شهید بلخی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''شهيد بلخي''' (ـ ح 325 ق) شاعر، حكيم و خوشنويس. ابوالحسن شهيد بن حسين جهودانكي بلخي از شاعران، متكلمان و حكماي بزرگ دورة خود و استاد علوم اوائل بود. برخي نام وي را علي و بعضي ديگر سهيل نوشتهاند.<sup>1</sup> در اصل اه...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''شهيد | '''شهيد بلخی''' (ـ ح 325 ق) شاعر، حکيم و خوشنويس. | ||
ابوالحسن شهيد بن حسين | ابوالحسن شهيد بن حسين جهودانکی بلخی از شاعران، متکلمان و حکمای بزرگ دوره خود و استاد علوم اوائل بود. برخی نام وی را علی و بعضی ديگر سهيل نوشتهاند<ref>حکيميان، ابوالفتح. '''''فهرست مشاهير ايران'''''. تهران: دانشگاه ملی ايران، 1357، ج 2، ص 68.</ref>. در اصل اهل يکی از دهات بلخ بود. در عصر امير نصر بن احمد سامانی (301ـ 331 ق) میزيست و او را در اشعارش می ستود. با ابوبکر محمد بن زکريای رازی (د 311 / 320 ق) مناظرات حکمتی داشت و هر دو در اين باب کتابهايی بر ردّ يکديگر نگاشتند. در ميان فارسی زبانان تنها به شاعری شهرت گرفت و جنبة حکمت او فراموش شد. از شعرای دو زباني بود و به عربی و فارسی شعر می سرود<ref>اقبال آشتيانی، عباس. '''''تاريخ مختصرادبيات ايران'''''. به کوشش ميرهاشم محدث، تهران: نشرهما، 1376، ص 142.</ref>. | ||
ثعالبی مؤلف ''يَتيمَةُالدهر'' او را جزو چهارتن از بزرگانی دانسته که از بلخ بيرون آمده و در همه جا مشهور بودهاند. خط خوشی داشت و فرخی او را بدين هنر تمجيد کرده است. ابن نديم گويد که تأليفاتی داشته است<ref>صفا، ذبيحالله. '''''تاريخ ادبيات در ايران'''''. تهران: ابنسينا، چ 2، 1335، ج1، ص 393.</ref>. نصر بن احمد و ابوعبدالله محمد بن احمد جيهانی از ممدوحان وی بودند. در انواع شعر دست داشت<ref>خانلری (کيا)، زهرا. '''''فرهنگ ادبيات فارسی دری'''.'' تهران: بنياد فرهنگ ايران، 1348، ص 310.</ref>. در ميان اشعارش غزلهای وی از شهرت بيشتری برخوردار بود<ref>صفا، ذبيحالله. '''''تاريخ ادبيات در ايران'''''. تهران: ابنسينا، چ 2، 1335، ج1، ص 393.</ref>. | |||
فرخی غزلهای نغز او را ستوده و رودکی وی را شاعر مطلق خوانده است<ref>فروزانفر، بديعالزمان. '''''سخن و سخنوران'''''. تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 16.</ref>. | |||
شيوه وی ظاهراً با اسلوب رودکی چندان تفاوتی نداشت، به ويژه که وی را به سخن رودکی اعتقاد عظيم بود و او را تالی وحی می پنداشته است<ref>زرينکوب، عبدالحسين. '''''از گذشته ادبی ايران'''''. تهران: انتشارات بينالمللی الهدی، 1375، ص224.</ref>. معاصران و شاعران سدههای بعد با احترام و بزرگی از وی نام برده و گاه او را در کنار رودکی قرار دادهاند<ref>مدبّری، محمود. '''''شرحاحوال و اشعار شاعران بی ديوان'''''. تهران: پانوس، 1370، ص 26.</ref>. | |||
نیز نگاه کنید به | |||
== مآخذ == | |||
# حکيميان، ابوالفتح. '''''فهرست مشاهير ايران'''''. تهران: دانشگاه ملی ايران، 1357، ج 2، ص 68. | |||
# | # اقبال آشتيانی، عباس. '''''تاريخ مختصرادبيات ايران'''''. به کوشش ميرهاشم محدث، تهران: نشرهما، 1376، ص 142. | ||
# اقبال | |||
# صفا، ذبيحالله. '''''تاريخ ادبيات در ايران'''''. تهران: ابنسينا، چ 2، 1335، ج1، ص 393. | # صفا، ذبيحالله. '''''تاريخ ادبيات در ايران'''''. تهران: ابنسينا، چ 2، 1335، ج1، ص 393. | ||
# | # خانلری (کيا)، زهرا. '''''فرهنگ ادبيات فارسی دری'''.'' تهران: بنياد فرهنگ ايران، 1348، ص 310. | ||
# صفا، ذبيحالله. '''''تاريخ ادبيات در ايران'''''. تهران: ابنسينا، چ 2، 1335، ج1، ص 393. | # صفا، ذبيحالله. '''''تاريخ ادبيات در ايران'''''. تهران: ابنسينا، چ 2، 1335، ج1، ص 393. | ||
# فروزانفر، بديعالزمان. '''''سخن و سخنوران'''''. تهران: | # فروزانفر، بديعالزمان. '''''سخن و سخنوران'''''. تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 16. | ||
# | # زرينکوب، عبدالحسين. '''''از گذشته ادبی ايران'''''. تهران: انتشارات بينالمللی الهدی، 1375، ص224. | ||
# | # مدبّری، محمود. '''''شرحاحوال و اشعار شاعران بی ديوان'''''. تهران: پانوس، 1370، ص 26. | ||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
نسخهٔ ۵ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۱
شهيد بلخی (ـ ح 325 ق) شاعر، حکيم و خوشنويس.
