گرشاسب نامه: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «موضوع اين كتاب داستان پهلواني به نام گرشاسب است كه بر حسب روايات داستان سرايان عموي نريمان نياي رستم بوده و در هند و ساير ممالك به سبب جنگها و رشادتهاي خود شهرت گرفته است.1 دومين اثر بزرگ حماسي (پس از ''شاهنامه'' فردوسي) در ادب فارسي به شمار مي...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
موضوع | موضوع این کتاب داستان پهلوانی به نام گرشاسب است که بر حسب روایات داستان سرایان عموی نریمان نیای رستم بوده و در هند و سایر ممالک به سبب جنگها و رشادتهای خود شهرت گرفته است<ref>فروزانفر، بدیع الزمان. '''''سخن و سخنوران'''''، تهران: خوارزمی، 1350، ج.2، ص 443.</ref>. دومین اثر بزرگ حماسی (پس از [[شاهنامه فردوسی|''شاهنامه'' فردوسی]]) در ادب فارسی به شمار میرود<ref>صفا، ذبیح الله. '''''حماسه سرایی در ایران'''''، تهران: امیرکبیر، 1352، ج.3، ص 283.</ref>. ابونصر علی بن احمد اسدی طوسی (د 465 ق) شاعر، لغت دان و خوشنویس نامدار این منظومه را در 7000 تا 10/000 بیت به بحر متقارب مثمن مقصور یا محذوف در 456 ق آغاز و در 458ق به پایان برده است. در ساختن این منظومه مآخذی مانند ''گرشاسب نامه'' ابوالمؤید بلخی و ''گرشاسب (اخبار گرشاسب)'' که صاحب ''[[تاریخ سیستان]]'' از آن سود برده، مورد استفاده قرار گرفتهاند<ref>صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''، تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 407 و 411.</ref>. [[اسدی طوسی]] ''گرشاسب نامه'' را هنگام اقامت در نخجوان به فرمان وزیر امیرابودلف شیبانی و به پاداش انعام و احسانی که از آن امیر دیده بود، سرود<ref>اسدی طوسی، ابونصر علی. '''''لغت فرس'''''، به کوشش محمد دبیر سیاقی، تهران: طهوری، 1336، ص سه (مقدمه).</ref>. پیروی کامل [[اسدی طوسی|اسدی]] از فردوسی و ارتباط و همانندی موضوع، چنان آثار آنان را به یکدیگر پیوسته که میتوان ''گرشاسب نامه'' را قسمتی از ''شاهنامه'' دانست. این کتاب افزون بر وقایع افسانههای تاریخی، شامل دقایق ادبی، روش استفاده از لغات فارسی، بیان دستورهای اخلاقی، تربیتی، اجتماعی و حکمت، موعظه و آیین زندگی است<ref>اسدی طوسی، ابونصر علی. '''''گرشاسب نامه'''''، به اهتمام حبیب یغمایی، تهران: طهوری، چ 2، 1354، ص دو (مقدمه).</ref><ref>بیانی، مهدی''. '''کارنامه بزرگان ایران'''''، تهران: اداره کل انتشارات و رادیو، 1340، ص 105ـ 106.</ref><ref>خانلری (کیا)، زهرا. '''''فرهنگ ادبیات فارسی دری'''''، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 422.</ref><ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایره المعارف فارسی'''،'' تهران: جیبی، 1381، ج 2، ص 2378 (ذیل گرشاسب نامه).</ref>. | ||
'''مآخذ:''' | '''مآخذ:''' | ||
1ـ فروزانفر، | 1ـ فروزانفر، بدیع الزمان. ''سخن و سخنوران''، تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 443. | ||
2ـ صفا، | 2ـ صفا، ذبیح الله. ''حماسه سرایی در ایران''، تهران: امیرکبیر، چ 3، 1352، ص 283. | ||
