ایل چَرام: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
علی بلوکباشی | علی بلوکباشی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۰۰
چَرام، نام یکی از ایلات لُر استان کهگیلویه و بویراحمد و از ایلات مستقل چهاربنیچه گروه قومی جاکی.
مردم این ایل در منطقهای از کهگیلویه، شامل نواحی بلاد شاپور و رِوِن در شمال شرقی بهبهان زندگی میکنند که به منطقه چرام معروف است[۱]. منطقه چرام در مرکز کهگیلویه و میان نواحی متعلق به طوایف بویراحمد علیا در شرق، سردسیر بویراحمد سفلا در شمال، گرمسیر بویراحمد سفلا (دهدشت) در غرب، بویراحمد گرمسیر در نیمه غربی و بابویی در نیمه شرقی- جنوبی قرار دارد[۲]. قلمرو چرامیها از تمام مناطق ایلات دیگر کهگیلویه کوچکتر، لیکن پر آب و حاصلخیزتر است[۳].
محمود باور 12 تیره و صفینژاد 13 طایفه با جمعیتی حدود 7500 تن برای ایل چرام برشمرده و نام بردهاند که بایاری، بگلرنباری یا بناری، آرندی، دیلگونی و کشتاس از جمله آنها بودهاند[۴][۵]. هر یک از این طایفهها دارای چند اولاد و یا تَش بودند[۶]. در گذشته مرکز کلانترنشین ایل چرام قلعه تَلگِرد، در گرمسیر و در 500 کیلومتری بهبهان بود که تابستانها به ییلاق تَسوج (طسوج) و اطراف کوه ساورز میرفتند[۴]. کلانترهای چرام همیشه از تیره یا طایفه «بگلار» (احتمالاً همان بگلربناری) بودند[۷]. 80 درصد چرامیها در اوایل سده 14ش یکجانشین شده بودند و به زراعت میپرداختند. در تاریخ سیاسی ایلات کهگیلویه، پیوسته ایل چرام با بویراحمد گرمسیری و بابوییها در برابر بویراحمد سردسیری متفق و متحد میشدند[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ باور، محمود. کوهگیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص104.
- ↑ صفینژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص145.
- ↑ صفینژاد، جواد. عشایر مرکزی ایران. تهران: 1368، امیرکبیر، ص176-179.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ باور، محمود. کوهگیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص104-106.
- ↑ صفینژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص45.
- ↑ جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه. 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص336-341.
- ↑ دومورینی،ژ. عشایر فارس. ترجمه جلالالدین رفیعفر، تهران: 1375، دانشگاه تهران، 44.
- ↑ باور، محمود. کوهگیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص، 105.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
علی بلوکباشی