پرش به محتوا

بریگاد قزاق: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''بريگاد قزاق،''' یک تیپ نظامي ایرانی با ساختار و فرماندهي روسي در دوره قاجار (1296- 1920م / 1879- 1338ق). بريگاد قزاق در آغاز مركب از دو فوج سوار و يك دسته موزيك پس از سفر ناصرالدين شاه به روسيه،<sup>1</sup> تحت نظر صاحب منصبان و مربيان روسي تزاری و از روي اصول و...» ایجاد کرد
 
Nazli (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''بريگاد قزاق،''' یک تیپ نظامي ایرانی با ساختار و فرماندهي روسي در دوره قاجار (1296- 1920م / 1879- 1338ق). بريگاد قزاق در آغاز مركب از دو فوج سوار و يك دسته موزيك پس از سفر ناصرالدين شاه به روسيه،<sup>1</sup> تحت نظر صاحب منصبان و مربيان روسي تزاری و از روي اصول و نظامات قزاق تزاري، توسط چهار صاحب منصب جزء روسي شكل گرفت،<sup>2</sup> و رفته رفته تشکیلات آن توسعه یافت. در طول حيات چهل ساله اين ‌نيرو دوازده فرمانده روسي به رياست آن رسيدند.<sup>3</sup> اولين آن‌ها، سرهنگ دومانتويج [1]كه به همراه سه افسر مربي و پنج افسر ديگر مأمور تشكيل فوج پانصد نفري قزاق در تهران شد و بعد از او چاركوفسكي[2] به اين مقام رسيد.<sup>4</sup> اين بريگاد از دو هنگ بومي و هنگ مهاجر كه اغلب كرد، شاهسون و افغان تحت تعليمات مربيان روسي بودند تشكيل مي‌شد. فرمانده بريگاد تابع شخص شاه بود<sup>5</sup> و اين بريگاد در تهران، با موقعيت نظامي، سياسي و مالي خود، مثل پيش قراول ارتش تزاري در ايران بود كه آلت دست حكومت پترزبورگ و مهم‌ترين تكيه‌گاه محمدعلي شاه و اعمال سياست‌هاي استبدادي به شمار مي‌رفت. چنان‌كه پس از به توپ بستن مجلس شوراي ملي (1326ق) توسط لياخوف روسي، [3]محمدعلي شاه به او گفت: «تاج و تختم را نجات دادي».<sup>6</sup> بيشتر افرادي كه وارد بريگاد قزاق مي‌‌شدند با پوشيدن اونيفورم قزاقي رعب خود را در دل‌ها جا داده و به مقاصد تجاوزكارانه خود جامه عمل مي‌پوشاندند، همين عامل موجب انزجار مردم از آن‌ها مي‌‌شد.<sup>7</sup> در سال دوم جنگ جهاني اول متفقين توسعه اين نيرو را لازم شمردند؛ و اين بريگاد تبديل به ديويزيون[4] شد.<sup>8</sup> اين نيرو در سقوط قاجاريه و روي كار آمدن سلسله پهلوي نقش مهمي داشت. رضا خان ميرپنج از افرادي بود كه به بريگاد قزاق وارد شد و با كنار زدن افسران روسي قزاق خود فرماندهي آن را بر عهده گرفت.<sup>9</sup> او با در هم آميختن عناصر قواي قزاق، بريگاد مركزي و نيز ژاندارمري، وزارت جنگ را تشكيل داد و زمينه را براي سلطنت خود فراهم كرد.<sup>10</sup>  
'''[[بریگارد قزاق|بریگاد قزاق]]،''' یک تیپ نظامی ایرانی با ساختار و فرماندهی روسی در دوره قاجار (1296- 1920م / 1879- 1338ق). بریگاد قزاق در آغاز مرکب از دو فوج سوار و یک دسته موزیک پس از سفر ناصرالدین شاه به روسیه<ref>ساوجبلاقی، اکبر. '''''نیم قرن تاریخ ارتش شاهنشاهی ایران'''''. ج1، تهران: بی‌نا، 1320، ص132.</ref>، تحت نظر صاحب منصبان و مربیان روسی تزاری و از روی اصول و نظامات قزاق تزاری، توسط چهار صاحب منصب جزء روسی شکل گرفت<ref>دهخدا، علی‌اکبر. '''''لغت‌نامه'''''. تهران: دانشگاه تهران، 1377، ذیل کلمه بریگاد.</ref>، و رفته رفته تشکیلات آن توسعه یافت. در طول حیات چهل ساله این ‌نیرو دوازده فرمانده روسی به ریاست آن رسیدند<ref>بابایی، غلامرضا. '''''تاریخ ارتش ایران از هخامنشی تا عصر پهلوی'''''. تهران: آشیان، 1382، ص80.</ref>. اولین آن‌ها، سرهنگ دومانتویج [1]که به همراه سه افسر مربی و پنج افسر دیگر مأمور تشکیل فوج پانصد نفری قزاق در تهران شد و بعد از او چارکوفسکی[2] به این مقام رسید<ref>تیموری، ابراهیم. '''''عصر بی‌خبری یا تاریخ امتیازات در ایران'''''. تهران: اقبال، 1332، ص311.</ref>.  این بریگاد از دو هنگ بومی و هنگ مهاجر که اغلب کرد، شاهسون و افغان تحت تعلیمات مربیان روسی بودند تشکیل می‌شد. فرمانده بریگاد تابع شخص شاه بود<ref>جرج. ن، کرزن. '''''ایران و قضیه ایران'''''. ترجمة وحید مازندرانی، ج1، تهران: علمی و فرهنگی، 1362، ص745.</ref> و این بریگاد در تهران، با موقعیت نظامی، سیاسی و مالی خود، مثل پیش قراول ارتش تزاری در ایران بود که آلت دست حکومت پترزبورگ و مهم‌ترین تکیه‌گاه محمدعلی شاه و اعمال سیاست‌های استبدادی به شمار می‌رفت. چنان‌که پس از به توپ بستن مجلس شورای ملی (1326ق) توسط لیاخوف روسی، [3]محمدعلی شاه به او گفت: «تاج و تختم را نجات دادی»<ref>م. پاولویچ، تریا؛ س. ایرانسکی'''''، انقلاب مشروطیت ایران و ریشه‌های اجتماعی و اقتصادی آن'''''. ترجمة م. هوشیار، تهران: نقش جهان، 1330، ص103.</ref>. بیشتر افرادی که وارد بریگاد قزاق می‌‌شدند با پوشیدن اونیفورم قزاقی رعب خود را در دل‌ها جا داده و به مقاصد تجاوزکارانه خود جامه عمل می‌پوشاندند، همین عامل موجب انزجار مردم از آن‌ها می‌‌شد<ref>'''''تاریخ ارتش ایران'''''. ص80.</ref>. در سال دوم جنگ جهانی اول متفقین توسعه این نیرو را لازم شمردند؛ و این بریگاد تبدیل به دیویزیون[4] شد<ref>مورخ‌الدوله، سپهر'''''. ایران در دو جنگ بزرگ''''' (18- 1914). تهران: ادیب، 1362، ص272.</ref>. این نیرو در سقوط قاجاریه و روی کار آمدن سلسله پهلوی نقش مهمی داشت. رضا خان میرپنج از افرادی بود که به بریگاد قزاق وارد شد و با کنار زدن افسران روسی قزاق خود فرماندهی آن را بر عهده گرفت. او با در هم آمیختن عناصر قوای قزاق، بریگاد مرکزی و نیز ژاندارمری، وزارت جنگ را تشکیل داد و زمینه را برای سلطنت خود فراهم کرد<ref> '''''ارتش عصر پهلوی.''''' گروه تاریخ معاصر موسسه فرهنگی بزرگ اندیشه، تهران: جهان کتاب، 1379، ص240. </ref>.


