طایفه نارویی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۴: | خط ۱۴: | ||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
ماخذ<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی | |||
== نویسنده مقاله == | |||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
نسخهٔ ۱۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۳
نارویی (نهروئی)، از طوایف بزرگ و مهم سنی مذهب استان سیستان و بلوچستان.
نارویی ها خاستگاه خود را عربستان و نام طایفهشان را برگرفته از نام اعراب نهروان میدانند[۱]. برخی نیز به نقل ازانها خاستگاهانها را منطقه نارو در افغانستان یا پاكستان میدانند كه نام طایفهشان را نیز از این منطقه گرفتهاند[۲]. به گزارش سایكس در 1800م / 1179ش طایفه نارویی از بلوچستان پاكستان به منطقه سیستان در ایران كوچیدند و با طوایف شهركی و سرابندی ائتلافی را تشكیل دادند[۳].
گروههایی از این طایفه اسكان یافتهاند وشمار زیادی از انها برای یافتن چراگاه دامهایشان در مناطق سردسیر و گرمسیر استان سیستان و بلوچستان و استان خراسان كوچ میكنند. كوچندگان نارویی بین دهستانهای شهرستانهای ایرانشهر، خاش، زابل، زاهدان و نیکشهر استان سیستان و بلوچستان و دهستانهای شهرستان بیرجند استان خراسان ییلاق و قشلاق میكنند[۴].
طایفه نارویی از چندین تیره و هر تیره از چند شاخه تشكیل شده است. برخی از مهمترین تیرههایان عبارتند از: كندلزایی، فراززایی، سرابزایی و ... [۵].
رئیس طایفه نارویی سردار نامیده میشود. منصب سردار موروثی است.اخرین سرداران طایفه نارویی سردار حسینخان و خدادادخان نارویی بودهاند[۶].
شمار كوچندگان نارویی را در 1377ش 820 خانوار 5031 نفر تخمین زدهاند[۷].
ناروییها برای امرار معاش به پرورش بز، گوسفند و... میپردازند[۸].
نیز نگاه کنید به
ماخذ
- ↑ سايكس، پرسي. سفرنامه ژنرال سر پرسي سايكس يا دههزار ميل در ايران. ترجمه حسين سعادت نوري، تهران: 1366، ص 374.
- ↑ افشار سيستاني، ايرج. مقدمهاي بر شناخت ايلها، چادرنشينان و طوايف عشايري ايران. تهران: 1366، 2 /915.
- ↑ سايكس. تهران.
- ↑ سرشماري اجتماعي، اقتصادي عشاير كوچنده 1377، جمعيت عشايري دهستانها. تهران: 1378، ص 59، 87، 92، 94، 96-98، 103.
- ↑ بررسی ایلات و عشایر سیستان و بلوچستان. تهران: 1348، ص 77.
- ↑ افشار سیستانی. بررسی ایلات و عشایر سیستان و بلوچستان. 2/801 ، 915.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 55-56
- ↑ افشار سیستانی سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی.. 2/749.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی