جعفر شهری: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''شهری، جعفر''' (د 1378ش)، نویسنده، مورخ، پژوهشگر. جعفر شهری باف مشهور به شهری از طنزنویسان و داستاننویسان مشهور مطبوعات بود. مدتها با مجله ''توفیق'' همكاری داشت. در كنار فعالیت مطبوعاتی، رمان نیز مینوشت. مردمنگاری، به ویژه در حوزه...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:جعفر شهری.jpg|بندانگشتی|جعفر شهری برگرفته از سایت همشهری قابل بازیابی از https://www.hamshahrionline.ir/news/851932/%D8%AA%D9%82%D8%AF%DB%8C%D9%85-%D8%A8%D9%87-%D8%A2%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D9%86-%D8%A8%D8%AF-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86%D8%AF-%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1-%D8%B4%D9%87%D8%B1%DB%8C-%D8%B1%D8%A7%D9%88%DB%8C-%D8%A8%DB%8C-%D9%86%D8%B8%DB%8C%D8%B1]] | |||
شهری، جعفر (د 1378ش)، نویسنده، مورخ، پژوهشگر. | |||
جعفر شهری باف مشهور به شهری از طنزنویسان و داستاننویسان مشهور مطبوعات بود. مدتها با [[توفیق|مجله | جعفر شهری باف مشهور به شهری از طنزنویسان و داستاننویسان مشهور مطبوعات بود. مدتها با [[توفیق|مجله توفیق]] همکاری داشت. در کنار فعالیت مطبوعاتی، رمان نیز مینوشت. مردمنگاری، به ویژه در حوزه فرهنگ تهران، یکی از مهمترین علایق وی بود. در خلال زندگی خود شغلهای بسیاری را تجربه کرده بود و در بسیاری از آنها مانند کار در بنگاه معاملات ملکی و جز آنها در ارتباط مستقیم با مردم تهران قرار داشت. به خوبی خلق و خوی مردم کوچه و بازار تهران را میشناخت. در 1373ش به خاطر فعالیتهای پژوهشی، جایزه قلم زرّین را دریافت کرد<ref>«درگذشت جعفر شهری»، '''''كیهان فرهنگی'''''. س 16 (دی 1378)، ش 159، ص 72.</ref>. در اواخر عمر قدرت بینایی او بسیار ضعیف شد و سرانجام در 86 سالگی درگذشت. شهری را به اعتبار دو کار سترگش مجموعههای تهران قدیم و تاریخ اجتماعی تهران درقرن سیزدهم هجری کمتر کسی است که نشناسد<ref>«راوی تهران قدیم خاموش شد»، '''''ماهنامه گل آقا'''''. س 9، (دی 1378)، ش 100، ص 29.</ref>. او با بهرهگیری از خاطرات و حافظه خود بیش از 10جلد کتاب پر حجم درباره شهر [[استان تهران|تهران]] نوشت<ref>زرویی نصرآباد، ابوالفضل. «مصاحبه با استاد جعفر شهری، نویسنده، مورخ و پژوهشگر»، '''''ماهنامهگل آقا'''''. س 7 (مرداد 1376)، ش 5، ش مسلسل 71، ص 12.</ref>. از دیگر آثارش میتوان حاجی در فرنگ (1344ش)؛ شکر تلخ (1347ش)؛ مجموعه انسیه (1349ش)، گزنه (1352ش) را نام برد<ref>عابدینی، حسن. '''''صد سال داستان نویسی در ایران'''''. تهران: نشر تندر، 1368، ج 2، ص 229.</ref>. آخرین اثر وی قند و نمک نام دارد که حاوی ضربالمثلهای تهرانی به زبان محاوره است<ref>«جعفر شهری درگذشت»، '''''کیان'''''. س 9 (مهر و آذر 1378)، ش 49، ص 79.</ref>. این کتاب را انتشارات اسماعیلیان نیز در 1370ش چاپ کرده است<ref>جعفری، عبدالرحیم. '''''در جستجوی صبح'''''. خاطرات عبدالرحیم جعفری، تهران: روزبهان، چ 1، ج 2، ص 891ـ 894.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[توفیق]] | |||
* [[استان تهران]] | |||
== مآخذ == | |||
نسخهٔ ۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۲
شهری، جعفر (د 1378ش)، نویسنده، مورخ، پژوهشگر.
جعفر شهری باف مشهور به شهری از طنزنویسان و داستاننویسان مشهور مطبوعات بود. مدتها با مجله توفیق همکاری داشت. در کنار فعالیت مطبوعاتی، رمان نیز مینوشت. مردمنگاری، به ویژه در حوزه فرهنگ تهران، یکی از مهمترین علایق وی بود. در خلال زندگی خود شغلهای بسیاری را تجربه کرده بود و در بسیاری از آنها مانند کار در بنگاه معاملات ملکی و جز آنها در ارتباط مستقیم با مردم تهران قرار داشت. به خوبی خلق و خوی مردم کوچه و بازار تهران را میشناخت. در 1373ش به خاطر فعالیتهای پژوهشی، جایزه قلم زرّین را دریافت کرد[۱]. در اواخر عمر قدرت بینایی او بسیار ضعیف شد و سرانجام در 86 سالگی درگذشت. شهری را به اعتبار دو کار سترگش مجموعههای تهران قدیم و تاریخ اجتماعی تهران درقرن سیزدهم هجری کمتر کسی است که نشناسد[۲]. او با بهرهگیری از خاطرات و حافظه خود بیش از 10جلد کتاب پر حجم درباره شهر تهران نوشت[۳]. از دیگر آثارش میتوان حاجی در فرنگ (1344ش)؛ شکر تلخ (1347ش)؛ مجموعه انسیه (1349ش)، گزنه (1352ش) را نام برد[۴]. آخرین اثر وی قند و نمک نام دارد که حاوی ضربالمثلهای تهرانی به زبان محاوره است[۵]. این کتاب را انتشارات اسماعیلیان نیز در 1370ش چاپ کرده است[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ «درگذشت جعفر شهری»، كیهان فرهنگی. س 16 (دی 1378)، ش 159، ص 72.
- ↑ «راوی تهران قدیم خاموش شد»، ماهنامه گل آقا. س 9، (دی 1378)، ش 100، ص 29.
- ↑ زرویی نصرآباد، ابوالفضل. «مصاحبه با استاد جعفر شهری، نویسنده، مورخ و پژوهشگر»، ماهنامهگل آقا. س 7 (مرداد 1376)، ش 5، ش مسلسل 71، ص 12.
- ↑ عابدینی، حسن. صد سال داستان نویسی در ایران. تهران: نشر تندر، 1368، ج 2، ص 229.
- ↑ «جعفر شهری درگذشت»، کیان. س 9 (مهر و آذر 1378)، ش 49، ص 79.
- ↑ جعفری، عبدالرحیم. در جستجوی صبح. خاطرات عبدالرحیم جعفری، تهران: روزبهان، چ 1، ج 2، ص 891ـ 894.