پرش به محتوا

قطب الدین شیرازی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی « قطب‌الدين شيرازي، محمود بن مسعود بن مصلح (634-710ق / ؟م) ستاره شناس، رياضي‌دان، پزشك و فيلسوف برجستة ايراني. وي برجسته‌ترين شاگرد نصير الدين طوسي* و از جملة همكاران وي در رصدخانة مراغه بود، اما پيش از درگذشت نصير الدين مراغه را ترك گفت. پس از مدت...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:


قطب‌الدین شیرازی، محمود بن مسعود بن مصلح (634-710ق / ؟م) ستاره شناس، ریاضی‌دان، پزشک و فیلسوف برجسته ایرانی. وی برجسته‌ترین شاگرد [[نصیر الدین طوسی]]* و از جمله همکاران وی در رصدخانه مراغه بود، اما پیش از درگذشت نصیر الدین مراغه را ترک گفت. پس از مدتی اقامت در مصر به تبریز رفت و در رمضان 710ق در آنجا درگذشت.<sup>1</sup>


قطب‌الدين شيرازي، محمود بن مسعود بن مصلح (634-710ق / ؟م) ستاره شناس، رياضي‌دان، پزشك و فيلسوف برجستة ايراني. وي برجسته‌ترين شاگرد نصير الدين طوسي* و از جملة همكاران وي در رصدخانة مراغه بود، اما پيش از درگذشت نصير الدين مراغه را ترك گفت. پس از مدتي اقامت در مصر به تبريز رفت و در رمضان 710ق در آنجا درگذشت.<sup>1</sup>
قطب الدین همچون دیگر اعضای مکتب مراغه، در 860ق / ؟م کتاب ''نهایه الإدراک فی درایه الأفلاک'' را در نجوم در انتقاد بر نظریه سیاره‌ای بطلمیوس نوشت<sup>2</sup> اما صلیبا [1]بر آن است که این نظریه همان نظریه مؤیدالدین عرضی در ''کتاب الهیئه'' است.<sup>3و4</sup> قطب الدین در این کتاب و نیز ''التحفه‌الشاهیه'' (تألیف 864ق) درباره مسائل مختلف نورشناسی، مکانیک سماوی و اندازه گیری قطر زمین مطالبی حائز اهمیت آورده است.<sup>5و6و7</sup> وی دانشنامه‌ای به زبان فارسی به نام ''دره التاج لغره الدَبًاج'' نوشت و تحریر خواجه نصیر از اصول هندسه اقلیدس را نیز از عربی به فارسی ترجمه کرد.<sup>8</sup>  
 
قطب الدين همچون ديگر اعضاي مكتب مراغه، در 860ق / ؟م كتاب ''نهاية الإدراك في دراية الأفلاك'' را در نجوم در انتقاد بر نظرية سياره‌اي بطلميوس نوشت<sup>2</sup> اما صليبا [1]بر آن است كه اين نظريه همان نظرية مؤيدالدين عرضي در ''كتاب الهيئة'' است.<sup>3و4</sup> قطب الدين در اين كتاب و نيز ''التحفة‌الشاهيه'' (تأليف 864ق) دربارة مسائل مختلف نورشناسي، مكانيك سماوي و اندازه گيري قطر زمين مطالبي حائز اهميت آورده است.<sup>5و6و7</sup> وي دانشنامه‌اي به زبان فارسي به نام ''درة التاج لغرة الدَبًاج'' نوشت و تحرير خواجه نصير از اصول هندسة اقليدس را نيز از عربي به فارسي ترجمه كرد.<sup>8</sup>  


'''مآخذ:'''  
'''مآخذ:'''  


1.    قرباني، ابوالقاسم. '''''زندگي‌نامة رياضيدانان دورة اسلامي'''''. تهران: 1375، ص351.
1.    قربانی، ابوالقاسم. '''''زندگی‌نامه ریاضیدانان دوره اسلامی'''''. تهران: 1375، ص351.


2.             Kennedy, E. S. “Late Medieval Planetary Theory”, '''Isis''', Philadelphia, 1966, Vol. LVII, p 365-378.
2.             Kennedy, E. S. “Late Medieval Planetary Theory”, '''Isis''', Philadelphia, 1966, Vol. LVII, p 365-378.
خط ۱۳: خط ۱۲:
3.             Saliba, G. , “The Original Source of Qutb al-Din Shirazi’s Planetary Model”, '''Journal for the History of Arabic Science''', Aleppo, 1979, Vol III(1), pp 3-18.
3.             Saliba, G. , “The Original Source of Qutb al-Din Shirazi’s Planetary Model”, '''Journal for the History of Arabic Science''', Aleppo, 1979, Vol III(1), pp 3-18.


