ایوب: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

نسخهٔ ‏۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۱

ایوب، شخصیتی نامبردار در کتاب مقدس و یکی از پیامبران الهی در قرآن کریم که به صبر و شکیبایی بسیار برابر بلایای گوناگون وصف شده است. در یک هم‌سویی نسبی میان مفاهیم آمده در کتاب ایوب، یکی از کتاب‌های عهد قدیم و نیز اندیشه اسلامی، ایوب از نوادگان اسحاق، یکتاپرستی است که در جنوب شرقی فلسطین با اموال و حشم و خدم بسیار روزگار می‌گذراند^[۱]. با توافق خدا و شیطان^[۲] مصائب بسیار بر او وارد می‌شود تا مورد آزمایش قرار می‌گیرد. از کف دادن داشته‌های مادی، افراد خاندان و نیز اموال و خدم و حشم، و در نهایت ابتلا به بیماری‌هایی که او را ناگزیر به ترک دیار می‌کند، از نمونه‌های این بلایا هستند^[۳]. علی‌رغم صبر و تحمل بسیار، سرانجام ایوب طاقت از کف می‌دهد و زبان به گلایه می‌گشاید،^[۴] اما در بخشی ظاهراً الحاقی^[۵] به کتاب ایوب، خداوند او را مورد خطاب و عتاب قرار می‌دهد و وی نیز توبه می‌کند. اما در روایت اسلامی، فقط از پایداری وی در اعتقاد راستین به عدل الهی و رضاپیشگی در مقابل اراده پروردگار سخن به میان می‌آید و در نتیجه، عدل الهی، با از میان رفتن دردها و رنج‌ها و بازیابی از دست‌رفته‌ها، به عنوان پاداشی برای صابران، جلوه‌گر می‌شود^[۶]. در اندیشه اسلامی و به ویژه ادب فارسی، یادکرد ایوب نشان از استقامت در برابر سختی‌هاست و در نگاه صوفیه، مقام صبر و رضا با نام ایوب در هم آمیخته است^[۷].

نیز نگاه کنید به مآخذ

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

پیوند به بیرون

↑ ايوب. باب 1؛ نيز نك: Comay, J., Who's Who in the Old Testament, .London: 1971, P. 195
↑ ايوب. 6:1-12.
↑ ايوب. باب 1 به بعد.
↑ ايوب. باب 10، جمـ .
↑ ایوب. باب 38 به بعد؛ نیز نک: دورانت، ویل. تاریخ تمدن. ج 1 (مشرق زمین گاهواره تمدن)، ترجمه احمد آرام، تهران: 1365، ص 400.
↑ مقدسی، مطهر. البدء و التاریخ. به کوشش کلمان هوار، پاریس: 1901م، ج 3، ص 73؛ سیوطی. الدر المنثور. بیروت: 1403ق / 1983م، ج 5، ص 654-656.
↑ هجویری، علی. کشف‌المحجوب. به کوشش و. ژوکوفسکی، تهران: 1371، ص 27، 45؛ قشیری، عبدالکریم. رساله قشیریه. ترجمه کهن فارسی، به کوشش بدیع‌الزمان فروزانفر، تهران: 1367، ص 286؛ کتاب مقدس. انجمن پخش کتب مقدسه، 1977.

[1] ايوب. باب 1؛ نيز نك: Comay, J., Who's Who in the Old Testament, .London: 1971, P. 195

[2] ايوب. 6:1-12.

[3] ايوب. باب 1 به بعد.

[4] ايوب. باب 10، جمـ .

[5] ایوب. باب 38 به بعد؛ نیز نک: دورانت، ویل. تاریخ تمدن. ج 1 (مشرق زمین گاهواره تمدن)، ترجمه احمد آرام، تهران: 1365، ص 400.

[6] مقدسی، مطهر. البدء و التاریخ. به کوشش کلمان هوار، پاریس: 1901م، ج 3، ص 73؛ سیوطی. الدر المنثور. بیروت: 1403ق / 1983م، ج 5، ص 654-656.