3ـ | 3ـ صفا، ذبیح الله. ''تاریخ ادبیات در ایران''، تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 407 و 411. | ||
4ـ | 4ـ اسدی طوسی، ابونصر علی. ''لغت فرس''، به کوشش محمد دبیر سیاقی، تهران: طهوری، 1336، ص سه (مقدمه). | ||
5ـ | 5ـ اسدی طوسی، ابونصر علی. ''گرشاسب نامه''، به اهتمام حبیب یغمایی، تهران: طهوری، چ 2، 1354، ص دو (مقدمه). | ||
و | و نیز نگ: | ||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
نسخهٔ ۶ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۱۶
موضوع این کتاب داستان پهلوانی به نام گرشاسب است که بر حسب روایات داستان سرایان عموی نریمان نیای رستم بوده و در هند و سایر ممالک به سبب جنگها و رشادتهای خود شهرت گرفته است[۱]. دومین اثر بزرگ حماسی (پس از شاهنامه فردوسی) در ادب فارسی به شمار میرود[۲]. ابونصر علی بن احمد اسدی طوسی (د 465 ق) شاعر، لغت دان و خوشنویس نامدار این منظومه را در 7000 تا 10/000 بیت به بحر متقارب مثمن مقصور یا محذوف در 456 ق آغاز و در 458ق به پایان برده است. در ساختن این منظومه مآخذی مانند گرشاسب نامه ابوالمؤید بلخی و گرشاسب (اخبار گرشاسب) که صاحب تاریخ سیستان از آن سود برده، مورد استفاده قرار گرفتهاند[۳]. اسدی طوسی گرشاسب نامه را هنگام اقامت در نخجوان به فرمان وزیر امیرابودلف شیبانی و به پاداش انعام و احسانی که از آن امیر دیده بود، سرود[۴]. پیروی کامل اسدی از فردوسی و ارتباط و همانندی موضوع، چنان آثار آنان را به یکدیگر پیوسته که میتوان گرشاسب نامه را قسمتی از شاهنامه دانست. این کتاب افزون بر وقایع افسانههای تاریخی، شامل دقایق ادبی، روش استفاده از لغات فارسی، بیان دستورهای اخلاقی، تربیتی، اجتماعی و حکمت، موعظه و آیین زندگی است[۵][۶][۷][۸].
مآخذ:
1ـ فروزانفر، بدیع الزمان. سخن و سخنوران، تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 443.
2ـ صفا، ذبیح الله. حماسه سرایی در ایران، تهران: امیرکبیر، چ 3، 1352، ص 283.
3ـ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 407 و 411.
4ـ اسدی طوسی، ابونصر علی. لغت فرس، به کوشش محمد دبیر سیاقی، تهران: طهوری، 1336، ص سه (مقدمه).
5ـ اسدی طوسی، ابونصر علی. گرشاسب نامه، به اهتمام حبیب یغمایی، تهران: طهوری، چ 2، 1354، ص دو (مقدمه).
و نیز نگ:
ابوالقاسم رادفر
- ↑ فروزانفر، بدیع الزمان. سخن و سخنوران، تهران: خوارزمی، 1350، ج.2، ص 443.
- ↑ صفا، ذبیح الله. حماسه سرایی در ایران، تهران: امیرکبیر، 1352، ج.3، ص 283.
- ↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 407 و 411.
- ↑ اسدی طوسی، ابونصر علی. لغت فرس، به کوشش محمد دبیر سیاقی، تهران: طهوری، 1336، ص سه (مقدمه).
- ↑ اسدی طوسی، ابونصر علی. گرشاسب نامه، به اهتمام حبیب یغمایی، تهران: طهوری، چ 2، 1354، ص دو (مقدمه).
- ↑ بیانی، مهدی. کارنامه بزرگان ایران، تهران: اداره کل انتشارات و رادیو، 1340، ص 105ـ 106.
- ↑ خانلری (کیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی دری، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 422.
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی، تهران: جیبی، 1381، ج 2، ص 2378 (ذیل گرشاسب نامه).