اَرخالُق
اَرخالُق، یا ارخلیق (ترکی) نیم تنه پنبهدوزی شده جلو باز که مردان زیر قبا و زنان روی پیراهن میپوشیدند[۱]. نوع مردانه آن آستین کوتاه بود و دو جیب در پهلو، یک جیب روی سینه و دو چاک در دو طرف رانها داشت[۲]. گاهی سرآستینها و یقه ارخالق را حاشیهدوزی و تزئین میکردند[۲][۳]. ارخالقهای زمستانی دو لایه بود که در تابستان فقط با آستر پوشیده میشد[۱]. نوعی از آن را که از پارچه دستباف راهراه دوخته میشد «اَلجه» یا «اَلیجه» میگفتند[۱][۲].
اندازه ارخالقها بستگی به قشر استفاده کننده از آن داشت. هرچه طبقه اجتماعی فرد بالاتر بود، ارخالقش نیز بلندتر بود[۴]. رفته رفته این تنپوش کوتاه و شبیه جلیقه شد[۱]. ارخالق زنان بدون یقه بود و چینهایی در کمر داشت[۲]. ارخالق زنان مرفه با مروارید و دیگر رُیورها تزیین میشد[۱]. این جامه از عهد زندیه مرسوم شد[۱].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ «واژهنامه تاریخی پوشاک ایران»، از سری مقالات دانشنامه ایرانیکا. زیر نظر احسان یارشاطر، ترجمه پیمان متین، ص 370.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ پوشاک ایرانیان. پیمان متین، ص 95.
- ↑ چیتساز، محمدرضا. تاریخ پوشاک ایرانیان از ابتدای اسلام تا حمله مغول. ص 12.
- ↑ شریعتپناهی، حسام الدین. اروپائیها و لباس ایرانیان، واژهنامه لباس. ص 332.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اعظم محبوبی