[7] هجویری، علی. کشف‌المحجوب. به کوشش و. ژوکوفسکی، تهران: 1371، ص 27، 45؛ قشیری، عبدالکریم. رساله قشیریه. ترجمه کهن فارسی، به کوشش بدیع‌الزمان فروزانفر، تهران: 1367، ص 286؛ کتاب مقدس. انجمن پخش کتب مقدسه، 1977.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''ايوب'''، شخصيتي نامبردار در ''كتاب مقدس'' و يكي از پيامبران الهي در ''[[قرآن|قرآن كريم]]'' كه به صبر و شكيبايي بسيار برابر بلاياي گوناگون وصف شده است. در يك هم‌سويي نسبي ميان مفاهيم آمده در كتاب ايوب، يكي از كتاب‌هاي ''عهد قديم'' و نيز ''انديشة اسلامي''، ايوب از نوادگان اسحاق، يكتاپرستي است كه در جنوب شرقي فلسطين با اموال و حشم و خدم بسيار روزگار مي‌گذراند.<sup>1</sup> با توافق خدا و شيطان<sup>2</sup> مصائب بسيار بر او وارد مي‌شود تا مورد آزمايش قرار مي‌گيرد. از كف دادن داشته‌هاي مادي، افراد خاندان و نيز اموال و خدم و حشم، و در نهايت ابتلا به بيماري‌هايي كه او را ناگزير به ترك ديار مي‌كند، از نمونه‌هاي اين بلايا هستند.<sup>3</sup> علي‌رغم صبر و تحمل بسيار، سرانجام ايوب طاقت از كف مي‌دهد و زبان به گلايه مي‌گشايد،<sup>4</sup> اما در بخشي ظاهراً الحاقي<sup>5</sup> به كتاب ايوب، خداوند او را مورد خطاب و عتاب قرار مي‌دهد و وي نيز توبه مي‌كند. اما در روايت اسلامي، فقط از پايداري وي در اعتقاد راستين به عدل الهي و رضاپيشگي در مقابل ارادة پروردگار سخن به ميان مي‌آيد و در نتيجه، عدل الهي، با از ميان رفتن دردها و رنج‌ها و بازيابي از دست‌رفته‌ها، به عنوان پاداشي براي صابران، جلوه‌گر مي‌شود.<sup>6</sup> در انديشة اسلامي و به ويژه ادب فارسي، يادكرد ايوب نشان از استقامت در برابر سختي‌هاست و در نگاه صوفيه، مقام صبر و رضا با نام ايوب در هم آميخته است.<sup>7</sup>
+'''ایوب'''، شخصیتی نامبردار در ''کتاب مقدس'' و یکی از پیامبران الهی در ''[[قرآن|قرآن کریم]]'' که به صبر و شکیبایی بسیار برابر بلایای گوناگون وصف شده است. در یک هم‌سویی نسبی میان مفاهیم آمده در کتاب [[ایوب]]، یکی از کتاب‌های ''عهد قدیم'' و نیز ''اندیشه اسلامی''، [[ایوب]] از نوادگان اسحاق، یکتاپرستی است که در جنوب شرقی فلسطین با اموال و حشم و خدم بسیار روزگار می‌گذراند<ref> '''''ايوب.''''' باب 1؛ نيز نك: Comay, J., '''''Who's Who in the Old Testament''''', .London: 1971, P. 195</ref>. با توافق خدا و شیطان<ref>'''''ايوب.''''' 6:1-12. </ref> مصائب بسیار بر او وارد می‌شود تا مورد آزمایش قرار می‌گیرد. از کف دادن داشته‌های مادی، افراد خاندان و نیز اموال و خدم و حشم، و در نهایت ابتلا به بیماری‌هایی که او را ناگزیر به ترک دیار می‌کند، از نمونه‌های این بلایا هستند<ref>'''''ايوب.''''' باب 1 به بعد. </ref>. علی‌رغم صبر و تحمل بسیار، سرانجام ایوب طاقت از کف می‌دهد و زبان به گلایه می‌گشاید،<ref>'''''ايوب.''''' باب 10، جمـ . </ref> اما در بخشی ظاهراً الحاقی<ref> '''''ایوب.''''' باب 38 به بعد؛ نیز نک: دورانت، ویل. '''''تاریخ تمدن'''''. ج 1 (مشرق زمین گاهواره تمدن)، ترجمه احمد آرام، تهران: 1365، ص 400. </ref> به کتاب ایوب، خداوند او را مورد خطاب و عتاب قرار می‌دهد و وی نیز توبه می‌کند. اما در روایت اسلامی، فقط از پایداری وی در اعتقاد راستین به عدل الهی و رضاپیشگی در مقابل اراده پروردگار سخن به میان می‌آید و در نتیجه، عدل الهی، با از میان رفتن دردها و رنج‌ها و بازیابی از دست‌رفته‌ها، به عنوان پاداشی برای صابران، جلوه‌گر می‌شود<ref>مقدسی، مطهر. '''''البدء و التاریخ'''''. به کوشش کلمان هوار، پاریس: 1901م، ج 3، ص 73؛ سیوطی. '''''الدر المنثور'''''. بیروت: 1403ق / 1983م، ج 5، ص 654-656.</ref>. در اندیشه اسلامی و به ویژه ادب فارسی، یادکرد ایوب نشان از استقامت در برابر سختی‌هاست و در نگاه صوفیه، مقام صبر و رضا با نام ایوب در هم آمیخته است<ref>هجویری، علی. '''''کشف‌المحجوب'''''. به کوشش و. ژوکوفسکی، تهران: 1371، ص 27، 45؛ قشیری، عبدالکریم. '''''رساله قشیریه'''''. ترجمه کهن فارسی، به کوشش بدیع‌الزمان فروزانفر، تهران: 1367، ص 286؛ '''''کتاب مقدس'''''. انجمن پخش کتب مقدسه، 1977.</ref>.
+== نیز نگاه کنید به '''مآخذ''' ==
-'''مآخذ:'''
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
--    '''''ايوب.''''' باب 1؛ نيز نك:
+== پیوند به بیرون ==
-Comay, J., '''''Who's Who in the Old Testament''''', London: 1971, P. 195.
--    '''''ايوب.''''' 6:1-12.
--    '''''ايوب.''''' باب 1 به بعد.
--    '''''ايوب.''''' باب 10، جمـ .
--    '''''ايوب.''''' باب 38 به بعد؛ نيز نك: دورانت، ويل. '''''تاريخ تمدن'''''. ج 1 (مشرق زمين گاهوارة تمدن)، ترجمة احمد آرام، تهران: 1365، ص 400.
--    مقدسي، مطهر. '''''البدء و التاريخ'''''. به كوشش كلمان هوار، پاريس: 1901م، ج 3، ص 73؛ سيوطي. '''''الدر المنثور'''''. بيروت: 1403ق / 1983م، ج 5، ص 654-656.
-هجويري، علي. '''''كشف‌المحجوب'''''. به كوشش و. ژوكوفسكي، تهران: 1371، ص 27، 45؛ قشيري، عبدالكريم. '''''رسالة قشيريه'''''. ترجمة كهن فارسي، به كوشش بديع‌الزمان فروزانفر، تهران: 1367، ص 286؛ '''''كتاب مقدس'''''. انجمن پخش كتب مقدسه، 1977.