== نیز نگاه کنید به ==


'''مآخذ: '''
== مآخذ ==


1.     ساوجبلاقي، اكبر. '''''نيم قرن تاريخ ارتش شاهنشاهي ايران'''''. ج1، تهران: بي‌نا، 1320، ص132.
== منبع اصلی ==
دانشنامه ایران


2.     دهخدا، علي‌اكبر. '''''لغت‌نامه'''''. تهران: دانشگاه تهران، 1377، ذيل كلمه بريگاد.
== نویسنده مقاله ==
مریم غلامعلی زاده 


3.     بابايي، غلامرضا. '''''تاريخ ارتش ايران از هخامنشي تا عصر پهلوي'''''. تهران: آشيان، 1382، ص80.


4.     تيموري، ابراهيم. '''''عصر بي‌خبري يا تاريخ امتيازات در ايران'''''. تهران: اقبال، 1332، ص311.


5.     جرج. ن، كرزن. '''''ايران و قضيه ايران'''''. ترجمة وحيد مازندراني، ج1، تهران: علمي و فرهنگي، 1362، ص745.
[1].  
 
6.     م. پاولويچ، تريا؛ س. ايرانسكي'''''، انقلاب مشروطيت ايران و ريشه‌هاي اجتماعي و اقتصادي آن'''''. ترجمة م. هوشيار، تهران: نقش جهان، 1330، ص103.
 
7.     '''''تاريخ ارتش ايران'''''. ص80.
 
8.     مورخ‌الدوله، سپهر'''''. ايران در دو جنگ بزرگ''''' (18- 1914). تهران: اديب، 1362، ص272.
 
