پرش به محتوا

پاتگرهانیان: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''پاتگرهانيان، ميناس مَكِرتيچ[1]''' (ز1264ش- د1350ش / 1885م – 1972م)، عكاس ارمني اصفهاني كه در محلة تبريزي‌هاي اصفهان متولد شد. در 15 سالگي به هندوستان رفت. علاقمندي او به عكاسي موجب شد كه در كلكته به تحصيل عكاسي بپردازد. پس از آموختن فنون عكاسي به صورت عكا...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''پاتگرهانيان، ميناس مَكِرتيچ[1]''' (ز1264ش- د1350ش / 1885م – 1972م)، عكاس ارمني اصفهاني كه در محلة تبريزي‌هاي اصفهان متولد شد. در 15 سالگي به هندوستان رفت. علاقمندي او به عكاسي موجب شد كه در كلكته به تحصيل عكاسي بپردازد. پس از آموختن فنون عكاسي به صورت عكاس دوره‌گرد به عكاسي پرداخت و از مراحل ساختن خط راه‌آهن در ميان جنگل‌هاي هند، به دست انگليسي‌ها و از چند طرح صنعتي ديگر در هندوستان عكسبرداري كرد.
'''پاتگرهانیان، میناس مَکِرتیچ(''' Minas Patkerhanian, Mackertich)(ز1264ش- د1350ش / 1885م – 1972م)، عکاس ارمنی اصفهانی که در محله تبریزی‌های [[اصفهان]] متولد شد.


پس از حدود 10 سال به ايران بازگشت و در خانة پدري‌اش در اصفهان به عكاسي مشغول شد. پات گرهانيان، كه به ارمني به معني: «كسي كه عكس مي‌گيرد» است، از هند دستگاهي آورده بود كه دكمه‌هايي را كه در پشت خود، سنجاق داشتند به مدال‌هاي عكس‌دار يا دكمه‌هاي گُل سينه تبديل مي‌كرد. اين مدال‌ها را با عكس افراد مي‌ساخت. او از دستگاه بزرگسازي عكس[2] نيز استفاده مي‌كرد.
در 15 سالگی به هندوستان رفت. علاقمندی او به [[رشته عکاسی|عکاسی]] موجب شد که در کلکته به تحصیل عکاسی بپردازد. پس از آموختن فنون عکاسی به صورت عکاس دوره‌گرد به عکاسی پرداخت و از مراحل ساختن خط راه‌آهن در میان جنگل‌های هند، به دست انگلیسی‌ها و از چند طرح صنعتی دیگر در هندوستان عکسبرداری کرد.  


ميناس عكس‌هاي بسياري از سران و خوانين ايل بختياري و مهاجرت ارامنة فريدن و چهارمحال و بختياري به ارمنستان در 1324ش / 1945م تهيه كرده است.<sup>1</sup>
پس از حدود 10 سال به ایران بازگشت و در خانه پدری‌اش در [[اصفهان]] به عکاسی مشغول شد. پات گرهانیان، که به ارمنی به معنی: «کسی که عکس می‌گیرد» است، از هند دستگاهی آورده بود که دکمه‌هایی را که در پشت خود، سنجاق داشتند به مدال‌های عکس‌دار یا دکمه‌های گُل سینه تبدیل می‌کرد.  


'''مآخذ'''
این مدال‌ها را با عکس افراد می‌ساخت. او از دستگاه بزرگسازی عکس(Agrandisseur, Enlarger) نیز استفاده می‌کرد. میناس عکس‌های بسیاری از سران و خوانین ایل بختیاری و مهاجرت ارامنه فریدن و [[استان کهگیلویه و بویراحمد|چهارمحال و بختیاری]] به ارمنستان در 1324ش / 1945م تهیه کرده است<ref>دمندان، پریسا. '''''چهره‌نگاران اصفهان'''''. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1377، ص 125-118. </ref><ref>”پای صحبت عکاس اصفهانی «واهان بادکرهانیان»“، '''''نشریه عکس'''''. س اول، ش دهم، آذر 1366، تهران: ص 36-37.</ref>.


1-     دمندان، پريسا. '''''چهره‌نگاران اصفهان'''''. تهران: دفتر پژوهش‌هاي فرهنگي، 1377، ص 125-118.
== مآخذ ==
 
2-    ”پاي صحبت عكاس اصفهاني «واهان بادكرهانيان»“، '''''نشرية عكس'''''. س اول، ش دهم، آذر 1366، تهران: ص 36-37.
----[1]. Minas Patkerhanian, Mackertich
 
[2] .Agrandisseur, Enlarger


محمدرضا طهماسب پور
محمدرضا طهماسب پور

نسخهٔ ‏۲۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۲

پاتگرهانیان، میناس مَکِرتیچ( Minas Patkerhanian, Mackertich)(ز1264ش- د1350ش / 1885م – 1972م)، عکاس ارمنی اصفهانی که در محله تبریزی‌های اصفهان متولد شد.

در 15 سالگی به هندوستان رفت. علاقمندی او به عکاسی موجب شد که در کلکته به تحصیل عکاسی بپردازد. پس از آموختن فنون عکاسی به صورت عکاس دوره‌گرد به عکاسی پرداخت و از مراحل ساختن خط راه‌آهن در میان جنگل‌های هند، به دست انگلیسی‌ها و از چند طرح صنعتی دیگر در هندوستان عکسبرداری کرد.

پس از حدود 10 سال به ایران بازگشت و در خانه پدری‌اش در اصفهان به عکاسی مشغول شد. پات گرهانیان، که به ارمنی به معنی: «کسی که عکس می‌گیرد» است، از هند دستگاهی آورده بود که دکمه‌هایی را که در پشت خود، سنجاق داشتند به مدال‌های عکس‌دار یا دکمه‌های گُل سینه تبدیل می‌کرد.

این مدال‌ها را با عکس افراد می‌ساخت. او از دستگاه بزرگسازی عکس(Agrandisseur, Enlarger) نیز استفاده می‌کرد. میناس عکس‌های بسیاری از سران و خوانین ایل بختیاری و مهاجرت ارامنه فریدن و چهارمحال و بختیاری به ارمنستان در 1324ش / 1945م تهیه کرده است[۱][۲].

مآخذ

محمدرضا طهماسب پور

  1. دمندان، پریسا. چهره‌نگاران اصفهان. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1377، ص 125-118.
  2. ”پای صحبت عکاس اصفهانی «واهان بادکرهانیان»“، نشریه عکس. س اول، ش دهم، آذر 1366، تهران: ص 36-37.