نواب صفوی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''نواب | [[پرونده:139410271126202396919334.jpg|بندانگشتی|نواب صفوی برگرفته از وبسایت تسنیم قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.tasnimnews.com/fa/news/1397/10/27/1925234/%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D9%86%D8%AA-%D8%A8%D9%87-%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%A8-%D8%B5%D9%81%D9%88%DB%8C]] | ||
'''[[نواب صفوی|نواب صفوی، میرلوحی سید مجتبی]]''' (1303-1334ش)، رهبر جمعیت [[فدائیان اسلام]]<sup>*</sup>. | |||
در | در محله خانیآباد تهران متولد شد. در شمار طلاب جوانی بود که پس از شهریور 1320ش به دلیل تحصیل در رشته مکانیک در دبیرستان آلمانیها برای مدتی در شرکت نفت [[آبادان]] مشغول به کار و در سال 1321ش برای تحصیل علوم دینی عازم نجف شد و مدت سه سال و نیم در آنجا مشغول تحصیل بود<ref>1- جعفریان، رسول. '''''جریانها و جنبشهای مذهبی سیاسی ایران سالهای 1320-1357ش'''''. تهران: مؤسسه فرهنگی دانش و اندیشه معاصر، 1381، ص 102.</ref>. | ||
نواب | نواب صفوی با هدف مبارزه با کسروی و با حمایت جمعی از علما وارد [[تهران مصور|تهران]] شد و در 1324ش اقدام به ترور کسروی کرد ولی ترور ناموفق ماند و کسروی جان سالم به در برد<ref> فکور، محمدحسین. '''''شبنم سرخ'''''. قم: دفتر تبلیغات اسلامی، ص 31.</ref>. سپس در همان سال جمعیت [[فدائیان اسلام]] را تشکیل داد<ref>مدنی، سید جلالالدین. '''''تاریخ سیاسی معاصر ایران.''''' قم: دفتر انتشارات اسلامی، 1369، ص 340 و 342.</ref>. در 1333ش در کنگره اسلامی که به منظور نجات فلسطین در بیتالمقدس تشکیل شده بود شرکت کرد. سپس عازم مصر شد و با رهبر اخوان المسلمین دیدار کرد<ref>جعفریان، رسول.رسول. '''''جریانها و جنبشهای مذهبی سیاسی ایران سالهای 1320-1357ش'''''. تهران: مؤسسه فرهنگی دانش و اندیشه معاصر، 1381 . ص 112.</ref>. پس از بازگشت به ایران و به دنبال ترور نافرجام [[حسین علاء]]<sup>*</sup> نخستوزیر وقت دستگیر و به همراه چند تن دیگر از اعضای [[فدائیان اسلام]] به اعدام محکوم و در 21 دی ماه 1334ش تیرباران شد<ref>نوذری، عزتالله. '''''تاریخ احزاب سیاسی در ایران'''''. شیراز: نوید، 1380، ص 134؛ جعفریان، رسول. همانجا؛ دوانی، علی. '''''نهضت روحانیون ایران'''''. تهران: انتشارات بنیاد فرهنگی امام رضا، 1360، ص 2/209.</ref>. | ||
نیز نگاه کنید به | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[فدائیان اسلام]] | |||
* [[حسین علاء]]<br /> | |||
== مآخذ == | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
مهدی جواهری | مهدی جواهری | ||
نسخهٔ ۲۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۳۷
نواب صفوی، میرلوحی سید مجتبی (1303-1334ش)، رهبر جمعیت فدائیان اسلام*.
در محله خانیآباد تهران متولد شد. در شمار طلاب جوانی بود که پس از شهریور 1320ش به دلیل تحصیل در رشته مکانیک در دبیرستان آلمانیها برای مدتی در شرکت نفت آبادان مشغول به کار و در سال 1321ش برای تحصیل علوم دینی عازم نجف شد و مدت سه سال و نیم در آنجا مشغول تحصیل بود[۱].
نواب صفوی با هدف مبارزه با کسروی و با حمایت جمعی از علما وارد تهران شد و در 1324ش اقدام به ترور کسروی کرد ولی ترور ناموفق ماند و کسروی جان سالم به در برد[۲]. سپس در همان سال جمعیت فدائیان اسلام را تشکیل داد[۳]. در 1333ش در کنگره اسلامی که به منظور نجات فلسطین در بیتالمقدس تشکیل شده بود شرکت کرد. سپس عازم مصر شد و با رهبر اخوان المسلمین دیدار کرد[۴]. پس از بازگشت به ایران و به دنبال ترور نافرجام حسین علاء* نخستوزیر وقت دستگیر و به همراه چند تن دیگر از اعضای فدائیان اسلام به اعدام محکوم و در 21 دی ماه 1334ش تیرباران شد[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
مهدی جواهری
- ↑ 1- جعفریان، رسول. جریانها و جنبشهای مذهبی سیاسی ایران سالهای 1320-1357ش. تهران: مؤسسه فرهنگی دانش و اندیشه معاصر، 1381، ص 102.
- ↑ فکور، محمدحسین. شبنم سرخ. قم: دفتر تبلیغات اسلامی، ص 31.
- ↑ مدنی، سید جلالالدین. تاریخ سیاسی معاصر ایران. قم: دفتر انتشارات اسلامی، 1369، ص 340 و 342.
- ↑ جعفریان، رسول.رسول. جریانها و جنبشهای مذهبی سیاسی ایران سالهای 1320-1357ش. تهران: مؤسسه فرهنگی دانش و اندیشه معاصر، 1381 . ص 112.
- ↑ نوذری، عزتالله. تاریخ احزاب سیاسی در ایران. شیراز: نوید، 1380، ص 134؛ جعفریان، رسول. همانجا؛ دوانی، علی. نهضت روحانیون ایران. تهران: انتشارات بنیاد فرهنگی امام رضا، 1360، ص 2/209.