4.    صليبا، جورج. «فلكي من دمشق يرد علي هيئة بطلميوس»، '''''مجلة تاريخ علوم العربيه'''''. حلب: 1980، ج (1)4، ص 3-17.
4.    صلیبا، جورج. «فلکی من دمشق یرد علی هیئه بطلمیوس»، '''''مجله تاریخ علوم العربیه'''''. حلب: 1980، ج (1)4، ص 3-17.


5.             Wiedemann, Eilhard , “Zu den optischen Kenntnissen von Qutb Al Din Al Shirazi”, '''Archiv fur Geschichte der Naturwissenschaften und der Technik''', Vol. III, 1912, pp 187-193.
5.             Wiedemann, Eilhard , “Zu den optischen Kenntnissen von Qutb Al Din Al Shirazi”, '''Archiv fur Geschichte der Naturwissenschaften und der Technik''', Vol. III, 1912, pp 187-193.
خط ۲۱: خط ۲۰:
7.             Wiedemann, E., “Uber die Gestalt, Lage und Bewegung der Erde, .von Qutb Al Din Al Shiriazi”, '''Archiv fur Geschichte der Naturwissenschaften und der Technik''', Vol. III, 1912; pp 395-422.
7.             Wiedemann, E., “Uber die Gestalt, Lage und Bewegung der Erde, .von Qutb Al Din Al Shiriazi”, '''Archiv fur Geschichte der Naturwissenschaften und der Technik''', Vol. III, 1912; pp 395-422.


8.    قرباني. ص 352-353.
8.    قربانی. ص 352-353.




یونس کرامتی
یونس کرامتی
----[1]. Saliba, G.
----[1]. Saliba, G.

نسخهٔ ‏۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۵

قطب‌الدین شیرازی، محمود بن مسعود بن مصلح (634-710ق / ؟م) ستاره شناس، ریاضی‌دان، پزشک و فیلسوف برجسته ایرانی. وی برجسته‌ترین شاگرد نصیر الدین طوسی* و از جمله همکاران وی در رصدخانه مراغه بود، اما پیش از درگذشت نصیر الدین مراغه را ترک گفت. پس از مدتی اقامت در مصر به تبریز رفت و در رمضان 710ق در آنجا درگذشت.1

قطب الدین همچون دیگر اعضای مکتب مراغه، در 860ق / ؟م کتاب نهایه الإدراک فی درایه الأفلاک را در نجوم در انتقاد بر نظریه سیاره‌ای بطلمیوس نوشت2 اما صلیبا [1]بر آن است که این نظریه همان نظریه مؤیدالدین عرضی در کتاب الهیئه است.3و4 قطب الدین در این کتاب و نیز التحفه‌الشاهیه (تألیف 864ق) درباره مسائل مختلف نورشناسی، مکانیک سماوی و اندازه گیری قطر زمین مطالبی حائز اهمیت آورده است.5و6و7 وی دانشنامه‌ای به زبان فارسی به نام دره التاج لغره الدَبًاج نوشت و تحریر خواجه نصیر از اصول هندسه اقلیدس را نیز از عربی به فارسی ترجمه کرد.8

مآخذ:

1.    قربانی، ابوالقاسم. زندگی‌نامه ریاضیدانان دوره اسلامی. تهران: 1375، ص351.

2.             Kennedy, E. S. “Late Medieval Planetary Theory”, Isis, Philadelphia, 1966, Vol. LVII, p 365-378.

3.             Saliba, G. , “The Original Source of Qutb al-Din Shirazi’s Planetary Model”, Journal for the History of Arabic Science, Aleppo, 1979, Vol III(1), pp 3-18.

4.    صلیبا، جورج. «فلکی من دمشق یرد علی هیئه بطلمیوس»، مجله تاریخ علوم العربیه. حلب: 1980، ج (1)4، ص 3-17.

5.             Wiedemann, Eilhard , “Zu den optischen Kenntnissen von Qutb Al Din Al Shirazi”, Archiv fur Geschichte der Naturwissenschaften und der Technik, Vol. III, 1912, pp 187-193.

6.             Wiedemann, E., “Über die Dimensionen der Erde nach muslimischen Gelehrten”, Archiv fur Geschichte der Naturwissenschaften und der Technik, Vol. III, 1912, pp 250-255.

7.             Wiedemann, E., “Uber die Gestalt, Lage und Bewegung der Erde, .von Qutb Al Din Al Shiriazi”, Archiv fur Geschichte der Naturwissenschaften und der Technik, Vol. III, 1912; pp 395-422.

8.    قربانی. ص 352-353.


یونس کرامتی


[1]. Saliba, G.