ابوالحسن شهيد بن حسين جهودانکی بلخی از شاعران، متکلمان و حکمای بزرگ دوره خود و استاد علوم اوائل بود. برخی نام وی را علی و بعضی ديگر سهيل نوشتهاند[۱]. در اصل اهل يکی از دهات بلخ بود. در عصر امير نصر بن احمد سامانی (301ـ 331 ق) میزيست و او را در اشعارش می ستود. با ابوبکر محمد بن زکريای رازی (د 311 / 320 ق) مناظرات حکمتی داشت و هر دو در اين باب کتابهايی بر ردّ يکديگر نگاشتند. در ميان فارسی زبانان تنها به شاعری شهرت گرفت و جنبة حکمت او فراموش شد. از شعرای دو زباني بود و به عربی و فارسی شعر می سرود[۲].
ثعالبی مؤلف يَتيمَةُالدهر او را جزو چهارتن از بزرگانی دانسته که از بلخ بيرون آمده و در همه جا مشهور بودهاند. خط خوشی داشت و فرخی او را بدين هنر تمجيد کرده است. ابن نديم گويد که تأليفاتی داشته است[۳]. نصر بن احمد و ابوعبدالله محمد بن احمد جيهانی از ممدوحان وی بودند. در انواع شعر دست داشت[۴]. در ميان اشعارش غزلهای وی از شهرت بيشتری برخوردار بود[۵].
فرخی غزلهای نغز او را ستوده و رودکی وی را شاعر مطلق خوانده است[۶].
شيوه وی ظاهراً با اسلوب رودکی چندان تفاوتی نداشت، به ويژه که وی را به سخن رودکی اعتقاد عظيم بود و او را تالی وحی می پنداشته است[۷]. معاصران و شاعران سدههای بعد با احترام و بزرگی از وی نام برده و گاه او را در کنار رودکی قرار دادهاند[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- حکيميان، ابوالفتح. فهرست مشاهير ايران. تهران: دانشگاه ملی ايران، 1357، ج 2، ص 68.
- اقبال آشتيانی، عباس. تاريخ مختصرادبيات ايران. به کوشش ميرهاشم محدث، تهران: نشرهما، 1376، ص 142.
- صفا، ذبيحالله. تاريخ ادبيات در ايران. تهران: ابنسينا، چ 2، 1335، ج1، ص 393.
- خانلری (کيا)، زهرا. فرهنگ ادبيات فارسی دری. تهران: بنياد فرهنگ ايران، 1348، ص 310.
- صفا، ذبيحالله. تاريخ ادبيات در ايران. تهران: ابنسينا، چ 2، 1335، ج1، ص 393.
- فروزانفر، بديعالزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 16.
- زرينکوب، عبدالحسين. از گذشته ادبی ايران. تهران: انتشارات بينالمللی الهدی، 1375، ص224.
- مدبّری، محمود. شرحاحوال و اشعار شاعران بی ديوان. تهران: پانوس، 1370، ص 26.
ابوالقاسم رادفر
- ↑ حکيميان، ابوالفتح. فهرست مشاهير ايران. تهران: دانشگاه ملی ايران، 1357، ج 2، ص 68.
- ↑ اقبال آشتيانی، عباس. تاريخ مختصرادبيات ايران. به کوشش ميرهاشم محدث، تهران: نشرهما، 1376، ص 142.
- ↑ صفا، ذبيحالله. تاريخ ادبيات در ايران. تهران: ابنسينا، چ 2، 1335، ج1، ص 393.
- ↑ خانلری (کيا)، زهرا. فرهنگ ادبيات فارسی دری. تهران: بنياد فرهنگ ايران، 1348، ص 310.
- ↑ صفا، ذبيحالله. تاريخ ادبيات در ايران. تهران: ابنسينا، چ 2، 1335، ج1، ص 393.
- ↑ فروزانفر، بديعالزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 16.
- ↑ زرينکوب، عبدالحسين. از گذشته ادبی ايران. تهران: انتشارات بينالمللی الهدی، 1375، ص224.
- ↑ مدبّری، محمود. شرحاحوال و اشعار شاعران بی ديوان. تهران: پانوس، 1370، ص 26.