پرش به محتوا

طایفه نارویی

از ویکی ایران

نارویی (نهروئی)، از طوایف بزرگ و مهم سنی مذهب استان سیستان و بلوچستان.

نارویی ها خاستگاه خود را عربستان و نام طایفه‌شان را برگرفته از نام اعراب نهروان می دانند[۱]. برخی نیز به نقل از آن‌ها خاستگاهان‌ها را منطقه نارو در افغانستان یا پاكستان می دانند كه نام طایفه‌شان را نیز از این منطقه گرفته‌اند[۲]. به گزارش سایكس در 1800م / 1179ش طایفه نارویی از بلوچستان پاكستان به منطقه سیستان در ایران كوچیدند و با طوایف شهركی و سرابندی ائتلافی را تشكیل دادند[۱].

گروه‌هایی از این طایفه اسكان یافته‌اند و شمار زیادی از آن‌ها برای یافتن چراگاه دام‌هایشان در مناطق سردسیر و گرمسیر استان سیستان و بلوچستان و استان خراسان كوچ میكنند. كوچند‌گان نارویی بین دهستان‌های شهرستان‌های ایرانشهر، خاش، زابل، زاهدان و نیکشهر استان سیستان و بلوچستان و دهستان‌های شهرستان بیرجند استان خراسان ییلاق و قشلاق میكنند[۳].

طایفه نارویی از چندین تیره و هر تیره از چند شاخه تشكیل شده است. برخی از مهم‌ترین تیره‌های آن عبارتند از: كندل‌زایی، فراز‌زایی، سراب‌زایی و ... [۴]. رئیس طایفه نارویی سردار نامیده می شود. منصب سردار موروثی است. آخرین سرداران طایفه نارویی سردار حسین‌خان و خدا‌دادخان نارویی بوده‌اند[۵]. شمار كوچندگان نارویی را در 1377ش 820 خانوار 5031 نفر تخمین زده‌اند[۶]. نارویی ها برای امرار معاش به پرورش بز، گوسفند و... می پردازند[۷].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ سايكس، پرسی. سفرنامه ژنرال سر پرسی سايكس يا ده‌هزار ميل در ايران. ترجمه حسين سعادت نوری، تهران: 1366، ص 374.
  2. افشار سيستانی، ايرج. مقدمه‌ای بر شناخت ايل‌ها، چادرنشينان و طوايف عشايری ايران. تهران: 1366، جلد 2، ص. 915.
  3. سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشاير كوچنده 1377، جمعيت عشايری دهستان‌ها. تهران: 1378، ص 59، 87، 92، 94، 96-98، 103.
  4. افشار سیستانی. بررسی ایلات و عشایر سیستان و بلوچستان. تهران: 1348، ص 77.
  5. افشار سیستانی. بررسی ایلات و عشایر سیستان و بلوچستان. 2/801 ، 915.
  6. سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 55-56
  7. افشار سیستانی. سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی.. 2/749.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

معصومه ابراهیمی