا، 39؛ جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه. مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، تهران: 1347، دانشگاه تهران، 217-272.

[7] سرشماری اجتماعی- اقتصادی عشایر کوچنده (1366)، نتایج تفصیلی، ایل بهمئی. تهران: 1368، مرکز امار ایران، 13-14، افشار نادری، همانجا، 60-63.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''بَهْمِئي،''' نام يكي از ايلات لر شيعه مذهب در استان كهگيلويه و بويراحمد، در جنوب غربي ايران.
+[[پرونده:Photo.jpg|بندانگشتی|ایل بَهمئی برگرفته از وبسایت خبرگزاری اریا قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.aryanews.com/News/20190702150125113/]]
+'''[[ایل بَهمئی|بَهْمِئی]]،''' نام یکی از ایلات لر شیعه مذهب در استان کهگیلویه و بویراحمد، در جنوب غربی ایران.
-قلمرو ايل در بخش بزرگي از مغرب منطقة كهگيلويه قرار دارد. تا اوايل سدة 14ق/20م ايل بهمئي به دو طايفة احمدي و محمدي تقسيم مي‌شد<sup>1</sup> كه در نيمة جنوبي و نيمة شمالي كهگيلويه مي‌زيستند.<sup>2</sup> در اواخر سلطنت ناصرالدين شاه (1264-1313ق/1848-1896م) طايفة محمدي به دو طايفة بهمئي محمدي گرمسيري و بهمئي محمدي سردسيري تقسيم شدند<sup>3</sup>. بعداً پس از درگيري‌هايِ ميانْ طايفگي، طايفة احمدي نيز تقسيم شد و تيره‌هايي از آن جدا شدند و طايفة اَلاديني (علاءالديني) را تشكيل دادند.<sup>4</sup> و بهمئي‌هاي احمدي هم به دو طايفة جلالي و بيژني يا «بيجَني» تقسيم شدند.<sup>5</sup>
+قلمرو ایل در بخش بزرگی از مغرب منطقه کهگیلویه قرار دارد. تا اوایل سده 14ق/20م ایل بهمئی به دو طایفه احمدی و محمدی تقسیم می‌شد<ref>  حسینی‌فسایی، حسن. '''''فارسنامه ناصری'''''. به کوشش منصور رستگارفسایی، تهران: 1367، امیرکبیر، 2/1490.</ref> که در نیمه جنوبی و نیمه شمالی کهگیلویه می‌زیستند<ref>افشارنادری، نادر. '''''مونوگرافی ایل بهمئی'''''. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص10، 66 صفی‌نژاد، جواد. '''''اطلس ایلات کهگیلویه'''''. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، 39.</ref>. در اواخر سلطنت ناصرالدین شاه (1264-1313ق/1848-1896م) طایفه محمدی به دو طایفه بهمئی محمدی گرمسیری و بهمئی محمدی سردسیری تقسیم شدند<ref>ضرابی، منوچهر. «طوایف کهگیلویه»، '''''فرهنگ ایران زمین'''''. تهران: 1345، ص291.</ref>. بعداً پس از درگیری‌هایِ میانْ طایفگی، طایفه احمدی نیز تقسیم شد و تیره‌هایی از ان جدا شدند و طایفه اَلادینی (علاءالدینی) را تشکیل دادند<ref>ضرابی، منوچهر. «طوایف کهگیلویه»، '''''فرهنگ ایران زمین'''''. تهران: 1345 . 293.</ref>. و بهمئی‌های احمدی هم به دو طایفه جلالی و بیژنی یا «بیجَنی» تقسیم شدند<ref>    بلوکباشی، علی. «ایل بهمئی»، '''''هنر و مردم'''''. تهران: 1344، ش36، ص18.</ref>.
-بهمئي‌ها تا چند دهة پيش كوچ مي‌كردند. شمار كوچندگان آن تا اوايل دهة چهل سدة 14ش، 85 درصد از جمعيت حدود  37 هزار خانواری بهمئي بود.<sup>6</sup> در 1366ش مركز آمار شمار كوچندگان بهمئي را 3014 خانوار و 20286 تن آورده است.<sup>7</sup> آن‌ها بيشتر از راه دامداري و قدري هم زراعت زندگی می‌گذراندند.
+بهمئی‌ها تا چند دهه پیش کوچ می‌کردند. شمار کوچندگان ان تا اوایل دهه چهل سده 14ش، 85 درصد از جمعیت حدود  37 هزار خانواری بهمئی بود<ref>   افشارنادری، نادر. همانجا، 1؛ صفی‌نژاد، همانجا، 39؛ '''''جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه'''''. مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، تهران: 1347، دانشگاه تهران، 217-272.</ref>. در 1366ش مرکز امار شمار کوچندگان بهمئی را 3014 خانوار و 20286 تن اورده است<ref> '''''سرشماری اجتماعی-  اقتصادی عشایر کوچنده (1366)، نتایج تفصیلی،''''' '''''ایل بهمئی'''''. تهران: 1368، مرکز امار ایران، 13-14، افشار نادری، همانجا، 60-63.     </ref>. ان‌ها بیشتر از راه دامداری و قدری هم زراعت زندگی می‌گذراندند.
-هر يك از طايفه‌هاي بزرگ بهمئي زير نظر خان يا رئيس طايفة خود عمل مي‌كرد. خان‌‌هاي ايل همه با يكديگر خويشاوند بودند و از يك نياي مشترك نسب مي‌بردند. به واسطة رابطة خويشاوندي ميان خان‌ها و تقسيم قدرت و منصب ميان خود، فضاي كم و بيش آرام و صلح‌آميزي ميان ايل برقرار بود.<sup>8</sup>
+هر یک از طایفه‌های بزرگ بهمئی زیر نظر خان یا رئیس طایفه خود عمل می‌کرد. خان‌‌های ایل همه با یکدیگر خویشاوند بودند و از یک نیای مشترک نسب می‌بردند. به واسطه رابطه خویشاوندی میان خان‌ها و تقسیم قدرت و منصب میان خود، فضای کم و بیش ارام و صلح‌امیزی میان ایل برقرار بود.<sup>8</sup>
+== نیز نگاه کنید به ==
+== ماخذ ==
-'''''مآخذ:'''''
+== منبع اصلی ==
+سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
-.     حسيني‌فسايي، حسن. '''''فارسنامة ناصري'''''. به كوشش منصور رستگارفسايي، تهران: 1367، اميركبير، 2/1490.
+== نویسنده مقاله ==
+علی بلوکباشی
-.     افشارنادري، نادر. '''''مونوگرافي ايل بهمئي'''''. تهران: 1347، مؤسسة مطالعات و تحقيقات اجتماعي، ص10، 66 صفي‌نژاد، جواد. '''''اطلس ايلات كهگيلويه'''''. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقيقات اجتماعي، 39.
-.     ضرابي، منوچهر. «طوايف كهگيلويه»، '''''فرهنگ ايران زمين'''''. تهران: 1345، ص291.
-.     همو. 293.
-.     بلوكباشي، علي. «ايل بهمئي»، '''''هنر و مردم'''''. تهران: 1344، ش36، ص18.
-.     افشارنادري، نادر. همانجا، 1؛ صفي‌نژاد، همانجا، 39؛ '''''جمعيت و شناسنامة ايلات كهگيلويه'''''. مؤسسة مطالعات و تحقيقات اجتماعي، تهران: 1347، دانشگاه تهران، 217-272.
-.     '''''سرشماري اجتماعي-  اقتصادي عشاير كوچنده (1366)، نتايج تفصيلي،''''' '''''ايل بهمئي'''''. تهران: 1368، مركز آمار ايران، 13-14، افشار نادري، همانجا، 60-63.
+  تلخیص از «بهمئی»، نوشته علی بلوکباشی
-                                                                تلخيص از «بهمئي»، نوشتة علي بلوكباشي
+''دایره المعارف بزرگ اسلامی،'' 1383، 13/222-227.
-''دايرةالمعارف بزرگ اسلامي،'' 1383، 13/222-227.
-علی بلوکباشی