پرش به محتوا

روشنفکر: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''روشنفكر،''' مجلة هنري، اجتماعي و سياسي كه نخستين شمارة مجلة روشنفكر در 1332 در [[استان تهران|تهران]] منتشر شد و تا 1351 انتشار آن ادامه يافت. مجموعاً هشت شمارة مجلة روشنفكر از 4 تير 1332 تا 22 مردادماه 1332ش منتشر شد و پس از آن به دنبال توقيف‌هاي پي‌در‌پي به انتشار خود ادامه داد (قاسمي، ص121).<sup>1</sup> صاحب امتياز و مدير مسئول روشنفكر دكتر رحمت‌الله مصطفوي بود (همانجا).<sup>2</sup>
'''روشنفكر،''' مجله هنری، اجتماعی و سیاسی كه نخستین شماره مجله روشنفكر در 1332 در [[استان تهران|تهران]] منتشر شد و تا 1351 انتشار آن ادامه یافت. مجموعاً هشت شماره مجله روشنفكر از 4 تیر 1332 تا 22 مردادماه 1332ش منتشر شد و پس از آن به دنبال توقیف‌های پی‌در‌پی به انتشار خود ادامه داد<ref name=":0">قاسمی، سید فرید و دهباشی، علی. '''''تاریخ''''' '''''شفاهی''''' '''''مطبوعات''''' '''''ایران'''''. 1382، قفنوس، ص. 121.</ref>. صاحب امتیاز و مدیر مسئول روشنفكر دكتر رحمت‌الله مصطفوی بود<ref name=":0" /><ref>صدری طباطبائی نائینی، سید محمد. '''''راهنمای''''' '''''مطبوعات''''' '''''ایران''''' ( 1304 تا 1357)، چاپ 1378، مركز مطالعات و تحقیقات رسانه‌ها.</ref>.


روشنفكر در رديف نشريات انتقادي و تا حدي مخالف دولت‌هاي وقت بود. سردبيران اين مجله در طول حيات آن عبارت بودند از: مجيد دوامي، علي حافظي، منوچهر مطيعي، حسين مهري و پرويز نقيبي. محمدعلي سفري از ناصر خدايار هم به عنوان سردبير مجلة روشنفكر در دوره‌اي از انتشار آن نام برده است (قاسمي، ص121).<sup>3</sup> در دوره‌هايي كه روشنفكر توقيف شد، مجله‌هاي مرواريد، نامور و نداي مرد به جاي آن منتشر مي‌شد (برزين، ص218).<sup>4</sup> از اين مجله جمعاً 932 شماره منتشر شده است.  
روشنفكر در ردیف نشریات انتقادی و تا حدی مخالف دولت‌های وقت بود. سردبیران این مجله در طول حیات آن عبارت بودند از: مجید دوامی، علی حافظی، منوچهر مطیعی، حسین مهری و پرویز نقیبی. محمدعلی سفری از ناصر خدایار هم به عنوان سردبیر مجله روشنفكر در دوره‌ای از انتشار آن نام برده است<ref name=":0" /><ref>برزین، مسعود. '''''شناسنامه''''' '''''مطبوعات''''' '''''ایران''''' '''''از''''' '''''1215''''' '''''تا''''' '''''1357'''''. چاپ 137، كتابخانه بهجت.</ref>. در دوره‌هایی كه روشنفكر توقیف شد، مجله‌های مروارید، نامور و ندای مرد به جای آن منتشر می‌شد<ref>برزین، مسعود. '''''شناسنامه''''' '''''مطبوعات''''' '''''ایران''''' '''''از''''' '''''1215''''' '''''تا''''' '''''1357'''''. چاپ 137، كتابخانه بهجت، ص.218.</ref>. از این مجله جمعاً 932 شماره منتشر شده است.  


 
== مآخذ ==
'''مآخذ:'''
 
1.    قاسمي، سيد فريد و دهباشي، علي. '''''تاريخ''''' '''''شفاهي''''' '''''مطبوعات''''' '''''ايران'''''. 1382، قفنوس.
 
2.    صدري طباطبائي نائيني، سيد محمد. '''''راهنماي''''' '''''مطبوعات''''' '''''ايران''''' ( 1304 تا 1357)، چاپ 1378، مركز مطالعات و تحقيقات رسانه‌ها.
 
3.    برزين، مسعود. '''''شناسنامة''''' '''''مطبوعات''''' '''''ايران''''' '''''از''''' '''''1215''''' '''''تا''''' '''''1357'''''. چاپ 137، كتابخانة بهجت.


'''مسعود عرفانیان'''
'''مسعود عرفانیان'''

نسخهٔ ‏۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۴۶

روشنفكر، مجله هنری، اجتماعی و سیاسی كه نخستین شماره مجله روشنفكر در 1332 در تهران منتشر شد و تا 1351 انتشار آن ادامه یافت. مجموعاً هشت شماره مجله روشنفكر از 4 تیر 1332 تا 22 مردادماه 1332ش منتشر شد و پس از آن به دنبال توقیف‌های پی‌در‌پی به انتشار خود ادامه داد[۱]. صاحب امتیاز و مدیر مسئول روشنفكر دكتر رحمت‌الله مصطفوی بود[۱][۲].

روشنفكر در ردیف نشریات انتقادی و تا حدی مخالف دولت‌های وقت بود. سردبیران این مجله در طول حیات آن عبارت بودند از: مجید دوامی، علی حافظی، منوچهر مطیعی، حسین مهری و پرویز نقیبی. محمدعلی سفری از ناصر خدایار هم به عنوان سردبیر مجله روشنفكر در دوره‌ای از انتشار آن نام برده است[۱][۳]. در دوره‌هایی كه روشنفكر توقیف شد، مجله‌های مروارید، نامور و ندای مرد به جای آن منتشر می‌شد[۴]. از این مجله جمعاً 932 شماره منتشر شده است.

مآخذ

مسعود عرفانیان

  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ قاسمی، سید فرید و دهباشی، علی. تاریخ شفاهی مطبوعات ایران. 1382، قفنوس، ص. 121.
  2. ↑ صدری طباطبائی نائینی، سید محمد. راهنمای مطبوعات ایران ( 1304 تا 1357)، چاپ 1378، مركز مطالعات و تحقیقات رسانه‌ها.
  3. ↑ برزین، مسعود. شناسنامه مطبوعات ایران از 1215 تا 1357. چاپ 137، كتابخانه بهجت.
  4. ↑ برزین، مسعود. شناسنامه مطبوعات ایران از 1215 تا 1357. چاپ 137، كتابخانه بهجت، ص.218.