حمیدالدین ابوبكر عمر بن محمود بلخی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''[[حمیدالدین ابوبكر عمر بن محمود بلخی|حمیدی]]''' (د 559 ق/ 1164م)، شاعر، نویسنده'''.''' | ||
[[حمیدالدین ابوبكر عمر بن محمود بلخی|حمیدالدین ابوبکر عمر بن محمود بلخی]]، متخلص به حمیدی در شهر بلخ مسند قاضی القضاتی داشت<ref>سادات ناصری، حسن. '''''سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دورة اسلامی'''''. تهران: شورای عالی فرهنگ و هنر، 1353، ب 1، ص 321.</ref>. مؤلف ''فضایل بلخ'' نام پدر حمیدی را بهاءالدین عمر و نام وی را محمود دانسته است. از این رو تصور میرود که تذکرهنویسان نام این پدر و پسر را درهم آمیخته و باهم اشتباه کردهاند<ref>انزابینژاد، رضا مقدمه بر '''''مقامات حمیدی'''''. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، چ 1، 1365، ص 1 (پیشگفتار).</ref>. با انوری شاعر مناسبات دوستانه داشت و با او نامههای منظوم ردّ و بدل میکرد<ref>براون، ادوارد''. '''از سنایی تا سعدی'''''. ترجمة غلامحسین صدری افشار، تهران: مروارید، چ 1، 1351، ص 83.</ref>. انوری پس از داستان هجو بلخ و برخاستن غوغای عوام در آن شهر، به وی پناه برد واز گزند مردم رست<ref>صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 957.</ref>. آثار چندی از او باز مانده که مهمترین آنها ''[[مقام|مقامات]] حمیدی'' است که آن را به [[فارسی]] و به تقلید از روش و مضامین ''مقامات'' بدیعالزمان همدانی و ''مقامات حریری'' در 24 مقاله و یک خاتمه در 551ق / 1156م نگاشته است<ref>'''''اثرآفرینان'''''. به کوشش کمال حاج سیدجوادی، با همکاری عبدالحسین نوائی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377، ج 2، ص 312.</ref>. سبک و انشای مقامات حمیدی چندان شهرت یافت که بزرگترین نثرنویسان معاصر و نزدیک به زمان او و حتی سدههای بعد، آن را در زمرة برگزیدهترین آثار نثری زبان [[فارسی]] ستودهاند<ref>خطیبی، حسین. '''''فنّ نثر در ادب فارسی'''''. تهران: زوّار، چ 1، 1366، ج 1، ص 573.</ref>. | |||
نیز نگاه کنید به | نیز نگاه کنید به | ||
'''مآخذ:''' | '''مآخذ:''' | ||
# سادات | # سادات ناصری، حسن. '''''سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دورة اسلامی'''''. تهران: شورای عالی فرهنگ و هنر، 1353، ب 1، ص 321. | ||
# | # انزابینژاد، رضا مقدمه بر '''''مقامات حمیدی'''''. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، چ 1، 1365، ص 1 (پیشگفتار). | ||
# براون، ادوارد''. '''از | # براون، ادوارد''. '''از سنایی تا سعدی'''''. ترجمة غلامحسین صدری افشار، تهران: مروارید، چ 1، 1351، ص 83. | ||
# صفا، | # صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 957. | ||
# ''''' | # '''''اثرآفرینان'''''. به کوشش کمال حاج سیدجوادی، با همکاری عبدالحسین نوائی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377، ج 2، ص 312. | ||
# | # خطیبی، حسین. '''''فنّ نثر در ادب فارسی'''''. تهران: زوّار، چ 1، 1366، ج 1، ص 573. | ||
منبع اصلی | منبع اصلی | ||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
نویسنده مقاله | نویسنده مقاله | ||
ابوالقاسم رادفر | |||
نسخهٔ ۵ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۰۷
حمیدی (د 559 ق/ 1164م)، شاعر، نویسنده.
حمیدالدین ابوبکر عمر بن محمود بلخی، متخلص به حمیدی در شهر بلخ مسند قاضی القضاتی داشت[۱]. مؤلف فضایل بلخ نام پدر حمیدی را بهاءالدین عمر و نام وی را محمود دانسته است. از این رو تصور میرود که تذکرهنویسان نام این پدر و پسر را درهم آمیخته و باهم اشتباه کردهاند[۲]. با انوری شاعر مناسبات دوستانه داشت و با او نامههای منظوم ردّ و بدل میکرد[۳]. انوری پس از داستان هجو بلخ و برخاستن غوغای عوام در آن شهر، به وی پناه برد واز گزند مردم رست[۴]. آثار چندی از او باز مانده که مهمترین آنها مقامات حمیدی است که آن را به فارسی و به تقلید از روش و مضامین مقامات بدیعالزمان همدانی و مقامات حریری در 24 مقاله و یک خاتمه در 551ق / 1156م نگاشته است[۵]. سبک و انشای مقامات حمیدی چندان شهرت یافت که بزرگترین نثرنویسان معاصر و نزدیک به زمان او و حتی سدههای بعد، آن را در زمرة برگزیدهترین آثار نثری زبان فارسی ستودهاند[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ:
- سادات ناصری، حسن. سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دورة اسلامی. تهران: شورای عالی فرهنگ و هنر، 1353، ب 1، ص 321.
- انزابینژاد، رضا مقدمه بر مقامات حمیدی. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، چ 1، 1365، ص 1 (پیشگفتار).
- براون، ادوارد. از سنایی تا سعدی. ترجمة غلامحسین صدری افشار، تهران: مروارید، چ 1، 1351، ص 83.
- صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 957.
- اثرآفرینان. به کوشش کمال حاج سیدجوادی، با همکاری عبدالحسین نوائی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377، ج 2، ص 312.
- خطیبی، حسین. فنّ نثر در ادب فارسی. تهران: زوّار، چ 1، 1366، ج 1، ص 573.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر
- ↑ سادات ناصری، حسن. سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دورة اسلامی. تهران: شورای عالی فرهنگ و هنر، 1353، ب 1، ص 321.
- ↑ انزابینژاد، رضا مقدمه بر مقامات حمیدی. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، چ 1، 1365، ص 1 (پیشگفتار).
- ↑ براون، ادوارد. از سنایی تا سعدی. ترجمة غلامحسین صدری افشار، تهران: مروارید، چ 1، 1351، ص 83.
- ↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 957.
- ↑ اثرآفرینان. به کوشش کمال حاج سیدجوادی، با همکاری عبدالحسین نوائی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377، ج 2، ص 312.
- ↑ خطیبی، حسین. فنّ نثر در ادب فارسی. تهران: زوّار، چ 1، 1366، ج 1، ص 573.