مجله موسیقی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''[[مجله موسیقی|موسیقی]]،''' قدیمترین نشریه موسیقی (ماهنامه) به زبان فارسی که با مدیریت غلامحسین مین باشیان از 1318ش شروع به انتشار کرد. ناشر این مجله اداره موسیقی کشور بود. موسیقی در طول دوران انتشار چندین بار دچار وقفه گردید و آنگاه پس از تعطیل شدن چند ساله مجدداً انتشار خود را آغاز میکرد. دوره نخست مجله تا 1320ش ادامه پیدا کرد و سپس برای مدت 8 سال متوقف شد. دوره دوّم مجله در 1329ش شروع به انتشار کرد و چند ماه بعد تعطیل شد. ناشر مجله این بار هنرستان موسیقی بود. در 1335ش سومین دوره انتشار [[مجله موسیقی]] با مدیریت دکتر زاون هاکوپیان آغاز گردید و این بار تا 1352ش انتشار آن ادامه پیدا کرد و در این سال مجله ''موسیقی'' تغییر نام داد و با مدیریت دکتر سعدی حسنی با نام جدید ''ژونس موزیکال [[ایران]]'' انتشار آن آغاز گردید و تا 1357ش مداوماً منتشر شد<ref>اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر ایران.''''' تهران: فرهنگ معاصر، 1382، ج6، ص 562.</ref>. | ||
مجله ''موسیقی'' دردوره نخست انتشار مطالعات و پژوهشهای خود را بیشتر بر روی موسیقی غرب متمرکز کرده بود، لیکن در دوره دوم به بررسی ارزشهای موسیقی ملی پرداخت<ref> اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر ایران.''''' تهران: فرهنگ معاصر، 1382. ج 6، ص563.</ref> و در دوره سوم، دوباره به موسیقی غربی توجه خاص میشد. | |||
مینباشیان بنیانگذار مجله و مدیر آن در | مینباشیان بنیانگذار مجله و مدیر آن در دوره نخستین، تحصیل کرده اروپا بود و پس از بازگشت به کشور، عقاید نوگرایانه خود را زمینه موسیقی عرضه میداشت و از همین رو به نشر مجله ''موسیقی'' بینهایت علاقمند بود. از جمله همکاران اصلی او در این زمان باید از صادق هدایت، محمدضیاء هشترودی، [[عبدالحسین نوشین]]، نیما یوشیج، مسعود فرزاد و مجتبی مینوی نام برد<ref> آرینپور، یحیی. '''''از نیما تا روزگار ما'''''. تهران: زوّار، 1374، ص72- 73؛ اتحاد.تهران: فرهنگ معاصر، 1382 .</ref>. هدایت در این مجله به ترانههای عامیانه میپرداخت و نیما شعرهایش را در آن چاپ میکرد. | ||
در | در دوره سوم سردبیری مجله به ترتیب به امیراشرف آریانپور، محمود خوشنام و سعید خدیری تعلق داشت. دکتر هاکوپیان علاقمند بود که سطح مجله را بالا نگه دارد، همچنین بخش عمده مقالات اختصاص به موسیقی غربی داشت<ref>اتحاد.تهران: فرهنگ معاصر، 1382.</ref>. درین دوره از شماره مسلسل 97 [فروردین 1344] به بعد مجله هر دو ماه یکبار انتشار مییافت. | ||
در | در مجله ''موسیقی'' مطالب آموزنده و نو، فراوان درج شده، از جمله در هر شماره نت و اشعار یک سرود میهنی و اخلاقی چاپ شده است<ref>اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر ایران.''''' تهران: فرهنگ معاصر، 1382. ج 6، ص1046. | ||
نیزنک: افشار، ایرج. '''''فهرست مقالات فارسی.''''' تهران: فرانکلین، 1348، ج1، ص سی و چهار مقدّمه.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[عبدالحسین نوشین]] | |||
* ''[[ایران]]'' | |||
== '''مآخذ''' == | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
فاطمه ارغوان یغمائی | فاطمه ارغوان یغمائی | ||
نسخهٔ ۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۱۱
موسیقی، قدیمترین نشریه موسیقی (ماهنامه) به زبان فارسی که با مدیریت غلامحسین مین باشیان از 1318ش شروع به انتشار کرد. ناشر این مجله اداره موسیقی کشور بود. موسیقی در طول دوران انتشار چندین بار دچار وقفه گردید و آنگاه پس از تعطیل شدن چند ساله مجدداً انتشار خود را آغاز میکرد. دوره نخست مجله تا 1320ش ادامه پیدا کرد و سپس برای مدت 8 سال متوقف شد. دوره دوّم مجله در 1329ش شروع به انتشار کرد و چند ماه بعد تعطیل شد. ناشر مجله این بار هنرستان موسیقی بود. در 1335ش سومین دوره انتشار مجله موسیقی با مدیریت دکتر زاون هاکوپیان آغاز گردید و این بار تا 1352ش انتشار آن ادامه پیدا کرد و در این سال مجله موسیقی تغییر نام داد و با مدیریت دکتر سعدی حسنی با نام جدید ژونس موزیکال ایران انتشار آن آغاز گردید و تا 1357ش مداوماً منتشر شد[۱].
مجله موسیقی دردوره نخست انتشار مطالعات و پژوهشهای خود را بیشتر بر روی موسیقی غرب متمرکز کرده بود، لیکن در دوره دوم به بررسی ارزشهای موسیقی ملی پرداخت[۲] و در دوره سوم، دوباره به موسیقی غربی توجه خاص میشد.
مینباشیان بنیانگذار مجله و مدیر آن در دوره نخستین، تحصیل کرده اروپا بود و پس از بازگشت به کشور، عقاید نوگرایانه خود را زمینه موسیقی عرضه میداشت و از همین رو به نشر مجله موسیقی بینهایت علاقمند بود. از جمله همکاران اصلی او در این زمان باید از صادق هدایت، محمدضیاء هشترودی، عبدالحسین نوشین، نیما یوشیج، مسعود فرزاد و مجتبی مینوی نام برد[۳]. هدایت در این مجله به ترانههای عامیانه میپرداخت و نیما شعرهایش را در آن چاپ میکرد.
در دوره سوم سردبیری مجله به ترتیب به امیراشرف آریانپور، محمود خوشنام و سعید خدیری تعلق داشت. دکتر هاکوپیان علاقمند بود که سطح مجله را بالا نگه دارد، همچنین بخش عمده مقالات اختصاص به موسیقی غربی داشت[۴]. درین دوره از شماره مسلسل 97 [فروردین 1344] به بعد مجله هر دو ماه یکبار انتشار مییافت.
در مجله موسیقی مطالب آموزنده و نو، فراوان درج شده، از جمله در هر شماره نت و اشعار یک سرود میهنی و اخلاقی چاپ شده است[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
فاطمه ارغوان یغمائی
- ↑ اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1382، ج6، ص 562.
- ↑ اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1382. ج 6، ص563.
- ↑ آرینپور، یحیی. از نیما تا روزگار ما. تهران: زوّار، 1374، ص72- 73؛ اتحاد.تهران: فرهنگ معاصر، 1382 .
- ↑ اتحاد.تهران: فرهنگ معاصر، 1382.
- ↑ اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1382. ج 6، ص1046. نیزنک: افشار، ایرج. فهرست مقالات فارسی. تهران: فرانکلین، 1348، ج1، ص سی و چهار مقدّمه.