مجله دانشکده: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''[[مجله دانشکده| | '''[[مجله دانشکده|دانشکده، مجلّه]]،''' نشریهای که به مدیریت محمدتقی ملکالشعرا بهار (1265-1330ش) در [[استان تهران|تهران]] تأسیس، و نخستین شماره آن در اردیبهشت 1297ش منتشر شد. «انجمن دانشکده» که به همت بهار و گروهی از دوستان فاضلش چون عباس اقبال، سعید نفیسی، رشید یاسمی و جوانانی خوش طبع در زمستان 1295 تشکیل شد، به منظور «ترویج روح ادبی و تعیین خط مشی جدیدی در ادبیات» مجلهای نیز به راه انداختند. در سرمقاله نخستین شماره با عنوان «مرامما»، بهار از شیوه و سیاست و محتویات مجله سخن میگوید. از این نشریه بیش از 12 شماره منتشر نشد و به سبب گرفتاریهای سیاسی بهار پس از یک سال تعطیل شد. مندرجات «دانشکده» تاریخ ادبیات، آراء و نظرات، اشعار پیشینیان، نقد کتاب، اقتراح، ترجمه آثار شعرا و نویسندگان اروپایی و طرح بحثهایی برای تجدید ادبی در ایران است. مجله سعی میکرد از تندرویهای سیاسی و ادبی احتراز کند و به ادب فارسی و ادب اروپایی به طور برابر توجه نماید. بهار خود درباره این مجله مینویسد: با نشر مجله دانشککده «مکتب تازهای در نظم و نثر به وجود آمد و غالب رجال که مایه افتخار ایرانند در آن تأسیسات با من بودند»<ref>صدرهاشمی، محمد. '''''تاریخ جرائد و مجلات ایران'''''. ککمال. اصفهان: 1363،ص 4/312-313</ref><ref>'''''بهار.'''''محمدتقی ملککالشعرا. به ککوشش مهرداد بهار، تهران: 1368، دیباجـ؛ '''''بهار و ادب فارسی'''''. به ککوشش محمد گلبن، جیبی، تهران: 1351، ص2/432.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
'''مآخذ | == '''مآخذ''' == | ||
نسخهٔ ۱۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۳
دانشکده، مجلّه، نشریهای که به مدیریت محمدتقی ملکالشعرا بهار (1265-1330ش) در تهران تأسیس، و نخستین شماره آن در اردیبهشت 1297ش منتشر شد. «انجمن دانشکده» که به همت بهار و گروهی از دوستان فاضلش چون عباس اقبال، سعید نفیسی، رشید یاسمی و جوانانی خوش طبع در زمستان 1295 تشکیل شد، به منظور «ترویج روح ادبی و تعیین خط مشی جدیدی در ادبیات» مجلهای نیز به راه انداختند. در سرمقاله نخستین شماره با عنوان «مرامما»، بهار از شیوه و سیاست و محتویات مجله سخن میگوید. از این نشریه بیش از 12 شماره منتشر نشد و به سبب گرفتاریهای سیاسی بهار پس از یک سال تعطیل شد. مندرجات «دانشکده» تاریخ ادبیات، آراء و نظرات، اشعار پیشینیان، نقد کتاب، اقتراح، ترجمه آثار شعرا و نویسندگان اروپایی و طرح بحثهایی برای تجدید ادبی در ایران است. مجله سعی میکرد از تندرویهای سیاسی و ادبی احتراز کند و به ادب فارسی و ادب اروپایی به طور برابر توجه نماید. بهار خود درباره این مجله مینویسد: با نشر مجله دانشککده «مکتب تازهای در نظم و نثر به وجود آمد و غالب رجال که مایه افتخار ایرانند در آن تأسیسات با من بودند»[۱][۲].