خلافت: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''[[خلافت]]،''' اصطلاحی حكومتی، عرفانی. خلافت به معنای «جانشینی» است و واژه «خلیفه» كه لقب رئیس امت اسلامی است، از | '''[[خلافت]]،''' اصطلاحی حكومتی، عرفانی. خلافت به معنای «جانشینی» است و واژه «خلیفه» كه لقب رئیس امت اسلامی است، از آن مشتق میشود. خلیفه نامی است كه جانشینان پیامبر اسلام را بدان میخواندند و منظور از آن خلیفه و جانشین رسول الله است. از نظر شیعیان، خلافت بر [[حق]]، همان مقام «[[امامت]]<sup>*</sup>» و «ولایت<sup>*</sup>» است. نزد حكما و عرفا، مقام خلافت، از آنِ [[حقیقت محمدیه]]<sup>*</sup> است. عالم سراسر جلوههای اسماء الهیست و [[حقیقت محمدیه]] واسطهای است كه فیض الهی را به موجودات عالم میرساند. صورت و ظاهر عالم، به واسطه صورت خارجیه آن و باطن عالم، به واسطه باطن آن، شكل مییابد. | ||
پیامبر(ص) نظر به جنبه انسانی و بشریاش، عبد و مربوب است ولی نظر به حقیقتش منشاء و مصدر همه عوالم ارواح و اجسام. پس برای اوست همه اسماء و او هر طور كه بخواهد در این عوالم تصرف میكند. خلافت و احیاء و [[امامت]] و لطف و قهر و همه صفات برای اوست تا در عالم و در [[نفس]] خود تصرف كند. و بالجمله ربوبیت او نسبت به این عالم به واسطه صفات الهی است<ref>قیصری، داود. '''''شرح فصوص محییالدین عربی'''''. تهران: 1299، 38؛ تهانوی، '''''همان'''''.</ref>. خلافت بر دو قسم است، خلافت صغری كه [[امامت]] و ریاست ظاهری است و خلافت كبری به معنای [[امامت]] و ریاست باطنی<ref> تهانوی، محمد بن علی. '''''كشاف''''' '''''اصطلاحات الفنون و العلوم'''''. هند: 1862م، 1/441.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[حقیقت محمدیه]] | |||
* [[امامت]]<br /> | |||
== مآخذ == | |||
== | |||
<references /> | <references /> | ||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
اصغر دادبه | |||
نسخهٔ ۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۹
خلافت، اصطلاحی حكومتی، عرفانی. خلافت به معنای «جانشینی» است و واژه «خلیفه» كه لقب رئیس امت اسلامی است، از آن مشتق میشود. خلیفه نامی است كه جانشینان پیامبر اسلام را بدان میخواندند و منظور از آن خلیفه و جانشین رسول الله است. از نظر شیعیان، خلافت بر حق، همان مقام «امامت*» و «ولایت*» است. نزد حكما و عرفا، مقام خلافت، از آنِ حقیقت محمدیه* است. عالم سراسر جلوههای اسماء الهیست و حقیقت محمدیه واسطهای است كه فیض الهی را به موجودات عالم میرساند. صورت و ظاهر عالم، به واسطه صورت خارجیه آن و باطن عالم، به واسطه باطن آن، شكل مییابد.
پیامبر(ص) نظر به جنبه انسانی و بشریاش، عبد و مربوب است ولی نظر به حقیقتش منشاء و مصدر همه عوالم ارواح و اجسام. پس برای اوست همه اسماء و او هر طور كه بخواهد در این عوالم تصرف میكند. خلافت و احیاء و امامت و لطف و قهر و همه صفات برای اوست تا در عالم و در نفس خود تصرف كند. و بالجمله ربوبیت او نسبت به این عالم به واسطه صفات الهی است[۱]. خلافت بر دو قسم است، خلافت صغری كه امامت و ریاست ظاهری است و خلافت كبری به معنای امامت و ریاست باطنی[۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اصغر دادبه