اَرخالُق: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''اَرخالُق'''، يا ارخليق (تركي) نيم تنة پنبهدوزي شدة جلو باز كه مردان زير قبا و زنان روي پيراهن ميپوشيدند.<sup>1</sup> نوع مردانة آن آستين كوتاه بود و دو جيب در پهلو، يك جيب روي سينه و دو چاك در دو طرف رانها داشت.<sup>2</sup> گاهي سرآستينها و يقة ارخال...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''اَرخالُق'''، | '''اَرخالُق'''، یا ارخلیق (ترکی) نیم تنه پنبهدوزی شده جلو باز که مردان زیر قبا و زنان روی پیراهن میپوشیدند<ref name=":0">«واژهنامه تاریخی پوشاک ایران»، از سری مقالات '''''دانشنامه ایرانیکا'''''. زیر نظر احسان یارشاطر، ترجمه پیمان متین، ص 370. </ref>. نوع مردانه آن آستین کوتاه بود و دو جیب در پهلو، یک جیب روی سینه و دو چاک در دو طرف رانها داشت<ref name=":1">'''''پوشاک ایرانیان'''''. پیمان متین، ص 95.</ref>. گاهی سرآستینها و یقه ارخالق را حاشیهدوزی و تزئین میکردند<ref name=":1" /><ref>چیتساز'''''،''''' محمدرضا. '''''تاریخ پوشاک ایرانیان از ابتدای اسلام تا حمله مغول'''''. ص 12. </ref>. ارخالقهای زمستانی دو لایه بود که در تابستان فقط با آستر پوشیده میشد<ref name=":0" />. نوعی از آن را که از پارچه دستباف راهراه دوخته میشد «اَلجه» یا «اَلیجه» میگفتند<ref name=":0" /><ref name=":1" />. | ||
اندازه ارخالقها بستگی به قشر استفاده کننده از آن داشت. هرچه طبقه اجتماعی فرد بالاتر بود، ارخالقش نیز بلندتر بود<ref>شریعتپناهی، حسام الدین. '''''اروپائیها و لباس ایرانیان، واژهنامه لباس.''''' ص 332.</ref>. رفته رفته این تنپوش کوتاه و شبیه جلیقه شد<ref name=":0" />. ارخالق زنان بدون یقه بود و چینهایی در کمر داشت<ref name=":1" />. ارخالق زنان مرفه با مروارید و دیگر رُیورها تزیین میشد<ref name=":0" />. این جامه از عهد زندیه مرسوم شد<ref name=":0" />. | |||
== مآخذ == | |||
نسخهٔ ۱۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۲
اَرخالُق، یا ارخلیق (ترکی) نیم تنه پنبهدوزی شده جلو باز که مردان زیر قبا و زنان روی پیراهن میپوشیدند[۱]. نوع مردانه آن آستین کوتاه بود و دو جیب در پهلو، یک جیب روی سینه و دو چاک در دو طرف رانها داشت[۲]. گاهی سرآستینها و یقه ارخالق را حاشیهدوزی و تزئین میکردند[۲][۳]. ارخالقهای زمستانی دو لایه بود که در تابستان فقط با آستر پوشیده میشد[۱]. نوعی از آن را که از پارچه دستباف راهراه دوخته میشد «اَلجه» یا «اَلیجه» میگفتند[۱][۲].
اندازه ارخالقها بستگی به قشر استفاده کننده از آن داشت. هرچه طبقه اجتماعی فرد بالاتر بود، ارخالقش نیز بلندتر بود[۴]. رفته رفته این تنپوش کوتاه و شبیه جلیقه شد[۱]. ارخالق زنان بدون یقه بود و چینهایی در کمر داشت[۲]. ارخالق زنان مرفه با مروارید و دیگر رُیورها تزیین میشد[۱]. این جامه از عهد زندیه مرسوم شد[۱].
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ «واژهنامه تاریخی پوشاک ایران»، از سری مقالات دانشنامه ایرانیکا. زیر نظر احسان یارشاطر، ترجمه پیمان متین، ص 370.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ پوشاک ایرانیان. پیمان متین، ص 95.
- ↑ چیتساز، محمدرضا. تاریخ پوشاک ایرانیان از ابتدای اسلام تا حمله مغول. ص 12.
- ↑ شریعتپناهی، حسام الدین. اروپائیها و لباس ایرانیان، واژهنامه لباس. ص 332.