9.     پورشالچي، محمود. '''''قزاق عصر رضاشاه براساس اسناد وزارت خارجه فرانسه'''''. تهران: مرواريد، 1306، ص49.
 
10.  '''''ارتش عصر پهلوي.''''' گروه تاريخ معاصر موسسه فرهنگي بزرگ انديشه، تهران: جهان كتاب، 1379، ص240.
 
 
مریم غلامعلی زاده
 
----[1].  


[2].  
[2].  

نسخهٔ ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۴۸

بریگاد قزاق، یک تیپ نظامی ایرانی با ساختار و فرماندهی روسی در دوره قاجار (1296- 1920م / 1879- 1338ق). بریگاد قزاق در آغاز مرکب از دو فوج سوار و یک دسته موزیک پس از سفر ناصرالدین شاه به روسیه[۱]، تحت نظر صاحب منصبان و مربیان روسی تزاری و از روی اصول و نظامات قزاق تزاری، توسط چهار صاحب منصب جزء روسی شکل گرفت[۲]، و رفته رفته تشکیلات آن توسعه یافت. در طول حیات چهل ساله این ‌نیرو دوازده فرمانده روسی به ریاست آن رسیدند[۳]. اولین آن‌ها، سرهنگ دومانتویج [1]که به همراه سه افسر مربی و پنج افسر دیگر مأمور تشکیل فوج پانصد نفری قزاق در تهران شد و بعد از او چارکوفسکی[2] به این مقام رسید[۴]. این بریگاد از دو هنگ بومی و هنگ مهاجر که اغلب کرد، شاهسون و افغان تحت تعلیمات مربیان روسی بودند تشکیل می‌شد. فرمانده بریگاد تابع شخص شاه بود[۵] و این بریگاد در تهران، با موقعیت نظامی، سیاسی و مالی خود، مثل پیش قراول ارتش تزاری در ایران بود که آلت دست حکومت پترزبورگ و مهم‌ترین تکیه‌گاه محمدعلی شاه و اعمال سیاست‌های استبدادی به شمار می‌رفت. چنان‌که پس از به توپ بستن مجلس شورای ملی (1326ق) توسط لیاخوف روسی، [3]محمدعلی شاه به او گفت: «تاج و تختم را نجات دادی»[۶]. بیشتر افرادی که وارد بریگاد قزاق می‌‌شدند با پوشیدن اونیفورم قزاقی رعب خود را در دل‌ها جا داده و به مقاصد تجاوزکارانه خود جامه عمل می‌پوشاندند، همین عامل موجب انزجار مردم از آن‌ها می‌‌شد[۷]. در سال دوم جنگ جهانی اول متفقین توسعه این نیرو را لازم شمردند؛ و این بریگاد تبدیل به دیویزیون[4] شد[۸]. این نیرو در سقوط قاجاریه و روی کار آمدن سلسله پهلوی نقش مهمی داشت. رضا خان میرپنج از افرادی بود که به بریگاد قزاق وارد شد و با کنار زدن افسران روسی قزاق خود فرماندهی آن را بر عهده گرفت. او با در هم آمیختن عناصر قوای قزاق، بریگاد مرکزی و نیز ژاندارمری، وزارت جنگ را تشکیل داد و زمینه را برای سلطنت خود فراهم کرد[۹].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

منبع اصلی

دانشنامه ایران

نویسنده مقاله

مریم غلامعلی زاده


[1].

[2].

[3].

[4].

  1. ساوجبلاقی، اکبر. نیم قرن تاریخ ارتش شاهنشاهی ایران. ج1، تهران: بی‌نا، 1320، ص132.
  2. دهخدا، علی‌اکبر. لغت‌نامه. تهران: دانشگاه تهران، 1377، ذیل کلمه بریگاد.
  3. بابایی، غلامرضا. تاریخ ارتش ایران از هخامنشی تا عصر پهلوی. تهران: آشیان، 1382، ص80.
  4. تیموری، ابراهیم. عصر بی‌خبری یا تاریخ امتیازات در ایران. تهران: اقبال، 1332، ص311.
  5. جرج. ن، کرزن. ایران و قضیه ایران. ترجمة وحید مازندرانی، ج1، تهران: علمی و فرهنگی، 1362، ص745.
  6. م. پاولویچ، تریا؛ س. ایرانسکی، انقلاب مشروطیت ایران و ریشه‌های اجتماعی و اقتصادی آن. ترجمة م. هوشیار، تهران: نقش جهان، 1330، ص103.
  7. تاریخ ارتش ایران. ص80.
  8. مورخ‌الدوله، سپهر. ایران در دو جنگ بزرگ (18- 1914). تهران: ادیب، 1362، ص272.
  9.  ارتش عصر پهلوی. گروه تاریخ معاصر موسسه فرهنگی بزرگ اندیشه، تهران: جهان کتاب، 1379، ص240.